गल्लीत घाला गोंधळ

परळचं सेंट्रल रेल्वेचं मैदान... तिथून स्टेशनच्या दिशेने जाणारी चिंचोळी, अंधेरी गल्ली... ब-यापैकी व्हर्जिन म्हणावा असा, हा लव्हर्स स्पॉट. डोळे मिटून दूध पिणा-या, वॉकी-टॉकीवाल्या प्रेमी कपल्ससाठी ही जागा सोयीची....


ऋतुजा आणि संदिप... एकाच बिल्डिंगमध्ये, पण दोन धुव्रांवर राहणारे दोन जीव. ऋतुजा म्हणजे लाजाळूचं झाड. कॉलेज, क्लास, घर. एवढंच तिचं विश्व. त्याच्या नेमका उलट आपला सँडी. बोल्ड अॅन्ड बिनधास्त... ते म्हणतात ना की, दोन विजातीय धुव्रांमध्ये एकमेकांबद्दल आकर्षण असतं. या दोघांचीही केस सेम होती. संदिपला ऋतुजा आवडत होती... पण प्यार का इजहार करणार तरी कुठं, हा प्रश्न होता. बाहेर कुठं बोलवावं, तर ऋतुजा येणार नाही, एवढं नक्की. एखाद्या मित्र-मैत्रिणीला कबुतर बनवायचाही चान्स नव्हता.

शेवटी संदिपनेच एका संध्याकाळी तिला रस्त्यात गाठलं. परळच्या मेन रोडवर. क्लासला जाताना. जरा तुझ्याशी बोलायचंय... पाच मिनिटं. खूप महत्त्वाचं आहे... त्याने सुरूवात केली. संदिप काय विचारणार, हे तिला अचूक उमजलं. पण रस्त्यात असं बोलणं तिला योग्य वाटत नव्हतं. ओळखीचं कुणीतरी पाहिल, अशी भीती तिला वाटत होती. तिची धाकधूक वाढू लागली. प्रसंगाचे गांभीर्य लक्षात येऊन त्यानं तिला आपल्या मागून चालायला सांगितलं. एकमेकांमध्ये सुरक्षित अंतर ठेवून ते चालत होते. संदिपने अचानक मेन रोडवरून सेंट्रल रेल्वेच्या मैदानामध्ये लेफ्ट टर्न घेतला. तीही दबकत अडखळत वामांगी वळली....

परळच्या मेन रोडवरचं सेंट्रल रेल्वेचं हे मैदान. सेंट्रल रेल्वेचा कारखाना आहे तिथं. रेल्वे अधिका-यांची कॉलनीही आहे. एका बाजूला भलंमोठ्ठं मैदान, समोरच्या बाजूला कारखाना आणि उजवीकडे कॉलनी. मेन रोडवरून आत वळलं की, एक रस्ता मैदानाकडे जातो आणि दुसरा रस्ता थेट परळ रेल्वे स्टेशनपर्यंत... खरं तर गल्लीच म्हणता येईल अशी ही जागा. अगदी दिवसाउजेडीही या रस्त्यावर फारशी वर्दळ नसते. रेल्वे कामगार सकाळी येतात तेव्हा आणि संध्याकाळी सुटतात, तेव्हाच इथं काय ती गर्दी असते. एरव्ही दिवसभर शुकशुकाट. संध्याकाळी सूर्य मावळला की, या गल्लीत अंधाराचेच राज्य असते. स्ट्रीट लाइटचा उजेड सोडला तर ही गल्ली अंधेरीच असते. मैदानातही काही वेगळी परिस्थिती नाही. दिवसाउजेडी क्रिकेट वा फुटबॉलच्या निमित्ताने इथं पोरं दिसतात. परीक्षेच्या दिवसात मैदानाच्या कोप-यातील सिमेंटच्या बेंचवर बसून अभ्यास करणा-या पोरांची दाटीवाटी असते. मात्र एकदा का सूर्य मावळला की, या भल्यामोठ्या मैदानात फारसं कुणी फिरकत नाही. काळोख एवढा की, शेजारच्या व्यक्तीचा चेहराही स्पष्ट दिसू शकणार नाही.

ही सर्व वैशिष्ट्यं ऋतुजा आणि संदिपसारख्या प्रेमी कपल्ससाठी अॅडव्हान्टेज ठरतात. त्यामुळे ज्या बेंचवर दिवसा मॅच पाहण्यासाठी किंवा अभ्यास करण्यासाठी पोरं जमतात, त्याच बेंचवर रात्री प्रितीची रातराणी फुलते. तुटक्या फुटक्या बेंचचा उंचावरचा कोपरा पकडायचा. सर्वात उंच बेंचवर बसलं की आपल्यामागे पाहणारं कुणी नसतं, शिवाय कोण येतंय, कोण जातंय याच्यावर वरून लक्ष ठेवता येतं. (त्यानुसार पोझिशन घेता येते...) कधी कधी बेंचवरच्या मोक्याच्या जागा आधीच फुल्ल झालेल्या असतात. मग मोर्चा मोकळ्या मैदानाकडे वळतो. लाल मातीत, खुरटलेल्या गवतावरच बैठक मारायची... काही मिनिटांनी ती अलगद आपली मान खांद्यावर टाकते. चांगला मूड असेल तर मैदानातच पडायचं. मोकळ्या आकाशातल्या चांदण्या मोजत...

पण ही झाली सेकंडरी स्टेज... प्रायमरी स्टेजमध्ये बसून गुजगोष्टी करण्यापेक्षा बहुतेक कपल्सचा भर वॉकी-टॉकीवरच असतो. म्हणजे चालता चालता भरपूर काही बोलायचं असतं. अशावेळी सेंट्रल रेल्वे हॉलवरून परळ रेल्वे स्टेशनच्या दिशेने जाणारा चिंचोळा रस्ता एकदम बेस्ट. एक तर अंधारी गल्ली, त्यात प्रत्येक दोन मिनिटानंतर नागमोडी वळण. अधुनमधून माणसांची ये-जा सुरूच असते. त्यामुळे निर्जन रस्ता म्हणून काही धोका होण्याचीही शक्यता नाही. जेमतेम दहा मिनिटांत पार करता येईल, एवढीच ही गल्ली असेल. पण इथं दोन ते तीन तास सहज एन्जॉय करता येतात. म्हणजे कसं की, परळ स्टेशनपर्यंत जायचंच नाही मुळी. त्याच्या आधी जी सेंट्रल रेल्वे शाळा लागते तिथून पुन्हा मागे कलटी मारायची. पुन्हा हॉलच्या दिशेने चालायचं, पण हॉलपर्यंत जायचंच नाही. त्याच्या थोडं आधीच पुन्हा घूम जाव... परळ स्टेशनच्या दिशेने. या परेडमध्ये नुसत्या रोमँटिक गप्पा होत नाहीत, रोमँटिक एक्सरसाइजही होतो...

या अशा रोमँटिक गल्ल्या सगळ्याच एरियात असतात. गरज असते ती फक्त आपल्यातल्या कोलंबसला जागं करायची. आणि एकदा का प्रेमात पडलात की तो कोलंबस आपोआप जागा होतो. म्हणतात ना की, गरज ही शोधाची जननी असते! लागा तर मग शोधकार्याला...

- सुनील घुमे