सीसीडी काय, बरिस्टा काय किंवा सब वे काय... प्रेमीजनांची हक्काची जागा. मक्का, मदिना, काशीच झालेत हे स्पॉट्स! कॉफी निव्वळ निमित्तमात्र. कॉफी टेबलाच्या अवतीभवती इथे खूप काही घडत असतं.
A lot can happen over coffee...
'कॅफे कॉफी डे'ची ही पंचलाइन पहिल्यांदा वाचली तेव्हा ही काय नवीन भानगड, असं वाटायचं. कॉफीच तर प्यायचीय... मग आपलं नाक्यावरचं उडप्याचं हॉटेल आहे ना? त्यासाठी ही हायफण्डा कॉफीशॉप्स कशाला..?
पण जावे त्याच्या वंशा... हेच खरं!
ही दुनिया आपली नाही, हे कल्चर आपलं नाही, तिथलं जगही आपलं नाही... हे म्हणणं अगदी १०० टक्के मान्य. तरीही एकदा तिथे पाय ठेवला की, त्या दुनियेच्या प्रेमात आपण पडल्याशिवाय राहत नाही. निदान प्रेमात बुडालेली लव्हर्स कम्युनिटी तरी..! सीसीडी काय, बरिस्टा काय किंवा सब वे काय... प्रेमीजनांची मक्का, मदिना, काशीच झालेत हे स्पॉटस्. इथे कॉफी निव्वळ निमित्तमात्र आहे. कॉफी टेबलाच्या अवतीभवती खूप काही घडत असतं.
शीशमहालासारखी दिसणारी ती कॉफीशॉप्स. काचेच्या पारदर्शी खिडक्या आणि दारं. निळ्या गुलाबी रंगाचे साइन बोर्ड. व्हरांड्यात मस्तपैकी सजवलेली गुलाबी कपड्यातली टेबलं. टेबलांवरचं हायफाय पब्लिक. लो वेस्ट जीन्स आणि मेसेजवाले टी शर्टस् घालणारी टकाटक पोरंपोरी... फाडफाड इंग्लिश फाडत त्यांना सर्व्हिस देणारे झकपक कपड्यातले वेटर... कालपर्यंत स्टार मुव्हीज किंवा एचबीओ चॅनेलच्या हॉलिवूडपटांमध्ये पाहिलेले हे सीन आता रिअॅलिटीमध्ये उतरले आहेत. आपल्या घराच्या आजूबाजूला लोअर परळ, वरळी आणि प्रभादेवीच्या मराठमोळ्या वस्तीतल्या नाक्यापर्यंत हे सीसीडी, बरिस्टा आणि सब वेचं लोण पसरलंय. पंजाबी ड्रेसमधल्या पोरीही इथल्या टेबलांवर दिसू लागल्या तेव्हा मराठी पाऊल दबकत का होईना, पुढे पडत असल्याची खात्री पटली.
एरव्ही हॉटेलात दहा-वीस रुपयांना मिळणा-या कॉफीसाठी इथे शंभराची नोटही कमी पडते. पण त्या शंभर रुपयांच्या बदल्यात जे काही पदरात पडतं, त्याला खरंच मोल नाही. निदान पैशात तरी ते मोजता येणार नाही.
सकाळ-संध्याकाळ ही कॉफीशॉप्स गर्दीने ओसंडलेली असतात. दुपारी जरा ओहोटी असते. त्यामुळे प्रेमी कपल्ससाठी ही वेळ मस्तच. आत फक्त तीन-चार कपल्स. कोप-याची टेबलं पकडून बसलेली. एक कपल छानपैकी सोफ्यावर विसावलेलं. टेबलावर कॉफीचा एखादा ग्लास... सोबत कुकीजचं पॅकेट. कुणी छोटासा केकही ऑर्डर केलेला. तो तिला आपल्या हातांनी केकचा तुकडा भरवतोय आणि ती हलकेच त्याच्या बोटाचा चावा घेत केकचाही बाइट घेतेय... त्याने पटकन चावलेलं बोटं स्वत:च्या तोंडात घातलेलं. मग ती एकदम खळखळून हसायला लागलेली.
इथे एक बरं असतं. दुस-या टेबलवर काय चाललंय, याच्याशी बाकीच्यांना काहीच कर्तव्य नसतं. एखाद्या कपलकडे बाकीचे पाहताहेत, असला गावठीपणा कॉफीशॉप्सच्या सो कॉल्ड कल्चरमध्ये शोभत नाही. अलिखित नियम म्हणा किंवा एथिक्स. पब्लिक प्लेसमध्ये प्रायव्हसीचा स्वर्ग, हेच तर या कॉफीशॉप्सचं महत्त्वाचं वैशिष्ट्यं. इथे तुम्ही एक कॉफी ऑर्डर केली आणि दोन-अडीच तास बसलात तरी कुणीही हटकत नाही. हॉटेलसारखा डोक्यावरचा पंखाही बंद होत नाही. मुळात पंखाच नसतो, सारं कसं एअर कंडिशण्ड... ठंडा ठंडा कूल कूल... पण हे कूल वातावरण कधी कधी फारच हॉट होतं. म्हणजे कोपऱ्यातल्या टेबलावर कॉफीचा आस्वाद घेत 'कुची कुची' करणारं कपल अचानक सोफ्यावर येऊन विसावतं. बहुतेक कॉफीचा कैफ त्यांच्यावर चढलेला असतो. तो तिला अलगद ओढून घेतो आणि मोठ्ठासा किस घेतो. या कल्चरमध्ये त्याला स्मूचिंग म्हणतात... हे सगळं बिनदिक्कतपणे सुरू असतं. कुणी सोफ्यावर, कुणी बिन बॅग्जवर... जणू शेजारी कुणी नाहीच, अशा थाटात त्यांचे राऊण्ड्स रंगतात. सोफ्यावरची ही रासलीला कुणाच्या गावीही नसते. तिथल्या वेटर्सच्याही... त्यांची समाधीवस्था भंग न करताच ते निमूटपणे ऑर्डर टेबलावर ठेवतात आणि निघून जातात. दुपारी एक ते संध्याकाळी पाच-साडेपाच ही वेळ म्हणजे अशा प्रेमात बुडालेल्या कपल्ससाठीचे हॅप्पी अवर्सच..!
लालसर मंद प्रकाश, कानावर पडणारं पाश्चात्य संगीत, कधीमधी टीव्हीवर सुरू असलेला रॉक शो... या वातावरणात आणखी वेगळे रंग भरत असतात. कॉलेजमध्ये लेक्चर बंक करून आलेल्या पोरापोरींचं खिदळणं एकीकडे... कुणी गेल्या वर्षी याच ठिकाणी आपल्या प्रेयसीला पहिल्यांदा प्रपोज केलं म्हणून, प्रपोजल अॅनिव्हर्सरी सेलिब्रेट करणारं... कुणाचा तरी बर्थ डे... कुणी आपल्या ऑफिस कलीगला घेऊनआलेलं... तर कुणी पहिल्यांदाच डेटसाठी मैत्रिणीसोबत आलेलं... वाफाळलेल्या कॉफीचे घुटके घेत लॅपटॉपवर कसलीशी आकडेमोड करत बसलेला एखादा एकटा जीवही याच गदीर्त... पण एका टेबलचं दुस-या टेबलशी काहीही नातं नसतं. प्रत्येक टेबलची निराळी स्टोरी.
A lot can happen over coffee! खरोखरच...
- सुनील घुमे
Monday, November 30, 2009
Thursday, November 12, 2009
गल्लीत घाला गोंधळ
परळचं सेंट्रल रेल्वेचं मैदान... तिथून स्टेशनच्या दिशेने जाणारी चिंचोळी, अंधेरी गल्ली... ब-यापैकी व्हर्जिन म्हणावा असा, हा लव्हर्स स्पॉट. डोळे मिटून दूध पिणा-या, वॉकी-टॉकीवाल्या प्रेमी कपल्ससाठी ही जागा सोयीची....
ऋतुजा आणि संदिप... एकाच बिल्डिंगमध्ये, पण दोन धुव्रांवर राहणारे दोन जीव. ऋतुजा म्हणजे लाजाळूचं झाड. कॉलेज, क्लास, घर. एवढंच तिचं विश्व. त्याच्या नेमका उलट आपला सँडी. बोल्ड अॅन्ड बिनधास्त... ते म्हणतात ना की, दोन विजातीय धुव्रांमध्ये एकमेकांबद्दल आकर्षण असतं. या दोघांचीही केस सेम होती. संदिपला ऋतुजा आवडत होती... पण प्यार का इजहार करणार तरी कुठं, हा प्रश्न होता. बाहेर कुठं बोलवावं, तर ऋतुजा येणार नाही, एवढं नक्की. एखाद्या मित्र-मैत्रिणीला कबुतर बनवायचाही चान्स नव्हता.
शेवटी संदिपनेच एका संध्याकाळी तिला रस्त्यात गाठलं. परळच्या मेन रोडवर. क्लासला जाताना. जरा तुझ्याशी बोलायचंय... पाच मिनिटं. खूप महत्त्वाचं आहे... त्याने सुरूवात केली. संदिप काय विचारणार, हे तिला अचूक उमजलं. पण रस्त्यात असं बोलणं तिला योग्य वाटत नव्हतं. ओळखीचं कुणीतरी पाहिल, अशी भीती तिला वाटत होती. तिची धाकधूक वाढू लागली. प्रसंगाचे गांभीर्य लक्षात येऊन त्यानं तिला आपल्या मागून चालायला सांगितलं. एकमेकांमध्ये सुरक्षित अंतर ठेवून ते चालत होते. संदिपने अचानक मेन रोडवरून सेंट्रल रेल्वेच्या मैदानामध्ये लेफ्ट टर्न घेतला. तीही दबकत अडखळत वामांगी वळली....
परळच्या मेन रोडवरचं सेंट्रल रेल्वेचं हे मैदान. सेंट्रल रेल्वेचा कारखाना आहे तिथं. रेल्वे अधिका-यांची कॉलनीही आहे. एका बाजूला भलंमोठ्ठं मैदान, समोरच्या बाजूला कारखाना आणि उजवीकडे कॉलनी. मेन रोडवरून आत वळलं की, एक रस्ता मैदानाकडे जातो आणि दुसरा रस्ता थेट परळ रेल्वे स्टेशनपर्यंत... खरं तर गल्लीच म्हणता येईल अशी ही जागा. अगदी दिवसाउजेडीही या रस्त्यावर फारशी वर्दळ नसते. रेल्वे कामगार सकाळी येतात तेव्हा आणि संध्याकाळी सुटतात, तेव्हाच इथं काय ती गर्दी असते. एरव्ही दिवसभर शुकशुकाट. संध्याकाळी सूर्य मावळला की, या गल्लीत अंधाराचेच राज्य असते. स्ट्रीट लाइटचा उजेड सोडला तर ही गल्ली अंधेरीच असते. मैदानातही काही वेगळी परिस्थिती नाही. दिवसाउजेडी क्रिकेट वा फुटबॉलच्या निमित्ताने इथं पोरं दिसतात. परीक्षेच्या दिवसात मैदानाच्या कोप-यातील सिमेंटच्या बेंचवर बसून अभ्यास करणा-या पोरांची दाटीवाटी असते. मात्र एकदा का सूर्य मावळला की, या भल्यामोठ्या मैदानात फारसं कुणी फिरकत नाही. काळोख एवढा की, शेजारच्या व्यक्तीचा चेहराही स्पष्ट दिसू शकणार नाही.
ही सर्व वैशिष्ट्यं ऋतुजा आणि संदिपसारख्या प्रेमी कपल्ससाठी अॅडव्हान्टेज ठरतात. त्यामुळे ज्या बेंचवर दिवसा मॅच पाहण्यासाठी किंवा अभ्यास करण्यासाठी पोरं जमतात, त्याच बेंचवर रात्री प्रितीची रातराणी फुलते. तुटक्या फुटक्या बेंचचा उंचावरचा कोपरा पकडायचा. सर्वात उंच बेंचवर बसलं की आपल्यामागे पाहणारं कुणी नसतं, शिवाय कोण येतंय, कोण जातंय याच्यावर वरून लक्ष ठेवता येतं. (त्यानुसार पोझिशन घेता येते...) कधी कधी बेंचवरच्या मोक्याच्या जागा आधीच फुल्ल झालेल्या असतात. मग मोर्चा मोकळ्या मैदानाकडे वळतो. लाल मातीत, खुरटलेल्या गवतावरच बैठक मारायची... काही मिनिटांनी ती अलगद आपली मान खांद्यावर टाकते. चांगला मूड असेल तर मैदानातच पडायचं. मोकळ्या आकाशातल्या चांदण्या मोजत...
पण ही झाली सेकंडरी स्टेज... प्रायमरी स्टेजमध्ये बसून गुजगोष्टी करण्यापेक्षा बहुतेक कपल्सचा भर वॉकी-टॉकीवरच असतो. म्हणजे चालता चालता भरपूर काही बोलायचं असतं. अशावेळी सेंट्रल रेल्वे हॉलवरून परळ रेल्वे स्टेशनच्या दिशेने जाणारा चिंचोळा रस्ता एकदम बेस्ट. एक तर अंधारी गल्ली, त्यात प्रत्येक दोन मिनिटानंतर नागमोडी वळण. अधुनमधून माणसांची ये-जा सुरूच असते. त्यामुळे निर्जन रस्ता म्हणून काही धोका होण्याचीही शक्यता नाही. जेमतेम दहा मिनिटांत पार करता येईल, एवढीच ही गल्ली असेल. पण इथं दोन ते तीन तास सहज एन्जॉय करता येतात. म्हणजे कसं की, परळ स्टेशनपर्यंत जायचंच नाही मुळी. त्याच्या आधी जी सेंट्रल रेल्वे शाळा लागते तिथून पुन्हा मागे कलटी मारायची. पुन्हा हॉलच्या दिशेने चालायचं, पण हॉलपर्यंत जायचंच नाही. त्याच्या थोडं आधीच पुन्हा घूम जाव... परळ स्टेशनच्या दिशेने. या परेडमध्ये नुसत्या रोमँटिक गप्पा होत नाहीत, रोमँटिक एक्सरसाइजही होतो...
या अशा रोमँटिक गल्ल्या सगळ्याच एरियात असतात. गरज असते ती फक्त आपल्यातल्या कोलंबसला जागं करायची. आणि एकदा का प्रेमात पडलात की तो कोलंबस आपोआप जागा होतो. म्हणतात ना की, गरज ही शोधाची जननी असते! लागा तर मग शोधकार्याला...
- सुनील घुमे
ऋतुजा आणि संदिप... एकाच बिल्डिंगमध्ये, पण दोन धुव्रांवर राहणारे दोन जीव. ऋतुजा म्हणजे लाजाळूचं झाड. कॉलेज, क्लास, घर. एवढंच तिचं विश्व. त्याच्या नेमका उलट आपला सँडी. बोल्ड अॅन्ड बिनधास्त... ते म्हणतात ना की, दोन विजातीय धुव्रांमध्ये एकमेकांबद्दल आकर्षण असतं. या दोघांचीही केस सेम होती. संदिपला ऋतुजा आवडत होती... पण प्यार का इजहार करणार तरी कुठं, हा प्रश्न होता. बाहेर कुठं बोलवावं, तर ऋतुजा येणार नाही, एवढं नक्की. एखाद्या मित्र-मैत्रिणीला कबुतर बनवायचाही चान्स नव्हता.
शेवटी संदिपनेच एका संध्याकाळी तिला रस्त्यात गाठलं. परळच्या मेन रोडवर. क्लासला जाताना. जरा तुझ्याशी बोलायचंय... पाच मिनिटं. खूप महत्त्वाचं आहे... त्याने सुरूवात केली. संदिप काय विचारणार, हे तिला अचूक उमजलं. पण रस्त्यात असं बोलणं तिला योग्य वाटत नव्हतं. ओळखीचं कुणीतरी पाहिल, अशी भीती तिला वाटत होती. तिची धाकधूक वाढू लागली. प्रसंगाचे गांभीर्य लक्षात येऊन त्यानं तिला आपल्या मागून चालायला सांगितलं. एकमेकांमध्ये सुरक्षित अंतर ठेवून ते चालत होते. संदिपने अचानक मेन रोडवरून सेंट्रल रेल्वेच्या मैदानामध्ये लेफ्ट टर्न घेतला. तीही दबकत अडखळत वामांगी वळली....
परळच्या मेन रोडवरचं सेंट्रल रेल्वेचं हे मैदान. सेंट्रल रेल्वेचा कारखाना आहे तिथं. रेल्वे अधिका-यांची कॉलनीही आहे. एका बाजूला भलंमोठ्ठं मैदान, समोरच्या बाजूला कारखाना आणि उजवीकडे कॉलनी. मेन रोडवरून आत वळलं की, एक रस्ता मैदानाकडे जातो आणि दुसरा रस्ता थेट परळ रेल्वे स्टेशनपर्यंत... खरं तर गल्लीच म्हणता येईल अशी ही जागा. अगदी दिवसाउजेडीही या रस्त्यावर फारशी वर्दळ नसते. रेल्वे कामगार सकाळी येतात तेव्हा आणि संध्याकाळी सुटतात, तेव्हाच इथं काय ती गर्दी असते. एरव्ही दिवसभर शुकशुकाट. संध्याकाळी सूर्य मावळला की, या गल्लीत अंधाराचेच राज्य असते. स्ट्रीट लाइटचा उजेड सोडला तर ही गल्ली अंधेरीच असते. मैदानातही काही वेगळी परिस्थिती नाही. दिवसाउजेडी क्रिकेट वा फुटबॉलच्या निमित्ताने इथं पोरं दिसतात. परीक्षेच्या दिवसात मैदानाच्या कोप-यातील सिमेंटच्या बेंचवर बसून अभ्यास करणा-या पोरांची दाटीवाटी असते. मात्र एकदा का सूर्य मावळला की, या भल्यामोठ्या मैदानात फारसं कुणी फिरकत नाही. काळोख एवढा की, शेजारच्या व्यक्तीचा चेहराही स्पष्ट दिसू शकणार नाही.
ही सर्व वैशिष्ट्यं ऋतुजा आणि संदिपसारख्या प्रेमी कपल्ससाठी अॅडव्हान्टेज ठरतात. त्यामुळे ज्या बेंचवर दिवसा मॅच पाहण्यासाठी किंवा अभ्यास करण्यासाठी पोरं जमतात, त्याच बेंचवर रात्री प्रितीची रातराणी फुलते. तुटक्या फुटक्या बेंचचा उंचावरचा कोपरा पकडायचा. सर्वात उंच बेंचवर बसलं की आपल्यामागे पाहणारं कुणी नसतं, शिवाय कोण येतंय, कोण जातंय याच्यावर वरून लक्ष ठेवता येतं. (त्यानुसार पोझिशन घेता येते...) कधी कधी बेंचवरच्या मोक्याच्या जागा आधीच फुल्ल झालेल्या असतात. मग मोर्चा मोकळ्या मैदानाकडे वळतो. लाल मातीत, खुरटलेल्या गवतावरच बैठक मारायची... काही मिनिटांनी ती अलगद आपली मान खांद्यावर टाकते. चांगला मूड असेल तर मैदानातच पडायचं. मोकळ्या आकाशातल्या चांदण्या मोजत...
पण ही झाली सेकंडरी स्टेज... प्रायमरी स्टेजमध्ये बसून गुजगोष्टी करण्यापेक्षा बहुतेक कपल्सचा भर वॉकी-टॉकीवरच असतो. म्हणजे चालता चालता भरपूर काही बोलायचं असतं. अशावेळी सेंट्रल रेल्वे हॉलवरून परळ रेल्वे स्टेशनच्या दिशेने जाणारा चिंचोळा रस्ता एकदम बेस्ट. एक तर अंधारी गल्ली, त्यात प्रत्येक दोन मिनिटानंतर नागमोडी वळण. अधुनमधून माणसांची ये-जा सुरूच असते. त्यामुळे निर्जन रस्ता म्हणून काही धोका होण्याचीही शक्यता नाही. जेमतेम दहा मिनिटांत पार करता येईल, एवढीच ही गल्ली असेल. पण इथं दोन ते तीन तास सहज एन्जॉय करता येतात. म्हणजे कसं की, परळ स्टेशनपर्यंत जायचंच नाही मुळी. त्याच्या आधी जी सेंट्रल रेल्वे शाळा लागते तिथून पुन्हा मागे कलटी मारायची. पुन्हा हॉलच्या दिशेने चालायचं, पण हॉलपर्यंत जायचंच नाही. त्याच्या थोडं आधीच पुन्हा घूम जाव... परळ स्टेशनच्या दिशेने. या परेडमध्ये नुसत्या रोमँटिक गप्पा होत नाहीत, रोमँटिक एक्सरसाइजही होतो...
या अशा रोमँटिक गल्ल्या सगळ्याच एरियात असतात. गरज असते ती फक्त आपल्यातल्या कोलंबसला जागं करायची. आणि एकदा का प्रेमात पडलात की तो कोलंबस आपोआप जागा होतो. म्हणतात ना की, गरज ही शोधाची जननी असते! लागा तर मग शोधकार्याला...
- सुनील घुमे
Sunday, November 8, 2009
रस्ते प्यार के...
डोंबिवलीच्या फडके रोडवर दिवाळी पहाटेला तरुणाईची जत्रा भरते. पहिल्या आंघोळीला नटूनथटून अख्खा यंगिस्तान फडके रोड वर अवतरलेला असतो. इथं मैत्रीचे बंध वृद्धिंगत होतात, प्रेमाचे अंकुर फुलू लागतात.
काय पक्या, वोट बिट डाला की नही..?
म्हणजे काय... एकदम दिलसे!
दे टाळी. आपणबी दिलसे. ग्रुपमधल्या सगळ्यांनी ठरवून केलं वोटिंग.
ग्रुप? म्हणजे आपली कॉलेजची गँग?
मग...
अरे, एक विचारू. ती ढवळेंची सारिका... येते का रे अजून ग्रुपमध्ये?
टिंग टिंग टिडिंग... एक काम कर, दिवाळीला फडके रोडवर भेट. तुला उत्तरही सापडेल आणि सारिकाही...
सीएसटीच्या दिशेने धावणाऱ्या डोबिंवली स्लो लोकलमध्ये, कॉलेजमधले दोन मित्र ब-याच दिवसांनी भेटले होते. त्यांच्या गप्पांची गाडी अर्थातच फडके रोडवरची दिवाळी पहाट या स्टेशनावरच रेंगाळत होती.
डोंबिवलीचा फडके रोड... गेली कित्येक वर्षं दिवाळी पहाटेला या रोडवर तरुणाईची जत्रा भरते. पहिल्या आंघोळीला अभ्यंग स्नान वगैरे करून, झकपक कपडे घालून, नटूनथटून यंग पोरंपोरी इथे जमतात. चौदा-पंधरा वर्षांपासून तिशी-पस्तिशीपर्यंतचा यंगिस्तान फडके रोडवर अवतरलेला असतो, उत्स्फूर्तपणे! कोणाचंही बोलावणं आलेलं नसताना... गेल्या अनेक वर्षांपासून ही परंपरा चालत आलीय. एरव्ही कॉलेजचं लेक्चर बंक करतील, नाहीतर ऑफिसला बुट्टी मारतील. पण दिवाळी पहाटेच्या दिवशी फडकेवर जायचा नेम यंग ब्रिगेड काही केल्या मोडत नाही. फक्त डोंबिवलीच नव्हे तर कल्याण, उल्हासनगर, बदलापूरपासून तरुण पोरापोरींचे गुप्स या रोड शोमध्ये सामील होतात. एकदम ढिनचॅक माहोल असतो इथला. फ्रेण्ड्सनी एकत्र जमून धम्माल मस्ती करायची, हा त्यादिवसाचा एकमात्र अजेंडा. कुणी ग्रुपसोबत आलेलं, तर कुणी जुन्या ग्रुपच्या शोधात आलेलं. शाळा-कॉलेजनंतर एखाद्या मित्रमैत्रिणीचा कॉण्टॅक्ट तुटला असेल, तर इथे लिंक सापडतात. शंभर टक्के! ओळखीचा कुणीतरी भेटतो, नंबर देतो, इमेल देतो... नशीबवान असाल तर ती व्यक्तीच दत्त म्हणून तुमच्या समोर साक्षात हजर असते. 'दिल ने पुकारा और वो चले आए...'
शेरवानी, झब्बा, सदरालेंगा असा मुलांचा ड्रेस कोड, तर पोरी मस्तपैकी साड्या नेसून, अंगावर दागदागिने घालून, नखशिखांत नटूनथटून आलेल्या. कालपर्यंत कॉलेजच्या कट्ट्यावर जीन्समध्ये रफ टफ दिसणारी ती... साडीमध्ये तिचा लूक एकदम चेंज झालेला असतो. आपलाच आपल्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नाही. आयला, साडीत काय सही दिसतेस... सेम 'मै हूँ ना'मधली सुश्मिता... एवढ्या कौतुकाने तिच्या गालावर लाली चढते. आपलीही दिल की धडकन सबसे तेज झालेली असते. कानात घंटा घणघणू लागतात. विचारू की नको, विचारू की नको... शेवटी मोठ्ठा श्वास घेऊन एकदाचा तो प्रपोज करतो... 'आय लव्ह यू, माधवी...' दोन क्षण वातावरण टेन्स होऊन जातं. टी-२० मॅचसारखं. लास्ट बॉलवर दोन रन्स हव्यात आणि शेवटची विकेट बाकी असावी तसं... दोन्ही हात तोंडावर घेऊन ती चेहरा झाकून घेते... लाजून चूर. टाळ्या आणि शिट्ट्यांचा पाऊस पडतो. ग्रुपमधले फ्रेण्ड्स कॉन्ग्रॅट्स देतात. दोघांचं ऑन द स्पॉट जमतं. दिवाळीचा फर्स्ट डे, फर्स्ट हो...
एवढं सगळं झाल्यावर सेलिब्रेशनही व्हायलाच हवं. संस्कार भारतीवाल्यांनी काढलेल्या रांगोळ्यांतून आणि फडके रोडवरच्या गदीर्तून वाट काढत सगळा ग्रुप अंबिकामध्ये नाहीतर मॉडर्न कॅफेमध्ये पोहोचतो. खावो, पिवोसाठी... तर आत घुसायलाही जागा नसते. सगळी टेबल्स हाऊसफुल्ल. आप कतार में है, कृपया प्रतिक्षा किजीए... अर्धा-पाऊण तास वेट केल्यानंतर नंबर लागतो. ऑर्डर येईपर्यंत वेळ लागणार असतो. पण इथे घाई आहे कुणाला? एकमेकांची खेचत, नव्या-जुन्या आठवणींना उजाळा देत धम्मालमस्ती सुरू असते. फडके रोडवरच्या सगळ्याच हॉटेलमध्ये हाच मूड असतो. जागा मिळाली नाही, तर थेट एमआयडीसीपर्यंत वारी करावी लागते. दुपारी अकरा-बारापर्यंत ही दिवाळी पहाट अशीच रंगत जाते. ऊन्हं वाढू लागली की, मग पांगापांग सुरू होते.
सोशल नेटवर्किंगवाल्यांनाही तोंडात बोटं घालायला लावेल, अशी फडके रोडवरची ही दिवाळी पहाट. विदेशी व्हॅलण्टाइन डेच्या पठडीतला हा मराठमोळा कल्चरल पर्याय. मैत्रीचे बंध आणखी दृढ व्हावेत, वृद्धिंगत व्हावेत, हा या परंपरेमागचा कॉमन मिनियम प्रोग्राम. फडके रोडवरच्या गणपतीबाप्पाच्या साक्षीने फुललेली ही मराठमोळी डेटिंगची परंपरा आता ठाणे-मुंबईच्या अन्य भागातही विस्तारायला लागलीय. ठाण्याचा राम मारुती रोड, तलावपाळी, विलेपार्ल्यातील पालेर्श्वर मंदिर, गिरगावातील फडके गणपती मंदिर या स्पॉट्सवरही अलिकडच्या काळात तरुणााईचा हा ऊरूस भरू लागलाय.
आमची कुठेही शाखा नाही, हे मराठी माणसाचं आवडतं ब्रीदवाक्य. पण आता दरवर्षी दिवाळी पहाटेच्या शुभ मुहूर्तावर फडके रोडचा शाखाविस्तार डोंबिवली फास्टच्या वेगाने सुरूच आहे.
- सुनील घुमे
काय पक्या, वोट बिट डाला की नही..?
म्हणजे काय... एकदम दिलसे!
दे टाळी. आपणबी दिलसे. ग्रुपमधल्या सगळ्यांनी ठरवून केलं वोटिंग.
ग्रुप? म्हणजे आपली कॉलेजची गँग?
मग...
अरे, एक विचारू. ती ढवळेंची सारिका... येते का रे अजून ग्रुपमध्ये?
टिंग टिंग टिडिंग... एक काम कर, दिवाळीला फडके रोडवर भेट. तुला उत्तरही सापडेल आणि सारिकाही...
सीएसटीच्या दिशेने धावणाऱ्या डोबिंवली स्लो लोकलमध्ये, कॉलेजमधले दोन मित्र ब-याच दिवसांनी भेटले होते. त्यांच्या गप्पांची गाडी अर्थातच फडके रोडवरची दिवाळी पहाट या स्टेशनावरच रेंगाळत होती.
डोंबिवलीचा फडके रोड... गेली कित्येक वर्षं दिवाळी पहाटेला या रोडवर तरुणाईची जत्रा भरते. पहिल्या आंघोळीला अभ्यंग स्नान वगैरे करून, झकपक कपडे घालून, नटूनथटून यंग पोरंपोरी इथे जमतात. चौदा-पंधरा वर्षांपासून तिशी-पस्तिशीपर्यंतचा यंगिस्तान फडके रोडवर अवतरलेला असतो, उत्स्फूर्तपणे! कोणाचंही बोलावणं आलेलं नसताना... गेल्या अनेक वर्षांपासून ही परंपरा चालत आलीय. एरव्ही कॉलेजचं लेक्चर बंक करतील, नाहीतर ऑफिसला बुट्टी मारतील. पण दिवाळी पहाटेच्या दिवशी फडकेवर जायचा नेम यंग ब्रिगेड काही केल्या मोडत नाही. फक्त डोंबिवलीच नव्हे तर कल्याण, उल्हासनगर, बदलापूरपासून तरुण पोरापोरींचे गुप्स या रोड शोमध्ये सामील होतात. एकदम ढिनचॅक माहोल असतो इथला. फ्रेण्ड्सनी एकत्र जमून धम्माल मस्ती करायची, हा त्यादिवसाचा एकमात्र अजेंडा. कुणी ग्रुपसोबत आलेलं, तर कुणी जुन्या ग्रुपच्या शोधात आलेलं. शाळा-कॉलेजनंतर एखाद्या मित्रमैत्रिणीचा कॉण्टॅक्ट तुटला असेल, तर इथे लिंक सापडतात. शंभर टक्के! ओळखीचा कुणीतरी भेटतो, नंबर देतो, इमेल देतो... नशीबवान असाल तर ती व्यक्तीच दत्त म्हणून तुमच्या समोर साक्षात हजर असते. 'दिल ने पुकारा और वो चले आए...'
शेरवानी, झब्बा, सदरालेंगा असा मुलांचा ड्रेस कोड, तर पोरी मस्तपैकी साड्या नेसून, अंगावर दागदागिने घालून, नखशिखांत नटूनथटून आलेल्या. कालपर्यंत कॉलेजच्या कट्ट्यावर जीन्समध्ये रफ टफ दिसणारी ती... साडीमध्ये तिचा लूक एकदम चेंज झालेला असतो. आपलाच आपल्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नाही. आयला, साडीत काय सही दिसतेस... सेम 'मै हूँ ना'मधली सुश्मिता... एवढ्या कौतुकाने तिच्या गालावर लाली चढते. आपलीही दिल की धडकन सबसे तेज झालेली असते. कानात घंटा घणघणू लागतात. विचारू की नको, विचारू की नको... शेवटी मोठ्ठा श्वास घेऊन एकदाचा तो प्रपोज करतो... 'आय लव्ह यू, माधवी...' दोन क्षण वातावरण टेन्स होऊन जातं. टी-२० मॅचसारखं. लास्ट बॉलवर दोन रन्स हव्यात आणि शेवटची विकेट बाकी असावी तसं... दोन्ही हात तोंडावर घेऊन ती चेहरा झाकून घेते... लाजून चूर. टाळ्या आणि शिट्ट्यांचा पाऊस पडतो. ग्रुपमधले फ्रेण्ड्स कॉन्ग्रॅट्स देतात. दोघांचं ऑन द स्पॉट जमतं. दिवाळीचा फर्स्ट डे, फर्स्ट हो...
एवढं सगळं झाल्यावर सेलिब्रेशनही व्हायलाच हवं. संस्कार भारतीवाल्यांनी काढलेल्या रांगोळ्यांतून आणि फडके रोडवरच्या गदीर्तून वाट काढत सगळा ग्रुप अंबिकामध्ये नाहीतर मॉडर्न कॅफेमध्ये पोहोचतो. खावो, पिवोसाठी... तर आत घुसायलाही जागा नसते. सगळी टेबल्स हाऊसफुल्ल. आप कतार में है, कृपया प्रतिक्षा किजीए... अर्धा-पाऊण तास वेट केल्यानंतर नंबर लागतो. ऑर्डर येईपर्यंत वेळ लागणार असतो. पण इथे घाई आहे कुणाला? एकमेकांची खेचत, नव्या-जुन्या आठवणींना उजाळा देत धम्मालमस्ती सुरू असते. फडके रोडवरच्या सगळ्याच हॉटेलमध्ये हाच मूड असतो. जागा मिळाली नाही, तर थेट एमआयडीसीपर्यंत वारी करावी लागते. दुपारी अकरा-बारापर्यंत ही दिवाळी पहाट अशीच रंगत जाते. ऊन्हं वाढू लागली की, मग पांगापांग सुरू होते.
सोशल नेटवर्किंगवाल्यांनाही तोंडात बोटं घालायला लावेल, अशी फडके रोडवरची ही दिवाळी पहाट. विदेशी व्हॅलण्टाइन डेच्या पठडीतला हा मराठमोळा कल्चरल पर्याय. मैत्रीचे बंध आणखी दृढ व्हावेत, वृद्धिंगत व्हावेत, हा या परंपरेमागचा कॉमन मिनियम प्रोग्राम. फडके रोडवरच्या गणपतीबाप्पाच्या साक्षीने फुललेली ही मराठमोळी डेटिंगची परंपरा आता ठाणे-मुंबईच्या अन्य भागातही विस्तारायला लागलीय. ठाण्याचा राम मारुती रोड, तलावपाळी, विलेपार्ल्यातील पालेर्श्वर मंदिर, गिरगावातील फडके गणपती मंदिर या स्पॉट्सवरही अलिकडच्या काळात तरुणााईचा हा ऊरूस भरू लागलाय.
आमची कुठेही शाखा नाही, हे मराठी माणसाचं आवडतं ब्रीदवाक्य. पण आता दरवर्षी दिवाळी पहाटेच्या शुभ मुहूर्तावर फडके रोडचा शाखाविस्तार डोंबिवली फास्टच्या वेगाने सुरूच आहे.
- सुनील घुमे
Thursday, October 15, 2009
‘हिरा’नंदानी है सदा के लिए…
फॉरेनला जाणं आपल्याला परवडणार आहे का? पण पवई हिरानंदानीच्या ड्रिम वर्ल्डला जाणं तर शक्य आहे. ‘फॉरेन रिटर्न्ड’ होण्याचा लाइव्ह अनुभव घ्यायचा असेल तर... ‘हिरा’नंदानी है ना, सदा के लिए..!
..............
एक भलामोठ्ठा तलाव... त्याच्या काठावर छोटी छोटी खेडी... डोंगरकपा-यात वसलेली. तुंगा, चांदिवली. कधीकाळी शेती व्हायची तिथं. मग हळुहळु खाणी सुरू झाल्या. हिरव्याकंच डोंगरांचा तुकडा पडू लागला...
आता तिथं मोठ्ठं ड्रीमवर्ल्ड उभं राह्यलंय. हे बडे बडे आलिशान टॉवर्स... आकाशात आरपार घुसलेले... प्रत्येक टॉवरवर ग्रीक शैलीतल्या पॅलेससारखे गोलाकार, आकर्षक घुमट... रस्त्यांच्या दुतर्फा शॉपिंग कॉम्प्लेक्सेस... मॉल्स, फुड प्लाझा, डिपार्टमेंटल स्टोअर्स, हायफाय कपड्यांचे शो रुम्स, अम्युझमेंट पार्कस्, अॅडव्हेंचर स्पोर्टस् सेंटर, लँडस्केप गार्डन्स... काय नाही तिथं. अगदी सेम फॉरेनमध्ये असतं ना तसं...
आता फॉरेनला जाणं आपल्याला परवडणार आहे का? पण फॉरेन रिटर्न्ड होण्याचा लाइव्ह अनुभव घ्यायचा असेल तर... पवई ‘हिरा’नंदानी है ना, सदा के लिए..!
सावळ्या कुंभाराच्या गाढवाने (म्हणजे शापित गंधर्वाने) एका रात्रीत एका खांबावर सात मजल्याची सोन्याचांदीची माडी बांधली... अगदी तसंच हिरानंदानी बिल्डरने आपल्या कल्पकतेने ही जादुई स्वप्ननगरी उभी केली. भूतलावरील सगळी सुखं या एकाच छत्राखाली उपभोगता यावीत, ही बेसिक आयडिया. अगदी सिनेमातही फॉरेनचा एरिया दाखवायचा झाला की, पवईच्या हिरानंदानी परिसरातून कॅमेरा फिरू लागला. विदेशात राहणा-या हिरोच्या घरातून हिरानंदानीची स्कायलाइन दिसू लागली...
पवईच्या या हाय सोसायटी दुनियेतली संध्याकाळ गजबजलेली असते. रंगीबेरंगी विद्युत रोषणाईत पाण्याची कारंजी थुईथुई नाचतायत आणि प्रेमी कपल्स हातात हात घालून भटकतायत... फु़ड कॉर्नरवरून कूपनं देऊन आणलेली ग्रील्ड सॅन्डविचेस नाहीतर नूडल्स एकमेकांना भरवले जातायत... सोबत कोल्ड ड्रिंकचा ग्लास किंवा आइस्क्रीमचा कोन. हातात प्लास्टिक पिशवीचे ग्लोव्हज् घालून भय्या (इथंही भय्याचं बरं का..!) बिसलेरी वॉटरमध्ये बनवलेली पाणीपुरी खिलवतोय... थोडं थ्रिल म्हणून गो-कार्टिंगचा थरार जोड्याने अनुभवतोय... प्लॅनेट एममध्ये जाऊन लेटेस्ट म्युझिक एन्जॉय करतोय... त्यानं तिच्यासाठी झक्कास टॉप आणि जीन्स घेतलीय. तिनंही त्याच्यासाठी टी शर्टस् आणि सिक्स पॉकेटस् कार्गो खरेदी केलीय... दोघांनी मिळून केलेली ही पहिलीच एकत्र शॉपिंग.
मॉलमध्ये फिरून फिरून दोघंही थकतात... फुटपाथच्या पाय-यांवरच फतकल मारून बसतात. समोर रस्त्यावर हरत-हेच्या मॉडेलच्या कार पार्क केलेल्या. होंडा सिटी, पजेरो, लॅन्ड क्रूझरपासून सॅन्ट्रो, स्पार्क, अल्टो, वॅगन आरपर्यंत... वेगवेगळ्या आकाराची निरनिराळी मॉडेल्स... आपणही फोर व्हिलर घ्यायची ना, ती लाडिकपणे विचारते. हल्ली कार लोन इझिली मिळतं, नक्की घेऊ... तोही बिनधास्त सांगून टाकतो. मग किती इएमआय येईल, वगैरे कॅलक्युलेशन्स बसल्या जागी सुरू होतात... पोटात आग पडली की, पावलं आपसूक ‘सीसीडी’कडे नाहीतर ‘पिझ्झा हट’कडे वळतात. रोमॅण्टिक गप्पांमध्ये पाऊण-एक तास तरी सहज जातो...
हे सगळं घडतं मोहमयी हिरानंदानी कॉम्प्लेक्समध्ये. अर्थातच त्यासाठी तशी किंमतही मोजावी लागते. खिसा गरम असेल तरच पवई परवडते...
पवई लेकच्या काठावर पूर्वी रांगेने जोडपी बसलेली दिसायची. कधीकाळी इथं बोटिंगही चालायचं. पण आता कपल्सची संख्या फारच कमी झालीय, बोटिंगही बंद झालंय. लेकऐवजी प्रेमी कपल्स लार्सन अॅन्ड टुब्रो नाक्याजवळच्या गार्डनमध्ये जाऊन बसणं पसंत करतात.
गार्डनमध्येच जायचं असेल तर हिरानंदानी गार्डन एकदम बेस्ट. इटुकलं पिटुकलं नाही हे गार्डन. जंगलात आल्यासारखंच वाटतं. दगडही असे रचून ठेवलेत की, ओरिजनल गुंफा असाव्यात, असा भास होतो. बांबूंची वनं इथल्या सौंदर्याला आणखी चार चाँद लावतात. गार्डनमधला पाण्याचा कालवा, त्यात सोडलेले विविधरंगी जिवंत मासे पाहताना मज्जा येते. गार्डनच्या मधोमध उंच मचाणावरून चौफेर नजर फिरवता येते. गार्डन्समध्ये सुरक्षा गार्डही आहेत, पण इतके प्रेमळ की, झाडाझुडपात, दगडामातीत बिनदिक्कत पहुडलेल्या आणि रासलीलेत मग्न झालेल्या प्रेमीजनांना मुळीच हटकत नाहीत. आम पब्लिकसाठी सूर्यास्तानंतर हे गार्डन बंद होतं. पण गार्डकडे नोट सरकवली की, काळोख पडल्यानंतरही आत एन्ट्री मिळते. रात्रीच्या अंधारात इथं प्रितीची रातराणी बहरलेली असते...
दुर्दैवाने हा बहर फारकाळ टिकत नाही. कारण इथून परतीची वाट मोठी बिकट असते. रस्त्यावर प्रचंड ट्रॅफिक जॅम. बंपर टू बंपर ट्रॅफिक. इथून अंधेरी किंवा विक्रोळी, कांजूरमार्गला पोहोचायचे तर काजवे चमकतात डोळ्यापुढे...
मघाचं ड्रीमवर्ल्ड क्षणात अंतर्धान पावतं, आणि लोकलमधलं घामट जग आपली वाट पाहत ताटकळत असतं...
- सुनील घुमे
..............
एक भलामोठ्ठा तलाव... त्याच्या काठावर छोटी छोटी खेडी... डोंगरकपा-यात वसलेली. तुंगा, चांदिवली. कधीकाळी शेती व्हायची तिथं. मग हळुहळु खाणी सुरू झाल्या. हिरव्याकंच डोंगरांचा तुकडा पडू लागला...
आता तिथं मोठ्ठं ड्रीमवर्ल्ड उभं राह्यलंय. हे बडे बडे आलिशान टॉवर्स... आकाशात आरपार घुसलेले... प्रत्येक टॉवरवर ग्रीक शैलीतल्या पॅलेससारखे गोलाकार, आकर्षक घुमट... रस्त्यांच्या दुतर्फा शॉपिंग कॉम्प्लेक्सेस... मॉल्स, फुड प्लाझा, डिपार्टमेंटल स्टोअर्स, हायफाय कपड्यांचे शो रुम्स, अम्युझमेंट पार्कस्, अॅडव्हेंचर स्पोर्टस् सेंटर, लँडस्केप गार्डन्स... काय नाही तिथं. अगदी सेम फॉरेनमध्ये असतं ना तसं...
आता फॉरेनला जाणं आपल्याला परवडणार आहे का? पण फॉरेन रिटर्न्ड होण्याचा लाइव्ह अनुभव घ्यायचा असेल तर... पवई ‘हिरा’नंदानी है ना, सदा के लिए..!
सावळ्या कुंभाराच्या गाढवाने (म्हणजे शापित गंधर्वाने) एका रात्रीत एका खांबावर सात मजल्याची सोन्याचांदीची माडी बांधली... अगदी तसंच हिरानंदानी बिल्डरने आपल्या कल्पकतेने ही जादुई स्वप्ननगरी उभी केली. भूतलावरील सगळी सुखं या एकाच छत्राखाली उपभोगता यावीत, ही बेसिक आयडिया. अगदी सिनेमातही फॉरेनचा एरिया दाखवायचा झाला की, पवईच्या हिरानंदानी परिसरातून कॅमेरा फिरू लागला. विदेशात राहणा-या हिरोच्या घरातून हिरानंदानीची स्कायलाइन दिसू लागली...
पवईच्या या हाय सोसायटी दुनियेतली संध्याकाळ गजबजलेली असते. रंगीबेरंगी विद्युत रोषणाईत पाण्याची कारंजी थुईथुई नाचतायत आणि प्रेमी कपल्स हातात हात घालून भटकतायत... फु़ड कॉर्नरवरून कूपनं देऊन आणलेली ग्रील्ड सॅन्डविचेस नाहीतर नूडल्स एकमेकांना भरवले जातायत... सोबत कोल्ड ड्रिंकचा ग्लास किंवा आइस्क्रीमचा कोन. हातात प्लास्टिक पिशवीचे ग्लोव्हज् घालून भय्या (इथंही भय्याचं बरं का..!) बिसलेरी वॉटरमध्ये बनवलेली पाणीपुरी खिलवतोय... थोडं थ्रिल म्हणून गो-कार्टिंगचा थरार जोड्याने अनुभवतोय... प्लॅनेट एममध्ये जाऊन लेटेस्ट म्युझिक एन्जॉय करतोय... त्यानं तिच्यासाठी झक्कास टॉप आणि जीन्स घेतलीय. तिनंही त्याच्यासाठी टी शर्टस् आणि सिक्स पॉकेटस् कार्गो खरेदी केलीय... दोघांनी मिळून केलेली ही पहिलीच एकत्र शॉपिंग.
मॉलमध्ये फिरून फिरून दोघंही थकतात... फुटपाथच्या पाय-यांवरच फतकल मारून बसतात. समोर रस्त्यावर हरत-हेच्या मॉडेलच्या कार पार्क केलेल्या. होंडा सिटी, पजेरो, लॅन्ड क्रूझरपासून सॅन्ट्रो, स्पार्क, अल्टो, वॅगन आरपर्यंत... वेगवेगळ्या आकाराची निरनिराळी मॉडेल्स... आपणही फोर व्हिलर घ्यायची ना, ती लाडिकपणे विचारते. हल्ली कार लोन इझिली मिळतं, नक्की घेऊ... तोही बिनधास्त सांगून टाकतो. मग किती इएमआय येईल, वगैरे कॅलक्युलेशन्स बसल्या जागी सुरू होतात... पोटात आग पडली की, पावलं आपसूक ‘सीसीडी’कडे नाहीतर ‘पिझ्झा हट’कडे वळतात. रोमॅण्टिक गप्पांमध्ये पाऊण-एक तास तरी सहज जातो...
हे सगळं घडतं मोहमयी हिरानंदानी कॉम्प्लेक्समध्ये. अर्थातच त्यासाठी तशी किंमतही मोजावी लागते. खिसा गरम असेल तरच पवई परवडते...
पवई लेकच्या काठावर पूर्वी रांगेने जोडपी बसलेली दिसायची. कधीकाळी इथं बोटिंगही चालायचं. पण आता कपल्सची संख्या फारच कमी झालीय, बोटिंगही बंद झालंय. लेकऐवजी प्रेमी कपल्स लार्सन अॅन्ड टुब्रो नाक्याजवळच्या गार्डनमध्ये जाऊन बसणं पसंत करतात.
गार्डनमध्येच जायचं असेल तर हिरानंदानी गार्डन एकदम बेस्ट. इटुकलं पिटुकलं नाही हे गार्डन. जंगलात आल्यासारखंच वाटतं. दगडही असे रचून ठेवलेत की, ओरिजनल गुंफा असाव्यात, असा भास होतो. बांबूंची वनं इथल्या सौंदर्याला आणखी चार चाँद लावतात. गार्डनमधला पाण्याचा कालवा, त्यात सोडलेले विविधरंगी जिवंत मासे पाहताना मज्जा येते. गार्डनच्या मधोमध उंच मचाणावरून चौफेर नजर फिरवता येते. गार्डन्समध्ये सुरक्षा गार्डही आहेत, पण इतके प्रेमळ की, झाडाझुडपात, दगडामातीत बिनदिक्कत पहुडलेल्या आणि रासलीलेत मग्न झालेल्या प्रेमीजनांना मुळीच हटकत नाहीत. आम पब्लिकसाठी सूर्यास्तानंतर हे गार्डन बंद होतं. पण गार्डकडे नोट सरकवली की, काळोख पडल्यानंतरही आत एन्ट्री मिळते. रात्रीच्या अंधारात इथं प्रितीची रातराणी बहरलेली असते...
दुर्दैवाने हा बहर फारकाळ टिकत नाही. कारण इथून परतीची वाट मोठी बिकट असते. रस्त्यावर प्रचंड ट्रॅफिक जॅम. बंपर टू बंपर ट्रॅफिक. इथून अंधेरी किंवा विक्रोळी, कांजूरमार्गला पोहोचायचे तर काजवे चमकतात डोळ्यापुढे...
मघाचं ड्रीमवर्ल्ड क्षणात अंतर्धान पावतं, आणि लोकलमधलं घामट जग आपली वाट पाहत ताटकळत असतं...
- सुनील घुमे
Wednesday, October 14, 2009
रात्रीस खेळ चाले...
नवरात्रीच्या दांडियामध्ये टिपरीला टिपरी भिडवताना ‘नैन लड गयी है...’ होऊन जातं आणि गरब्याचा फेर धरता धरता पावलं सप्तपदीकडं आपसूक वळतात... पण फ्रेन्डस, नवरात्रीच्या सगळ्याच रात्री सारख्या नसतात...
लोच्या झाला होता...
इज्जतचा भाजीपाला व्हायचीच वेळ आलेली...
नवरात्रीचा पहिला दिवस... संध्याकाळचे सात वाजलेले आणि ज्यांना सुपारी दिली होती, त्या बॅन्जो पार्टीने आयत्यावेळी टांग दिलेली... करायचं काय? गुरूने पहिल्यांदाच दांडियाची जबाबदारी स्वखुषीने अंगावर घेतली आणि ही नस्ती आफत ओढवली.
... पण गुरूचा खरा लोच्या भलताच होता. त्याच्या छोट्या बहिणीसोबत एम.डी. कॉलेजमध्ये शिकणा-या मंदाकिनीला त्यानं दांडियाला बोलावून घेतलं होतं. लाल-हिरव्या चनिया चोलीमध्ये काय सॉलिड दिसत होती ती. ब-याच दिवसापासून मंदाकिनीवर इम्प्रेशन मारण्याची संधी गुरू शोधत होता. पण बॅन्जोवाल्यांनी त्याचा गेम केला होता...
... तरीही रात्री दांडियाचा प्रोग्राम झक्कास झाला. एका डीजेवाल्याला कसाबसा पकडून आणला आणि दांडियाची गाणी वाजवून पोरं-पोरी रात्रीपर्यंत तुफान नाचले. ढिंकी चिकीन ढिंकी चिकीन... डीजेचे वरचे सगळे पैसे गुरूने एकट्याने भरले.
शिवाय बेस्ट ड्रेसचं 500 रुपयांचं बक्षीस मंदाकिनीला देण्यात आलं ते वेगळंच...
....................
आठ वाजल्यापासूनच मिनलची घरात चुळबुळ सुरू होती. कधी एकदा नवा ड्रेस घालून खाली दांडियाला जाते, असं झालं होतं. छानच होता तिचा ड्रेस. सगळ्या पाठीवर एक्स एक्स एक्सचं नक्षीकाम... आणि अगदी सहजपणे दिसेल असा चमकीदार रंगीबेरंगी मोराचा टॅटू... नाचे मयूरीचं जणू... सगळ्या दांडियाचं स्टार अट्रॅक्शन होती ती.
रात्री साडेबारापर्यंत दांडिया रंगला... पोलिस आले आणि स्पीकर बंद करायला लावला. आता काय करायचं? पावभाजीचा बेत ठरला. वीसेक जणांची वरात केईएमसमोरच्या ‘आदिती’मध्ये जाऊन धडकली. आदिती स्पेशल पावभाजी आणि थम्स अपची ऑर्डर.... ऑर्डर आली आणि गोपाळ उभा राहिला. आजचं सगळं बिल मी देणार, अशी अनाऊन्समेंट केली त्यानं. सगळे बेशुद्ध होण्याची वेळ. मग त्यानेच रहस्यस्फोट केला...
जाधवांच्या मिनलची विकेट पडली होती... कॉट अॅन्ड बोल्ड गोपाळ भालेकर..!
......................
अपर्णा आणि संगीता. जीवश्च कंठश्च मैत्रिणी. दांडिया खेळायला त्या एकदम खाली उतरायच्या. पण दांडिया सुरू झाला की, संगीता मध्येच गायब होते, असं अपर्णाच्या लक्षात आलं. चार-पाच दिवस हा खेळ सुरू होता. सहाव्या दिवशी अपर्णाचं सगळं लक्ष संगितावरच होतं. संगिताला तिनं अमोलसोबत जिन्यांकडे जाताना पाहिलं... मध्येच हे दोघे कुठं चालले? पाणी प्यायला..? अपर्णाही त्यांच्या मागोमाग निघाली. पाच मजले वर चढली तेव्हा तिला सगळा प्रकार लक्षात आला.... दांडिया रंगात आला की, हे दोघे गच्चीवर यायचे. गच्चीची चावी अमोलकडे असायची. काळोख्या गच्चीमध्ये हे दोघंच. रात्रीस यांचा वेगळाच खेळ चाललेला...
.......................
नवरात्रीच्या सीझनमध्ये तुमच्या आमच्या सर्वांच्याच बिल्डिंगमध्ये असाच माहौल तर असतो. टिपरीला टिपरी भिडवताना ‘नैन लड गयी है...’ होऊन जातं आणि गरब्याचा फेर धरता धरता पावलं सप्तपदीकडं आपसूक वळतात. किती ‘गुरू’ आणि किती ‘मंदाकिनी’ या नवरात्रीच्या उत्सवात पहिल्यांदाच भेटतात आणि नंतर कायमचे एकमेकांचे होऊन जातात...
................
बट फ्रेन्डस... नवरात्रीच्या सगळ्याच रात्री सारख्या नसतात...
शीतलसारख्या कमनशिबी मुलींच्या वाट्याला काही काळरात्रीही येतात....
कॉलेजमधल्या ग्रुपसोबत एका मोठ्या दांडियाला जातेय, असं सांगून ती रोज रात्री आठ वाजता घराबाहेर पडायची ती पहाटे तीन-चारलाच घरी परतायची. दांडियाच्या तिकिटासाठी पप्पांकडून करकरीत नोटाही न्यायची. लाडात वाढलेल्या शीतलला कुणी कधीच हटकलं नाही. आणि शेवटी नको तेच झालं... कॉलेजमध्येच सिनिअर असलेला तिचा एक मित्र आणि ती रोज या काळात ‘जीवाची मुंबई’ करत होते. कधी मित्राच्या घरी, कधी लॉजवर... त्यातून शीतल प्रेग्नंट झाली... शीतलच्या मित्राने सरळ हात वर केले. या प्रकाराने तिच्या वडिलांनी हाय खाल्ली... वेळीच लक्षात आलं म्हणून अॅबॉर्शन तरी करता आलं...
.................
नवरात्रीसारखे उत्सवच असतात मुळी आनंदाची लयलूट करण्यासाठी...
परंतु मज्जामस्ती करताना जवानी ‘दिवानी’ होणार नाही, याची खबरदारी आपली आपणच घ्यायला हवी!
- सुनील घुमे
लोच्या झाला होता...
इज्जतचा भाजीपाला व्हायचीच वेळ आलेली...
नवरात्रीचा पहिला दिवस... संध्याकाळचे सात वाजलेले आणि ज्यांना सुपारी दिली होती, त्या बॅन्जो पार्टीने आयत्यावेळी टांग दिलेली... करायचं काय? गुरूने पहिल्यांदाच दांडियाची जबाबदारी स्वखुषीने अंगावर घेतली आणि ही नस्ती आफत ओढवली.
... पण गुरूचा खरा लोच्या भलताच होता. त्याच्या छोट्या बहिणीसोबत एम.डी. कॉलेजमध्ये शिकणा-या मंदाकिनीला त्यानं दांडियाला बोलावून घेतलं होतं. लाल-हिरव्या चनिया चोलीमध्ये काय सॉलिड दिसत होती ती. ब-याच दिवसापासून मंदाकिनीवर इम्प्रेशन मारण्याची संधी गुरू शोधत होता. पण बॅन्जोवाल्यांनी त्याचा गेम केला होता...
... तरीही रात्री दांडियाचा प्रोग्राम झक्कास झाला. एका डीजेवाल्याला कसाबसा पकडून आणला आणि दांडियाची गाणी वाजवून पोरं-पोरी रात्रीपर्यंत तुफान नाचले. ढिंकी चिकीन ढिंकी चिकीन... डीजेचे वरचे सगळे पैसे गुरूने एकट्याने भरले.
शिवाय बेस्ट ड्रेसचं 500 रुपयांचं बक्षीस मंदाकिनीला देण्यात आलं ते वेगळंच...
....................
आठ वाजल्यापासूनच मिनलची घरात चुळबुळ सुरू होती. कधी एकदा नवा ड्रेस घालून खाली दांडियाला जाते, असं झालं होतं. छानच होता तिचा ड्रेस. सगळ्या पाठीवर एक्स एक्स एक्सचं नक्षीकाम... आणि अगदी सहजपणे दिसेल असा चमकीदार रंगीबेरंगी मोराचा टॅटू... नाचे मयूरीचं जणू... सगळ्या दांडियाचं स्टार अट्रॅक्शन होती ती.
रात्री साडेबारापर्यंत दांडिया रंगला... पोलिस आले आणि स्पीकर बंद करायला लावला. आता काय करायचं? पावभाजीचा बेत ठरला. वीसेक जणांची वरात केईएमसमोरच्या ‘आदिती’मध्ये जाऊन धडकली. आदिती स्पेशल पावभाजी आणि थम्स अपची ऑर्डर.... ऑर्डर आली आणि गोपाळ उभा राहिला. आजचं सगळं बिल मी देणार, अशी अनाऊन्समेंट केली त्यानं. सगळे बेशुद्ध होण्याची वेळ. मग त्यानेच रहस्यस्फोट केला...
जाधवांच्या मिनलची विकेट पडली होती... कॉट अॅन्ड बोल्ड गोपाळ भालेकर..!
......................
अपर्णा आणि संगीता. जीवश्च कंठश्च मैत्रिणी. दांडिया खेळायला त्या एकदम खाली उतरायच्या. पण दांडिया सुरू झाला की, संगीता मध्येच गायब होते, असं अपर्णाच्या लक्षात आलं. चार-पाच दिवस हा खेळ सुरू होता. सहाव्या दिवशी अपर्णाचं सगळं लक्ष संगितावरच होतं. संगिताला तिनं अमोलसोबत जिन्यांकडे जाताना पाहिलं... मध्येच हे दोघे कुठं चालले? पाणी प्यायला..? अपर्णाही त्यांच्या मागोमाग निघाली. पाच मजले वर चढली तेव्हा तिला सगळा प्रकार लक्षात आला.... दांडिया रंगात आला की, हे दोघे गच्चीवर यायचे. गच्चीची चावी अमोलकडे असायची. काळोख्या गच्चीमध्ये हे दोघंच. रात्रीस यांचा वेगळाच खेळ चाललेला...
.......................
नवरात्रीच्या सीझनमध्ये तुमच्या आमच्या सर्वांच्याच बिल्डिंगमध्ये असाच माहौल तर असतो. टिपरीला टिपरी भिडवताना ‘नैन लड गयी है...’ होऊन जातं आणि गरब्याचा फेर धरता धरता पावलं सप्तपदीकडं आपसूक वळतात. किती ‘गुरू’ आणि किती ‘मंदाकिनी’ या नवरात्रीच्या उत्सवात पहिल्यांदाच भेटतात आणि नंतर कायमचे एकमेकांचे होऊन जातात...
................
बट फ्रेन्डस... नवरात्रीच्या सगळ्याच रात्री सारख्या नसतात...
शीतलसारख्या कमनशिबी मुलींच्या वाट्याला काही काळरात्रीही येतात....
कॉलेजमधल्या ग्रुपसोबत एका मोठ्या दांडियाला जातेय, असं सांगून ती रोज रात्री आठ वाजता घराबाहेर पडायची ती पहाटे तीन-चारलाच घरी परतायची. दांडियाच्या तिकिटासाठी पप्पांकडून करकरीत नोटाही न्यायची. लाडात वाढलेल्या शीतलला कुणी कधीच हटकलं नाही. आणि शेवटी नको तेच झालं... कॉलेजमध्येच सिनिअर असलेला तिचा एक मित्र आणि ती रोज या काळात ‘जीवाची मुंबई’ करत होते. कधी मित्राच्या घरी, कधी लॉजवर... त्यातून शीतल प्रेग्नंट झाली... शीतलच्या मित्राने सरळ हात वर केले. या प्रकाराने तिच्या वडिलांनी हाय खाल्ली... वेळीच लक्षात आलं म्हणून अॅबॉर्शन तरी करता आलं...
.................
नवरात्रीसारखे उत्सवच असतात मुळी आनंदाची लयलूट करण्यासाठी...
परंतु मज्जामस्ती करताना जवानी ‘दिवानी’ होणार नाही, याची खबरदारी आपली आपणच घ्यायला हवी!
- सुनील घुमे
Tuesday, October 13, 2009
दिल पुकारे... आरे, आरे, आरे!
गोरेगावच्या पूर्वेला आरे कॉलनीत असलेला बोटिंग क्लब. मुंबईत हाच काय तो एकमेव बोटिंग क्लब उरलाय आता. खिशाला परवडेल अशा भाड्यात बोटिंगचा मनमुराद आनंद इथं लुटता येतो...
Row, row, row your boat,
Gently down the stream
Merily, merily, merily, merily
Life is such a dream…
सिनिअर केजीतला शार्दूल मोठ्याने स्कूलमध्ये नव्याने शिकवलेली पोएम म्हणत होता...
मीही त्याच्या मागून त्याच ओळी गुणगुणायला लागलो...
एक बोट. पाण्याचा प्रवाह कापत पुढं पुढं निघालेली. बोटीत फक्त तो आणि ती. आनंदाने बोट वल्हवत निघालेत... कुठं जायचंय, काहीच माहित नाही... किती वेळ झालाय, ठाऊक नाही. बोट चाललीय, चाललीय... सुंदर स्वप्न डोळ्यासमोर तरळू लागलं...
आणि अचानक आठवलं... अरे, हे तर आपलं आरे गार्डन...
गोरेगावच्या पूवेर्ला आरे कॉलनीत असलेला बोटिंग क्लब. मुंबईत हाच काय तो एकमेव बोटिंग क्लब उरलाय आता. एरव्ही बोटिंग बिटिंग म्हणजे आपल्यासाठीच स्वप्नच. फार तर सिनेमाच्या गाण्यातलं लोकेशन. (आठवलं दिल दिवाना बिन सजना के माने ना...) मुंबईबाहेर महाबळेश्वर किंवा तापोळ्याला गेलो तर रग्गड पैसे मोजून बोटिंगची हौस भागवून घ्यावी लागते. पण आरेतले वारेच काही न्यारे... म्हणजे मुंबईतल्या मुंबईत, खिशाला परवडेल अशा भाड्यात, हिरव्यागार गच्च जंगलाच्या सान्निध्यात, बोटिंगचा मनमुराद आनंद लुटण्याची हमखास जागा म्हणजे हा बोटिंग क्लब.
आम्ही सकाळी सव्वा आठ वाजताच तिथं पोहोचलो होतो. गोरेगाव स्टेशनवरून रिक्षा केली आणि आरे गार्डनला आलो. राज्य सरकारची आरे ही दुधाची डेअरी इथं आहे. गोरेगावहून जंगलातून वाट काढत जाणाऱ्या या रस्त्याने थेट पवईला जाता येतं. पण वाहनाने जायचं तर दहा रुपयांचा टोल मोजावा लागतो. आम्ही आरेच्या जंगलात शिरलो तेव्हा सकाळचं प्रसन्न वातावरण होतं. वेस्टर्न एक्स्प्रेस हायवेवरचा गजबजाट दोनच मिनिटात लुप्त झाला. सूर्याची सोनेरी, कोवळी उन्हं पाना-फुलांचा अडसर दूर सारत डांबरी रस्त्यापर्यंत पोहोचत होती. पक्ष्यांचे विविध प्रकारचे आवाज ऐकू येत होते. मधूनच एखाददुसरे वाहन रस्त्यावरून पास होत होते. पायी चालणारे अनेकजण दिसत होते. आम्ही बोटिंग क्लबच्या गेटजवळच रिक्षा सोडली.
समोरच्या तळ्याचा अर्धा भाग सोन्यासारखा चमचमत होता. आणि अर्धाअधिक भाग झाडांची सावली पांघरूण अजूनही दुलईतच होता. बोटिंग क्लबच्या काठावर पंधरा-वीस बोटी पाण्यावर अलगद तरंगत होत्या. तिकीट काऊंटर अजून उघडलेलं नव्हतं. एक माणूस आतमध्ये काहीतरी करत होता. दहा-पंधरा मिनिटे आम्ही तिथंच घुटमळत असल्याचं पाहून त्यानंच येऊन विचारलं. बोटिंग करने का है क्या... आम्ही एकदम खूष झालो. गेट उघडून त्यानं आम्हाला आत घेतलं. इतनी जल्दी हम गेट खोलता नही... पण अभी तुम आ गया है तो जाओ... तो म्हणाला. कितना पैसा होगा, भाईसाब... मी आपला मराठी बाणा जागवला. अरे जाओ बाबा... सोच समझ के दे देना... त्यानंही पक्क्या मुंबईकरासारखं उत्तर दिलं. त्यादिवशीची बोटिंगची बोहनी आम्हीच केली.
आधी आम्ही वल्हे मारण्याची बोट घेतली. पण घंटा... तीन-चार मिनिटं झाली तरी बोट जागची हलेचना. म्हणजे मी वल्हा मारला की, ती थांबायची आणि तिने मारला की, मी थांबायचो. बोट तिथल्या तिथंच गोल गोल फिरत होती. शेवटी तो मघाचाच देवदूत पुन्हा धावून आला. वो आपका काम नही... ये पॅन्डलवाला बोट आप ले लो... असं फर्मान त्यानं सोडलं. आम्ही दुसऱ्या बोटीत येऊन बसलो....
त्यानंतरच जवळपास दीड-दोन तास आम्ही तळ्यात होतो. नऊनंतर आमच्यासारखीच आणखी काही प्रेमी कपल्स सोबतीला आली. पण पहिला अर्धा-पाऊण तास आम्ही दोघंच बोटिंगचा आनंद लुटत होतो. आयुष्यात पहिल्यांदाच बोटिंग करत होतो. सायकलसारखं पॅन्डल मारायचं आणि उजव्या हातानं मागची दांडी राइट-लेफ्टला अॅडजस्ट करायची. पाचेक मिनिटातच जमलं बुवा. त्या सुंदर तळ्यात बोटीत आम्ही दोघंच... थोडी धाकधुकही होतीचं. च्यायला, मध्येच बोट उलटली तर... इथं स्विमिंग कोणाला येतंय, बोंबलायला... मनातला शंकासूर डोकं वर काढून काढून रंगाचा बेरंग करत होता. तळ्याच्या मध्यभागी असतानाच सापासारखं काहीतरी हिरवं हिरवं बोटीच्या बाजूने पाण्यातून सरसरत गेलं. चर्रर्रर्र... झालं काळजात. पण ती सोबत होती. मग कसला डर... जीना यहाँ, बुडना यहाँ...
मस्त मज्जा आली. एकदम यादगार, रोमँटिक बोटिंग. तेव्हा मोबाईल नव्हता, नाहीतर छानपैकी फोटो सेव करून ठेवला असता... ऊन वाढू लागलं तसं आम्ही तळ्याकाठी आलो. मघाचा माणूस कुठं दिसंना. पाचेक मिनिटं वाट पाहिली. तो आला. त्याच्या हातावर शंभराची नोट ठेवली... तोही खूष झाला. वापस आना साब... म्हणत त्यानं नोट वरच्या खिशात सरकवली.
तिथून चालतच आम्ही वरच्या बाजूला असलेल्या छोटा काश्मीर गार्डनमध्ये गेलो. गार्डनमध्ये एन्ट्री करण्यापूर्वी समोरच्या स्टॉल्सवर शेवपुरी आणि थम्स अपसह पोटोबा केला. एरव्ही हिंदी-मराठी सिनेमात दिसणारं छोटा काश्मीर आज प्रत्यक्ष पाहत होतो. अनेक हिरॉईन्स जिथं मनसोक्त बागडल्या (खरं तर लोळल्या...) ती हिरवळ तुडवत आम्ही चाललो. सुंदर फुलझाडं, उंचच उंच वृक्ष, लता-वेली आणि पायऱ्यापायऱ्यांच्या उतारावरची गारेगार हिरवळ... एक बर्फ सोडला तर काश्मीर याहून नक्कीच वेगळा नसेल, याची खात्री पटली. आजूबाजूला फॅमिली क्राऊड, बच्चेकंपनी तर दिसत होती. पण प्रेमी कपल्स काही नजरेला पडेनात. आपल्या समोरच गार्डनमध्ये शिरलेली कपल्स गेली कुठे, असा प्रश्न पडला होता. दहा-पंधरा मिनिटांनी जेव्हा आम्ही गार्डनच्या मध्यावरील हाऊसवजा कुटीच्या पलीकडे पोहोचलो, तेव्हा उत्तर सापडलं. सगळी कपल्स झाडाझुडपांच्या कुशीमध्ये, ओबडधोबड दगडांवर, पायऱ्यांवर, पायवाटेवर, अगदी जागा मिळेल तिथं पहुडली होती. अनेकांची प्रेमाराधना ऐन रंगात आली होती. या दुनियेचे पाश तोडून त्यांची केव्हाचीच ब्रह्मानंदी टाळी लागली होती. कुणीतरी स्टॅच्यू केल्यासारखं काहीजण समाधीस्थ झाले होते. छोटा काश्मीर नव्हे, छोटा स्वर्गच इथं अवतरल्यासारखं भासत होतं.
या प्रेमयज्ञात आम्हीही आमच्या वाट्याची थोडी समिधा टाकली... आणि दुपारनंतर आरेच्या स्वर्गातून पुन्हा जमिनीवर आलो...
- सुनील घुमे
Row, row, row your boat,
Gently down the stream
Merily, merily, merily, merily
Life is such a dream…
सिनिअर केजीतला शार्दूल मोठ्याने स्कूलमध्ये नव्याने शिकवलेली पोएम म्हणत होता...
मीही त्याच्या मागून त्याच ओळी गुणगुणायला लागलो...
एक बोट. पाण्याचा प्रवाह कापत पुढं पुढं निघालेली. बोटीत फक्त तो आणि ती. आनंदाने बोट वल्हवत निघालेत... कुठं जायचंय, काहीच माहित नाही... किती वेळ झालाय, ठाऊक नाही. बोट चाललीय, चाललीय... सुंदर स्वप्न डोळ्यासमोर तरळू लागलं...
आणि अचानक आठवलं... अरे, हे तर आपलं आरे गार्डन...
गोरेगावच्या पूवेर्ला आरे कॉलनीत असलेला बोटिंग क्लब. मुंबईत हाच काय तो एकमेव बोटिंग क्लब उरलाय आता. एरव्ही बोटिंग बिटिंग म्हणजे आपल्यासाठीच स्वप्नच. फार तर सिनेमाच्या गाण्यातलं लोकेशन. (आठवलं दिल दिवाना बिन सजना के माने ना...) मुंबईबाहेर महाबळेश्वर किंवा तापोळ्याला गेलो तर रग्गड पैसे मोजून बोटिंगची हौस भागवून घ्यावी लागते. पण आरेतले वारेच काही न्यारे... म्हणजे मुंबईतल्या मुंबईत, खिशाला परवडेल अशा भाड्यात, हिरव्यागार गच्च जंगलाच्या सान्निध्यात, बोटिंगचा मनमुराद आनंद लुटण्याची हमखास जागा म्हणजे हा बोटिंग क्लब.
आम्ही सकाळी सव्वा आठ वाजताच तिथं पोहोचलो होतो. गोरेगाव स्टेशनवरून रिक्षा केली आणि आरे गार्डनला आलो. राज्य सरकारची आरे ही दुधाची डेअरी इथं आहे. गोरेगावहून जंगलातून वाट काढत जाणाऱ्या या रस्त्याने थेट पवईला जाता येतं. पण वाहनाने जायचं तर दहा रुपयांचा टोल मोजावा लागतो. आम्ही आरेच्या जंगलात शिरलो तेव्हा सकाळचं प्रसन्न वातावरण होतं. वेस्टर्न एक्स्प्रेस हायवेवरचा गजबजाट दोनच मिनिटात लुप्त झाला. सूर्याची सोनेरी, कोवळी उन्हं पाना-फुलांचा अडसर दूर सारत डांबरी रस्त्यापर्यंत पोहोचत होती. पक्ष्यांचे विविध प्रकारचे आवाज ऐकू येत होते. मधूनच एखाददुसरे वाहन रस्त्यावरून पास होत होते. पायी चालणारे अनेकजण दिसत होते. आम्ही बोटिंग क्लबच्या गेटजवळच रिक्षा सोडली.
समोरच्या तळ्याचा अर्धा भाग सोन्यासारखा चमचमत होता. आणि अर्धाअधिक भाग झाडांची सावली पांघरूण अजूनही दुलईतच होता. बोटिंग क्लबच्या काठावर पंधरा-वीस बोटी पाण्यावर अलगद तरंगत होत्या. तिकीट काऊंटर अजून उघडलेलं नव्हतं. एक माणूस आतमध्ये काहीतरी करत होता. दहा-पंधरा मिनिटे आम्ही तिथंच घुटमळत असल्याचं पाहून त्यानंच येऊन विचारलं. बोटिंग करने का है क्या... आम्ही एकदम खूष झालो. गेट उघडून त्यानं आम्हाला आत घेतलं. इतनी जल्दी हम गेट खोलता नही... पण अभी तुम आ गया है तो जाओ... तो म्हणाला. कितना पैसा होगा, भाईसाब... मी आपला मराठी बाणा जागवला. अरे जाओ बाबा... सोच समझ के दे देना... त्यानंही पक्क्या मुंबईकरासारखं उत्तर दिलं. त्यादिवशीची बोटिंगची बोहनी आम्हीच केली.
आधी आम्ही वल्हे मारण्याची बोट घेतली. पण घंटा... तीन-चार मिनिटं झाली तरी बोट जागची हलेचना. म्हणजे मी वल्हा मारला की, ती थांबायची आणि तिने मारला की, मी थांबायचो. बोट तिथल्या तिथंच गोल गोल फिरत होती. शेवटी तो मघाचाच देवदूत पुन्हा धावून आला. वो आपका काम नही... ये पॅन्डलवाला बोट आप ले लो... असं फर्मान त्यानं सोडलं. आम्ही दुसऱ्या बोटीत येऊन बसलो....
त्यानंतरच जवळपास दीड-दोन तास आम्ही तळ्यात होतो. नऊनंतर आमच्यासारखीच आणखी काही प्रेमी कपल्स सोबतीला आली. पण पहिला अर्धा-पाऊण तास आम्ही दोघंच बोटिंगचा आनंद लुटत होतो. आयुष्यात पहिल्यांदाच बोटिंग करत होतो. सायकलसारखं पॅन्डल मारायचं आणि उजव्या हातानं मागची दांडी राइट-लेफ्टला अॅडजस्ट करायची. पाचेक मिनिटातच जमलं बुवा. त्या सुंदर तळ्यात बोटीत आम्ही दोघंच... थोडी धाकधुकही होतीचं. च्यायला, मध्येच बोट उलटली तर... इथं स्विमिंग कोणाला येतंय, बोंबलायला... मनातला शंकासूर डोकं वर काढून काढून रंगाचा बेरंग करत होता. तळ्याच्या मध्यभागी असतानाच सापासारखं काहीतरी हिरवं हिरवं बोटीच्या बाजूने पाण्यातून सरसरत गेलं. चर्रर्रर्र... झालं काळजात. पण ती सोबत होती. मग कसला डर... जीना यहाँ, बुडना यहाँ...
मस्त मज्जा आली. एकदम यादगार, रोमँटिक बोटिंग. तेव्हा मोबाईल नव्हता, नाहीतर छानपैकी फोटो सेव करून ठेवला असता... ऊन वाढू लागलं तसं आम्ही तळ्याकाठी आलो. मघाचा माणूस कुठं दिसंना. पाचेक मिनिटं वाट पाहिली. तो आला. त्याच्या हातावर शंभराची नोट ठेवली... तोही खूष झाला. वापस आना साब... म्हणत त्यानं नोट वरच्या खिशात सरकवली.
तिथून चालतच आम्ही वरच्या बाजूला असलेल्या छोटा काश्मीर गार्डनमध्ये गेलो. गार्डनमध्ये एन्ट्री करण्यापूर्वी समोरच्या स्टॉल्सवर शेवपुरी आणि थम्स अपसह पोटोबा केला. एरव्ही हिंदी-मराठी सिनेमात दिसणारं छोटा काश्मीर आज प्रत्यक्ष पाहत होतो. अनेक हिरॉईन्स जिथं मनसोक्त बागडल्या (खरं तर लोळल्या...) ती हिरवळ तुडवत आम्ही चाललो. सुंदर फुलझाडं, उंचच उंच वृक्ष, लता-वेली आणि पायऱ्यापायऱ्यांच्या उतारावरची गारेगार हिरवळ... एक बर्फ सोडला तर काश्मीर याहून नक्कीच वेगळा नसेल, याची खात्री पटली. आजूबाजूला फॅमिली क्राऊड, बच्चेकंपनी तर दिसत होती. पण प्रेमी कपल्स काही नजरेला पडेनात. आपल्या समोरच गार्डनमध्ये शिरलेली कपल्स गेली कुठे, असा प्रश्न पडला होता. दहा-पंधरा मिनिटांनी जेव्हा आम्ही गार्डनच्या मध्यावरील हाऊसवजा कुटीच्या पलीकडे पोहोचलो, तेव्हा उत्तर सापडलं. सगळी कपल्स झाडाझुडपांच्या कुशीमध्ये, ओबडधोबड दगडांवर, पायऱ्यांवर, पायवाटेवर, अगदी जागा मिळेल तिथं पहुडली होती. अनेकांची प्रेमाराधना ऐन रंगात आली होती. या दुनियेचे पाश तोडून त्यांची केव्हाचीच ब्रह्मानंदी टाळी लागली होती. कुणीतरी स्टॅच्यू केल्यासारखं काहीजण समाधीस्थ झाले होते. छोटा काश्मीर नव्हे, छोटा स्वर्गच इथं अवतरल्यासारखं भासत होतं.
या प्रेमयज्ञात आम्हीही आमच्या वाट्याची थोडी समिधा टाकली... आणि दुपारनंतर आरेच्या स्वर्गातून पुन्हा जमिनीवर आलो...
- सुनील घुमे
Tuesday, September 22, 2009
ओ माय लव्ह... गणेशा!
गणपती दर्शनाच्या लाइनमध्ये अनेकांना त्यांची लाइफलाइन सापडते. विसर्जनाच्या मिरवणुकीतही अनेकांचं सूत जुळतं. बाप्पा पावला, तर पुढच्या वर्षी हे दोघं त्याच गणपतीला जोडीने जातात.
सर्वांच्या लाडक्या गणेशाचा फेस्टिव्हल नुकताच धूमधडाक्यात साजरा झाला. पूर्वी गणेशोत्सव होता... हल्ली त्याचाच फेस्टिव्हल बनलाय. पण गणेशोत्सव असो, नाहीतर गणेशा फेस्टिव्हल, प्रेमी कपल्सना काय फरक पडतोय? या काळातील रस्त्यावरची वाढलेली गर्दी, दर्शनासाठीच्या लांबसडक रांगा आणि वाजतगाजत निघालेल्या विसर्जनाच्या मिरवणुका प्रेमीजनांसाठी नेहमीच राजमार्ग ठरत आल्या आहेत.
पूर्वी एका रात्रीत परळ-लालबागचे सगळे गणपती पाहून व्हायचे. आता लालबागच्या राजाच्या दर्शनासाठीच सहा-सात तास रांगेत खचीर् पडतात. अरे, मग उलट बरंय ना. रात्री आमचा ग्रुप गणपती बघायला जातोय, असं घरी सांगून आधी एकदाच पार्टनरला भेटायचा चान्स मिळायचा. गर्दीमुळे हीच संधी आता दोन-तीनदा मिळते. फ्रेण्ड्ससोबत जातोय, असं सांगून जोड्याने बाप्पाच्या दर्शनाला आलेली कपल्स गणेशगल्ली किंवा लालबागच्या राजाच्या लायनीत पावलापावलावर दिसतात. हातात एक जास्वंदीच्या फुलांचा हार किंवा नारळ, एवढ्या भांडवलावर लाइनीत उभं राहायचं. शक्यतो आपल्या पुढे आणि मागे फॅमिली क्राऊड आहे, याची खात्री करून घ्यायची. टारगट, पोरापोरांचा ग्रुप असेल तर तिथून न चुकता कलटी मारायची. पोरापोरींचा एकत्र ग्रुप असेल तर धम्माल! त्यांच्याशी जुजबी ओळख करून घ्यायची. मोबाइलच्या कॅमे-यातून त्या ग्रुपसोबत फोटो काढून घ्यायचे आणि घरी तेच फोटो दाखवून, आमच्या ग्रुपने काय सॉल्लिड मज्जा केली याचे किस्से रंगवून सांगायचे... व्हॉट अॅन आयडिया, सरजी!
गणपती दर्शनाच्या लाइनमध्येच कधी कधी आपलीही लाइफलाइन सापडते. म्हणजे कसं... आपण आपल्या मित्रांसोबत रात्र जागवायला बाहेर पडलोय. त्याच रांगेत पुढेमागे एक छान, सुंदर पोरगी उभी आहे. नजरानजर होते... एकदा, दोनदा, पुन्हापुन्हा... रांग पुढे सरकायला लागते आणि आपल्या डोक्यातली चक्रही. कानात घुंगरं वाजायला लागतात... लव्ह अॅट फर्स्ट साइट. मंडप जवळ येईपर्यंत तोंडओळख झालेली असते. एकमेकांचा मोबाइल नंबर किंवा इमेल आयडी मिळवला की समजायचं... लाइन क्लिअर.
अनेक कपल्स खरोखरच फ्रेण्ड्ससोबत रात्री गणपती पाहायला येतात. पण गणपती दर्शनापेक्षा तिथे भरलेली जत्रा एन्जॉय करणं, हाही हेतू असतो. ग्रुपमध्ये जे कुणी सिंगल असतील त्यांनी रांगेत उभं राहायचं. किती वेळ लागेल, याचा साधारण अंदाज घ्यायचा. कपल्सनी तेवढा वेळ जत्रेत मजा करून यायची. आईस्क्रीम, कोल्ड ड्रिंक्स, वडापाववर ताव मारायचा. नाहीतर एखादा कोपरा शोधून टाइमपास करायचा. नंबर जवळ आला की, पुन्हा ग्रुपमध्ये सामील व्हायचं.
गणपती दर्शनाची ही रात्र काहींच्या आयुष्याला कलाटणी देऊन जाते. संदेश नावाच्या आपल्या एका मित्राला दोन वर्षांपूर्वी असाच अनुभव आला. तो मित्रांसोबत रात्री गणपती पाहायला गेला असताना गणेशगल्लीजवळ तीन पोरी रडत होत्या. आजूबाजूला गर्दी जमलेली. कळलं की, त्या तिघींचा छोटा भाऊ हरवलाय म्हणून. मग काय, संदेशमधला कार्यकर्ता जिवंत झाला. ग्रुपमधल्या पोरांना त्याने कामाला लावलं. कुणी गणेशगल्ली, कुणी तेजूकाया, कुणी लालबागचा राजा... कुणी रंगारी बदक चाळ गाठली. माइकवरून हरवलेल्या भावाचं नाव आणि वर्णनाची अनाऊन्समेण्ट होऊ लागली. पण तो काही सापडेना. संदेश त्या तिघींसोबत चिंचपोकळीच्या गणपतीजवळ आला. तेवढ्यात माइकवरून अनाऊन्समेंट. एका मुलाच्या तिघी मोठ्या बहिणी हरवल्या आहेत म्हणून... सर्वांनी मंडपाकडे धाव घेतली. तिथे छोटा भाऊ चहा बिस्किटं खात बसला होता. तिघींना त्यांचा धाकटा भाऊ भेटला... आणि संदेशला? गेल्याच वर्षी त्यातील मधल्या बहिणीशी संदेशचं लग्न झालं... बाप्पा पावला!
जी मजा गणपती पाहायला, त्यापेक्षा कितीतरी अधिक गणपती विसर्जनाला. विशेषत: घरगुती गणपती. चाळीतील शेजारच्या काकांचा गणपती सोडायला न चुकता येणारी त्यांची भाची किंवा कुणी नातेवाईक पोरगी. तिच्यावर इम्प्रेशन मारण्यासाठीची धडपड. मोठ्या आवाजात आरती म्हणणं किंवा नाशिक बाजावर ढिनचॅक डान्स करणं. मिरवणूक ऐन रंगात आली की, तिच्या गालाला हळूच गुलाल लावणं. अर्ध्या रस्त्यात तिला गुपचूप वडापाव आणून देणं... सगळं कसं रोमांचकारी. काहीच नाहीतर शेजारून चाललेल्या दुस-या गणपतीच्या टेम्पोवर फिल्डिंग लावायची. 'कहाँ चली है गोरीयाँ... गणपती बाप्पा मोरया...'चा आवाज द्यायचा. आपल्या टेम्पोतून त्यांच्या टेम्पोमध्ये गुलाल फेकायचा, नेम धरून... पोरगी हसली की, समजायची फसली. पण कधी कधी लोच्या होतो. आपलं हे नेमबाजीचं कौशल्य नेमकं तिच्या मोठ्या भावाच्या डोळ्यात खुपतं. मग राडा हा ठरलेलाच. बाप्पाच्या कृपेने रांगेत नाहीतर मिरवणुकीत अनेकांचे दोनाचे चार हात होतात. पुढच्या वर्षी त्याच गणपतीला ही दोघं जोडीने जातात. गणपतीच्या रांगा आणि त्यात तरुणाईचं प्रमाण दरवर्षी का वाढतं, त्यामागचं खरं लॉजिक हे असं आहे.
- सुनील घुमे
सर्वांच्या लाडक्या गणेशाचा फेस्टिव्हल नुकताच धूमधडाक्यात साजरा झाला. पूर्वी गणेशोत्सव होता... हल्ली त्याचाच फेस्टिव्हल बनलाय. पण गणेशोत्सव असो, नाहीतर गणेशा फेस्टिव्हल, प्रेमी कपल्सना काय फरक पडतोय? या काळातील रस्त्यावरची वाढलेली गर्दी, दर्शनासाठीच्या लांबसडक रांगा आणि वाजतगाजत निघालेल्या विसर्जनाच्या मिरवणुका प्रेमीजनांसाठी नेहमीच राजमार्ग ठरत आल्या आहेत.
पूर्वी एका रात्रीत परळ-लालबागचे सगळे गणपती पाहून व्हायचे. आता लालबागच्या राजाच्या दर्शनासाठीच सहा-सात तास रांगेत खचीर् पडतात. अरे, मग उलट बरंय ना. रात्री आमचा ग्रुप गणपती बघायला जातोय, असं घरी सांगून आधी एकदाच पार्टनरला भेटायचा चान्स मिळायचा. गर्दीमुळे हीच संधी आता दोन-तीनदा मिळते. फ्रेण्ड्ससोबत जातोय, असं सांगून जोड्याने बाप्पाच्या दर्शनाला आलेली कपल्स गणेशगल्ली किंवा लालबागच्या राजाच्या लायनीत पावलापावलावर दिसतात. हातात एक जास्वंदीच्या फुलांचा हार किंवा नारळ, एवढ्या भांडवलावर लाइनीत उभं राहायचं. शक्यतो आपल्या पुढे आणि मागे फॅमिली क्राऊड आहे, याची खात्री करून घ्यायची. टारगट, पोरापोरांचा ग्रुप असेल तर तिथून न चुकता कलटी मारायची. पोरापोरींचा एकत्र ग्रुप असेल तर धम्माल! त्यांच्याशी जुजबी ओळख करून घ्यायची. मोबाइलच्या कॅमे-यातून त्या ग्रुपसोबत फोटो काढून घ्यायचे आणि घरी तेच फोटो दाखवून, आमच्या ग्रुपने काय सॉल्लिड मज्जा केली याचे किस्से रंगवून सांगायचे... व्हॉट अॅन आयडिया, सरजी!
गणपती दर्शनाच्या लाइनमध्येच कधी कधी आपलीही लाइफलाइन सापडते. म्हणजे कसं... आपण आपल्या मित्रांसोबत रात्र जागवायला बाहेर पडलोय. त्याच रांगेत पुढेमागे एक छान, सुंदर पोरगी उभी आहे. नजरानजर होते... एकदा, दोनदा, पुन्हापुन्हा... रांग पुढे सरकायला लागते आणि आपल्या डोक्यातली चक्रही. कानात घुंगरं वाजायला लागतात... लव्ह अॅट फर्स्ट साइट. मंडप जवळ येईपर्यंत तोंडओळख झालेली असते. एकमेकांचा मोबाइल नंबर किंवा इमेल आयडी मिळवला की समजायचं... लाइन क्लिअर.
अनेक कपल्स खरोखरच फ्रेण्ड्ससोबत रात्री गणपती पाहायला येतात. पण गणपती दर्शनापेक्षा तिथे भरलेली जत्रा एन्जॉय करणं, हाही हेतू असतो. ग्रुपमध्ये जे कुणी सिंगल असतील त्यांनी रांगेत उभं राहायचं. किती वेळ लागेल, याचा साधारण अंदाज घ्यायचा. कपल्सनी तेवढा वेळ जत्रेत मजा करून यायची. आईस्क्रीम, कोल्ड ड्रिंक्स, वडापाववर ताव मारायचा. नाहीतर एखादा कोपरा शोधून टाइमपास करायचा. नंबर जवळ आला की, पुन्हा ग्रुपमध्ये सामील व्हायचं.
गणपती दर्शनाची ही रात्र काहींच्या आयुष्याला कलाटणी देऊन जाते. संदेश नावाच्या आपल्या एका मित्राला दोन वर्षांपूर्वी असाच अनुभव आला. तो मित्रांसोबत रात्री गणपती पाहायला गेला असताना गणेशगल्लीजवळ तीन पोरी रडत होत्या. आजूबाजूला गर्दी जमलेली. कळलं की, त्या तिघींचा छोटा भाऊ हरवलाय म्हणून. मग काय, संदेशमधला कार्यकर्ता जिवंत झाला. ग्रुपमधल्या पोरांना त्याने कामाला लावलं. कुणी गणेशगल्ली, कुणी तेजूकाया, कुणी लालबागचा राजा... कुणी रंगारी बदक चाळ गाठली. माइकवरून हरवलेल्या भावाचं नाव आणि वर्णनाची अनाऊन्समेण्ट होऊ लागली. पण तो काही सापडेना. संदेश त्या तिघींसोबत चिंचपोकळीच्या गणपतीजवळ आला. तेवढ्यात माइकवरून अनाऊन्समेंट. एका मुलाच्या तिघी मोठ्या बहिणी हरवल्या आहेत म्हणून... सर्वांनी मंडपाकडे धाव घेतली. तिथे छोटा भाऊ चहा बिस्किटं खात बसला होता. तिघींना त्यांचा धाकटा भाऊ भेटला... आणि संदेशला? गेल्याच वर्षी त्यातील मधल्या बहिणीशी संदेशचं लग्न झालं... बाप्पा पावला!
जी मजा गणपती पाहायला, त्यापेक्षा कितीतरी अधिक गणपती विसर्जनाला. विशेषत: घरगुती गणपती. चाळीतील शेजारच्या काकांचा गणपती सोडायला न चुकता येणारी त्यांची भाची किंवा कुणी नातेवाईक पोरगी. तिच्यावर इम्प्रेशन मारण्यासाठीची धडपड. मोठ्या आवाजात आरती म्हणणं किंवा नाशिक बाजावर ढिनचॅक डान्स करणं. मिरवणूक ऐन रंगात आली की, तिच्या गालाला हळूच गुलाल लावणं. अर्ध्या रस्त्यात तिला गुपचूप वडापाव आणून देणं... सगळं कसं रोमांचकारी. काहीच नाहीतर शेजारून चाललेल्या दुस-या गणपतीच्या टेम्पोवर फिल्डिंग लावायची. 'कहाँ चली है गोरीयाँ... गणपती बाप्पा मोरया...'चा आवाज द्यायचा. आपल्या टेम्पोतून त्यांच्या टेम्पोमध्ये गुलाल फेकायचा, नेम धरून... पोरगी हसली की, समजायची फसली. पण कधी कधी लोच्या होतो. आपलं हे नेमबाजीचं कौशल्य नेमकं तिच्या मोठ्या भावाच्या डोळ्यात खुपतं. मग राडा हा ठरलेलाच. बाप्पाच्या कृपेने रांगेत नाहीतर मिरवणुकीत अनेकांचे दोनाचे चार हात होतात. पुढच्या वर्षी त्याच गणपतीला ही दोघं जोडीने जातात. गणपतीच्या रांगा आणि त्यात तरुणाईचं प्रमाण दरवर्षी का वाढतं, त्यामागचं खरं लॉजिक हे असं आहे.
- सुनील घुमे
Sunday, September 13, 2009
फाइव्ह हेवन्स
दादर टीटीला येऊन मंचेरजी जोशी उद्यान कुठे आहे हो? असा प्रश्न विचारला तर समोरचा माणूस तुमच्याकडे खालपासून वरपर्यंत निरखून पाहिल. मग त्यालाच फाइव्ह गार्डन्स कुठे आहे, विचारा. दुस-या मिनिटाला तुम्ही मंचेरशी जोशी उद्यान अशी पाटी असलेल्या गार्डनच्या दारात उभे असाल...
आंधळा मागतो एक डोळा आणि देव देतो पाच...
फाइव्ह गार्डन्सला गेल्यावर प्रेमी कपल्सची अवस्था ही नेमकी त्या आंधळ्यासारखीच होते. दो दिवाने इस शहर में प्रेमासाठी निवांत आशियाना शोधत असतात. मनासारखी एक धड जागा मिळेल, तर शप्पथ. ढुँढते रह जाओगे, अशी बिच्चाऱ्यांची केविलवाणी गत झालेली असते. आणि फाइव्ह गार्डन्समध्ये एक, दो, तीन नव्हे, पाच-पाच आशियाने सापडतात...
दादर टीटीला येऊन मंचेरजी जोशी उद्यान कुठे आहे हो? असा प्रश्न विचारला तर समोरचा माणूस तुमच्याकडे खालपासून वरपर्यंत निरखून पाहिल. किमान दोनवेळा. या नावाचं कुठलं उद्यान इथं आसपास आहे, हे त्याच्या गावीही नसेल. मुळात पारशी कम्युनिटीच मुंबईत इनडेंजर स्पिसीस झालेली. त्यात मंचेरजी जोशी नावाच्या कुणा पारशी सद्गृहस्थांची ओळख दादर-माटुंगाकरांना असण्याचे काही कारणच नाही... मग फाइव्ह गार्डन्स कुठे आहे, विचारा. दुस-या मिनिटाला तुम्ही मंचेरशी जोशी उद्यान अशी महापालिकेची पाटी असलेल्या गार्डनच्या दारात उभे असाल...
दादर-माटुंग्याच्या बाऊन्ड्री लाइनवर मेन रोडच्या पूर्वेला पारशी कॉलनीत असलेली ही फाइव्ह गार्डन्सची पंचरंगी दुनिया. लहानमोठ्या आकाराची पाच उद्याने याठिकाणी अगदी एकमेकांना खेटून उभी आहेत. धो धो पावसात एका छत्रीतून चाललेल्या जोडप्यासारखी... किंवा ऑलिंपिकच्या रिंगांसारखी... मेन रोडच्या गजबजाटापासून पाचच मिनिटावर हा स्पॉट आहे. पण फाइव्ह गार्डन्सचा एरिया कायम शांत असतो... पारशी कम्युनिटीसारखाच. भल्या सकाळी आणि संध्याकाळच्या वेळी तर निर्जन म्हणावा असा शुकशुकाट इथं असतो. यामुळंच की काय ही पाच गार्डन्स म्हणजे प्रेमी कपल्सचा फेव्हरिट स्पॉट... स्वर्गच म्हणा हवं तर. इथं जो काही चिवचिवाट ऐकायला (इन फॅक्ट पाहायला) मिळतो, तो या प्रेमी मुशाफिरांचाच. गंमत म्हणजे फाइव्ह गार्डन्समध्ये जेवढी कपल्स दिवसाकाठी येतात, त्याच्या निम्मीही या पारशी कॉलनीची लोकसंख्या नाही.
सकाळी सूर्यनारायण ड्युटीवर हजर होण्याआधीच गार्डन्समधील बेंचेसचा ताबा प्रेमी जोडप्यांनी घेतलेला असतो. एकेका बेंचवर दोन-दोन कपल्स. पण कुणीही कुरकुर करत नाही. अगदी तुटका-फुटका बेंचही नाही. लेटकमर्सना हिरवळीवरच पाय दुमडून बसावं लागतं. कुणी लोखंडी रेलिंगवर बसतं, कुणी झाडाझुडपाच्या आडोशाला. इथं मोक्याची जागा मिळणं, हा दुमिर्ळ योग असतो. जे लकी असतात, त्यांचं गुटर्रगू सुरू होतं. बाकीचे कमनशिबी... उन्हाचे चटके बसू लागले की, एका जागेवरून दुसरीकडे आणि दुसरीकडून तिसरीकडे असं स्थलांतरीतांचं जीणं त्यांच्या वाट्याला येतं. अलिकडच्या काळात मॉनिर्ंग-इविनिंग वॉकवाल्यांची संख्या इथं वाढलीय. पण प्रेमीजनांनीही आपला टक्का घसरू दिलेला नाही, हे विशेष. थँक्स टू रूईया, खालसा आणि एसआयईएस कॉलेजेस... लेक्चर्स बंक करून प्रेमाची धुळाक्षरं गिरवण्यात हे कॉलेज गोअर्स जास्त धन्यता मानतात.
केवळ तरूणाईच कशाला, अगदी फोर्टी प्लस जनरेशनची जोडपीही इथं भेटतात. यापैकी अनेक लफडी या कॅटेगरीतली असतात. त्यांच्यासाठीही इथं रान मोकळंच असतं. म्हणूनच फाइव्ह गार्डन्स थोडं डाऊनमाकेर्टही झालंय. अनेक कपल्स इथं येणं टाळतात. त्यात उपटसुंभांची भर. बिनकामी, टवाळ, उनाड अशा वर्णनात फिट बसणाऱ्यांचा फाइव्ह गार्डन हा अड्डा बनला आहे. मोकळा बेंच किंवा रिकाम्या जागेवर पेपर अंथरूण आडवे झालेले लोक इथं तळ ठोकूनच असतात. प्रेमी कपल्सचा रंगलेला रोमान्स वखवखलेल्या नजरेने पाहणारे आंबटशौकिनही पुष्कळ. यांच्या जाचातून सुटका होत नाही तोच तृतीयपंथी टाळी द्यायला हजर. प्रेमीजनांच्या सुखात बिब्बा घालण्यातच त्यांचं सुख सामावलेलं असतं.
यावर काही उपाय नाही का? नक्कीच आहे. फाइव्ह गार्डन्सपासून अगदी दोनच मिनिटावर वाडिया बाग नावाचे सुंदर उद्यान आहे. वडाळ्याचं विठ्ठल मंदिर आहे ना, त्याच्या अगदी बॅक साइडला. पारशी कॉलनीचं हृदयस्थान असलेला हा छोटासा बगिचा खूपच छान आहे. सुंदर सुंदर झाडं आणि वेल मेन्टेन्ड हिरवीगार लुसलुशीत हिरवळ... नुसत्या गप्पाटप्पाच मारायच्या असतील तर डीपीवायए हायस्कूलच्या समोरच्या रोडवर असलेलं ट्रँग्युलर गार्डन हा आणखी एक चांगला पर्याय इथं आहे.
फाइव्ह गार्डन्समध्ये हरवलेली प्रायव्हसी या पारशी वस्तीत हमखास सापडते.
- सुनील घुमे
आंधळा मागतो एक डोळा आणि देव देतो पाच...
फाइव्ह गार्डन्सला गेल्यावर प्रेमी कपल्सची अवस्था ही नेमकी त्या आंधळ्यासारखीच होते. दो दिवाने इस शहर में प्रेमासाठी निवांत आशियाना शोधत असतात. मनासारखी एक धड जागा मिळेल, तर शप्पथ. ढुँढते रह जाओगे, अशी बिच्चाऱ्यांची केविलवाणी गत झालेली असते. आणि फाइव्ह गार्डन्समध्ये एक, दो, तीन नव्हे, पाच-पाच आशियाने सापडतात...
दादर टीटीला येऊन मंचेरजी जोशी उद्यान कुठे आहे हो? असा प्रश्न विचारला तर समोरचा माणूस तुमच्याकडे खालपासून वरपर्यंत निरखून पाहिल. किमान दोनवेळा. या नावाचं कुठलं उद्यान इथं आसपास आहे, हे त्याच्या गावीही नसेल. मुळात पारशी कम्युनिटीच मुंबईत इनडेंजर स्पिसीस झालेली. त्यात मंचेरजी जोशी नावाच्या कुणा पारशी सद्गृहस्थांची ओळख दादर-माटुंगाकरांना असण्याचे काही कारणच नाही... मग फाइव्ह गार्डन्स कुठे आहे, विचारा. दुस-या मिनिटाला तुम्ही मंचेरशी जोशी उद्यान अशी महापालिकेची पाटी असलेल्या गार्डनच्या दारात उभे असाल...
दादर-माटुंग्याच्या बाऊन्ड्री लाइनवर मेन रोडच्या पूर्वेला पारशी कॉलनीत असलेली ही फाइव्ह गार्डन्सची पंचरंगी दुनिया. लहानमोठ्या आकाराची पाच उद्याने याठिकाणी अगदी एकमेकांना खेटून उभी आहेत. धो धो पावसात एका छत्रीतून चाललेल्या जोडप्यासारखी... किंवा ऑलिंपिकच्या रिंगांसारखी... मेन रोडच्या गजबजाटापासून पाचच मिनिटावर हा स्पॉट आहे. पण फाइव्ह गार्डन्सचा एरिया कायम शांत असतो... पारशी कम्युनिटीसारखाच. भल्या सकाळी आणि संध्याकाळच्या वेळी तर निर्जन म्हणावा असा शुकशुकाट इथं असतो. यामुळंच की काय ही पाच गार्डन्स म्हणजे प्रेमी कपल्सचा फेव्हरिट स्पॉट... स्वर्गच म्हणा हवं तर. इथं जो काही चिवचिवाट ऐकायला (इन फॅक्ट पाहायला) मिळतो, तो या प्रेमी मुशाफिरांचाच. गंमत म्हणजे फाइव्ह गार्डन्समध्ये जेवढी कपल्स दिवसाकाठी येतात, त्याच्या निम्मीही या पारशी कॉलनीची लोकसंख्या नाही.
सकाळी सूर्यनारायण ड्युटीवर हजर होण्याआधीच गार्डन्समधील बेंचेसचा ताबा प्रेमी जोडप्यांनी घेतलेला असतो. एकेका बेंचवर दोन-दोन कपल्स. पण कुणीही कुरकुर करत नाही. अगदी तुटका-फुटका बेंचही नाही. लेटकमर्सना हिरवळीवरच पाय दुमडून बसावं लागतं. कुणी लोखंडी रेलिंगवर बसतं, कुणी झाडाझुडपाच्या आडोशाला. इथं मोक्याची जागा मिळणं, हा दुमिर्ळ योग असतो. जे लकी असतात, त्यांचं गुटर्रगू सुरू होतं. बाकीचे कमनशिबी... उन्हाचे चटके बसू लागले की, एका जागेवरून दुसरीकडे आणि दुसरीकडून तिसरीकडे असं स्थलांतरीतांचं जीणं त्यांच्या वाट्याला येतं. अलिकडच्या काळात मॉनिर्ंग-इविनिंग वॉकवाल्यांची संख्या इथं वाढलीय. पण प्रेमीजनांनीही आपला टक्का घसरू दिलेला नाही, हे विशेष. थँक्स टू रूईया, खालसा आणि एसआयईएस कॉलेजेस... लेक्चर्स बंक करून प्रेमाची धुळाक्षरं गिरवण्यात हे कॉलेज गोअर्स जास्त धन्यता मानतात.
केवळ तरूणाईच कशाला, अगदी फोर्टी प्लस जनरेशनची जोडपीही इथं भेटतात. यापैकी अनेक लफडी या कॅटेगरीतली असतात. त्यांच्यासाठीही इथं रान मोकळंच असतं. म्हणूनच फाइव्ह गार्डन्स थोडं डाऊनमाकेर्टही झालंय. अनेक कपल्स इथं येणं टाळतात. त्यात उपटसुंभांची भर. बिनकामी, टवाळ, उनाड अशा वर्णनात फिट बसणाऱ्यांचा फाइव्ह गार्डन हा अड्डा बनला आहे. मोकळा बेंच किंवा रिकाम्या जागेवर पेपर अंथरूण आडवे झालेले लोक इथं तळ ठोकूनच असतात. प्रेमी कपल्सचा रंगलेला रोमान्स वखवखलेल्या नजरेने पाहणारे आंबटशौकिनही पुष्कळ. यांच्या जाचातून सुटका होत नाही तोच तृतीयपंथी टाळी द्यायला हजर. प्रेमीजनांच्या सुखात बिब्बा घालण्यातच त्यांचं सुख सामावलेलं असतं.
यावर काही उपाय नाही का? नक्कीच आहे. फाइव्ह गार्डन्सपासून अगदी दोनच मिनिटावर वाडिया बाग नावाचे सुंदर उद्यान आहे. वडाळ्याचं विठ्ठल मंदिर आहे ना, त्याच्या अगदी बॅक साइडला. पारशी कॉलनीचं हृदयस्थान असलेला हा छोटासा बगिचा खूपच छान आहे. सुंदर सुंदर झाडं आणि वेल मेन्टेन्ड हिरवीगार लुसलुशीत हिरवळ... नुसत्या गप्पाटप्पाच मारायच्या असतील तर डीपीवायए हायस्कूलच्या समोरच्या रोडवर असलेलं ट्रँग्युलर गार्डन हा आणखी एक चांगला पर्याय इथं आहे.
फाइव्ह गार्डन्समध्ये हरवलेली प्रायव्हसी या पारशी वस्तीत हमखास सापडते.
- सुनील घुमे
Monday, September 7, 2009
आती क्या खंडाला?
वन डे मान्सून पिकनिक म्हटलं की, पावलं वळतात ती खंडाळा-लोणावळ्याकडे. शनिवारी दिपेश आणि सोनालीही तिथं गेले होते. बाइकवरुन... जुन्या मुंबई-पुणे हायवेवरुन. एकदम टोल फ्री...
रिमझिम श्रावण सरी पडू लागल्या की, वेध लागतात ते मान्सून पिकनिकचे... आता पाऊस एन्जॉय करायचा तर पावलं आपसूक लोणावळा-खंडाळ्याकडेच वळतात.
पण इथंच आपण फसतो राव. आपल्यासारखीच डोकॅलिटी असलेले हजारो लोक विकेण्डला आपल्या आधी तिथं पोहोचलेले असतात. च्यायला, पाय ठेवायलाही जागा नसते. लोकांची जत्रा पाहूनच निम्माअधिक मूड जातो. त्यामुळे खंडाळा-लोणावळ्यावर काट मारणं, हेच उत्तम.
परंतु गेल्या शनिवारी दिपेश आणि त्याची गर्लफ्रेंड सोनाली दोघांनी आयडिया केली. दोघंही खंडाळा-लोणावळा करुन आली. रेल्वे, बस किंवा कारनं नाही, तर बाइकवरुन. जुन्या मुंबई-पुणे हायवेवरुन. एकदम टोल फ्री...
सॅटर्डेला दुपारी अंधेरी ईस्टला सोनालीच्या ऑफिसखाली दिपेश आपली यल्लो करिश्मा घेऊन उभाच होता. पवई, तिथून ईस्टर्न एक्प्रेस हायवे. ऐरोली ब्रिजसाठी राइट टर्न, तिथून रबाळेमार्गे ते निघाले. धूम्म्म्म्म्म्म्म्म.... एनएच 4 ला जाणारा अॅप्रोच रोड कुठं बाहेर निघतो, त्यालाही धड माहित नव्हतं. पाठीवर गर्लफ्रेंड असताना रस्ता चुकलो तर काशी... पोपट होणार, असं वाटत असतानाच कधी नव्हे ते खाकी वर्दी कामी आली. ट्रॅफिक पोलिसाने एनएच 4 चा मार्ग दाखवला आणि बाइक हायवेवर आली.
खंडाळ्याला जाणारं पब्लिक मोस्टली मुंबई-पुणे एक्स्प्रेस हायवेने जातं. त्यामुळे हल्ली जुना रस्ता मोकळाच असतो. रस्त्याची अवस्थाही चांगली होती. पावसाचं नामोनिशाण नव्हतं, पण वातावरण ढगाळ होतं. बाइक चौथ्या गिअरमध्ये. 80-90 चा स्पीड. सोनालीनं मागून गच्च धरलं होतं... स्पीड वाढत होता, तशी मागची पकड आणखी घट्ट होत होती. दोनेक तासांनी खंडाळ्याचा घाट सुरु झाला. वळणावळणाच्या नागमोडी रस्त्यावरुन दिपेशने बायकिंग स्किल दाखवायला सुरुवात केली.
रस्त्यातल्या वाहनांना ओव्हरटेक करत दोघे खंडाळ्याच्या सन सेट पॉईंटवर पोहोचले, तेव्हा चार वाजले होते. तिथं टुरिस्ट आणि हॉकर्सची ही गर्दी. दोघांनी काढता पाय घेतला. लोणावळ्याच्या दिशेने. फरियास हॉटेल, कुमार रिसॉर्टस्, कामत पाहून दिपेशच्या डोक्यात किडा वळवळला. सोनाली, आजची रात्र आपण इथंच मुक्काम केला तर? काहीतरी थाप मार ना घरी... त्याने बिनधास्त मन मोकळं केलं. मागून गोड नकार आला. तुझ्याबरोबर जेवढा वेळ काढलाय ना, तेवढाच आजच्यासाठी पुरे... असं सांगताना सोनाली गालातल्या गालात हसली.
लोणावळा आलं. तिथून राइट टर्न घेऊन त्यांची करिश्मा अॅम्बी व्हॅलीच्या हिरव्यागार गालिचाच्या दिशेने धावू लागली. भुशी डॅमला थोडं थांबू, असं ठरलं होतं. पण तिथला विकेण्ड क्राऊड पाहून दोघंही एकमेकांकडे पाहू लागले. एवढा कचरा तिथं होता की, तो मॅनेज करायला पोलिसही आले होते. पार्किंगची तर वाटच लागली होती. टपोरी, अवली पोरांचा पेयपानाचा आणि दम मारो दमचा कार्यक्रम सर्वांसमक्ष निर्विघ्नपणे सुरु होता. भुशी डॅमवर फुल्ली मारुन ते निघाले अॅम्बी व्हॅलीकडे. तिथं त्यांना आश्चर्याचा धक्काच बसला. डोंगराच्या पायथ्याशी चक्क नवा शॉपिंग कॉम्प्लेक्स आणि डॉमिनोजचं आऊटलेट...
संध्याकाळच्या सावल्या लांबू लागल्या. आता गारवा नाही, बोचणारी थंडी अंगाचा थरकाप उडवत होती. त्यात धुक्याची भर पडली. दोघांनीही अंगात जॅकेटस् घातली. वळणावळणावर कपल्सनी लव्हर्स कॉर्नर थाटले होते. तिथलं बुकिंग आधीच फुल्ल झालेलं. कुची-कूचा खेळ रंगात आलेला. गाड्या येताना दिसल्या की, ही कपल्स सृष्टीसौंदर्य पाहण्याचं नाटक करायची, हातातला मोबाईल समोर धरुन द-याखो-यांचा फोटो काढण्याची अॅक्टिंग. गाड्या वळणावरुन दिसेनाशा झाल्या की, यांचा अर्ध्यावर मोडलेला कुची-कूचा गेम पुन्हा सुरु...
दोघं डोंगरमाथ्यावर पोहोचले. मक्याचं कणीस, भुट्टा, बटाटा आणि कांदा भजी, चहा-कॉफी, आइस्क्रीम, चिप्स, बिस्किटं... सगळे स्टॉल्स तिथं होते. सोबतीला गर्दीही होती. इथून पुढे अॅम्बी व्हॅली आणखी 9 किमीवर. या रोडवर अलिकडेच दोन नवीन रिसॉर्टस् सुरु झाले आहेत. ते कुची-कूवाल्या कपल्ससाठीच असावेत, असा समज कुणाचाही होईल. परंतु आश्चर्य म्हणजे तिथं फॅमिली क्राऊड दिसलं. अंधार पडू लागला होता. मुंबईला परतायचं होतंच. मग अॅम्बी व्हॅलीला न जाताच दिपेशने करिश्मा मागे वळवली. लोणावळा सिटीकडे. तिथं चिक्की आणि फजची भरपूर खरेदी झाली. कामतमध्ये जाऊन दोघांनी पोटोबा केला. खरं तर खंडाळा-लोणावळ्यात फिरण्यासाठी बरेच स्पॉटस् होते. पण वेळ नव्हता ना यार...
मोर्चा पुन्हा मुंबईच्या दिशेने वळला. दिवसभर बाइक चालवून थकवा आलाच होता. दिपेश सोनालीच्या बिल्डिंगजवळ पोहोचला तेव्हा रात्रीचे साडेदहा झाले होते. घाईघाईत उतरुन आधाअधुरा गुडनाइट किस केला आणि ती धूम पळाली. थोडं पुढं जाऊन थांबली आणि गोड हसत बाय केलं. दिपेशचं अंग सॉलिड ठणकत होतं. प्रयत्न करुनही हसता येईना. फक्त तिची लाँग ड्राइव्हची इच्छा पूर्ण केल्याचं समाधान त्याला होतं.
आता म्हणे त्यांनी पुढची बाइक ट्रिप प्लान केलीय ती महाबळेश्वरला... तेही पुण्याला रात्री हॉल्ट करुन..!
(वि. सू. – याठिकाणी पात्रांची नावे मुद्दाम बदलण्यात आली आहेत. वेळ, स्पॉटस्, बाइकचा मेक आणि रंग याबाबतीत कुणालाही काही साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.)
- सुनील घुमे
रिमझिम श्रावण सरी पडू लागल्या की, वेध लागतात ते मान्सून पिकनिकचे... आता पाऊस एन्जॉय करायचा तर पावलं आपसूक लोणावळा-खंडाळ्याकडेच वळतात.
पण इथंच आपण फसतो राव. आपल्यासारखीच डोकॅलिटी असलेले हजारो लोक विकेण्डला आपल्या आधी तिथं पोहोचलेले असतात. च्यायला, पाय ठेवायलाही जागा नसते. लोकांची जत्रा पाहूनच निम्माअधिक मूड जातो. त्यामुळे खंडाळा-लोणावळ्यावर काट मारणं, हेच उत्तम.
परंतु गेल्या शनिवारी दिपेश आणि त्याची गर्लफ्रेंड सोनाली दोघांनी आयडिया केली. दोघंही खंडाळा-लोणावळा करुन आली. रेल्वे, बस किंवा कारनं नाही, तर बाइकवरुन. जुन्या मुंबई-पुणे हायवेवरुन. एकदम टोल फ्री...
सॅटर्डेला दुपारी अंधेरी ईस्टला सोनालीच्या ऑफिसखाली दिपेश आपली यल्लो करिश्मा घेऊन उभाच होता. पवई, तिथून ईस्टर्न एक्प्रेस हायवे. ऐरोली ब्रिजसाठी राइट टर्न, तिथून रबाळेमार्गे ते निघाले. धूम्म्म्म्म्म्म्म्म.... एनएच 4 ला जाणारा अॅप्रोच रोड कुठं बाहेर निघतो, त्यालाही धड माहित नव्हतं. पाठीवर गर्लफ्रेंड असताना रस्ता चुकलो तर काशी... पोपट होणार, असं वाटत असतानाच कधी नव्हे ते खाकी वर्दी कामी आली. ट्रॅफिक पोलिसाने एनएच 4 चा मार्ग दाखवला आणि बाइक हायवेवर आली.
खंडाळ्याला जाणारं पब्लिक मोस्टली मुंबई-पुणे एक्स्प्रेस हायवेने जातं. त्यामुळे हल्ली जुना रस्ता मोकळाच असतो. रस्त्याची अवस्थाही चांगली होती. पावसाचं नामोनिशाण नव्हतं, पण वातावरण ढगाळ होतं. बाइक चौथ्या गिअरमध्ये. 80-90 चा स्पीड. सोनालीनं मागून गच्च धरलं होतं... स्पीड वाढत होता, तशी मागची पकड आणखी घट्ट होत होती. दोनेक तासांनी खंडाळ्याचा घाट सुरु झाला. वळणावळणाच्या नागमोडी रस्त्यावरुन दिपेशने बायकिंग स्किल दाखवायला सुरुवात केली.
रस्त्यातल्या वाहनांना ओव्हरटेक करत दोघे खंडाळ्याच्या सन सेट पॉईंटवर पोहोचले, तेव्हा चार वाजले होते. तिथं टुरिस्ट आणि हॉकर्सची ही गर्दी. दोघांनी काढता पाय घेतला. लोणावळ्याच्या दिशेने. फरियास हॉटेल, कुमार रिसॉर्टस्, कामत पाहून दिपेशच्या डोक्यात किडा वळवळला. सोनाली, आजची रात्र आपण इथंच मुक्काम केला तर? काहीतरी थाप मार ना घरी... त्याने बिनधास्त मन मोकळं केलं. मागून गोड नकार आला. तुझ्याबरोबर जेवढा वेळ काढलाय ना, तेवढाच आजच्यासाठी पुरे... असं सांगताना सोनाली गालातल्या गालात हसली.
लोणावळा आलं. तिथून राइट टर्न घेऊन त्यांची करिश्मा अॅम्बी व्हॅलीच्या हिरव्यागार गालिचाच्या दिशेने धावू लागली. भुशी डॅमला थोडं थांबू, असं ठरलं होतं. पण तिथला विकेण्ड क्राऊड पाहून दोघंही एकमेकांकडे पाहू लागले. एवढा कचरा तिथं होता की, तो मॅनेज करायला पोलिसही आले होते. पार्किंगची तर वाटच लागली होती. टपोरी, अवली पोरांचा पेयपानाचा आणि दम मारो दमचा कार्यक्रम सर्वांसमक्ष निर्विघ्नपणे सुरु होता. भुशी डॅमवर फुल्ली मारुन ते निघाले अॅम्बी व्हॅलीकडे. तिथं त्यांना आश्चर्याचा धक्काच बसला. डोंगराच्या पायथ्याशी चक्क नवा शॉपिंग कॉम्प्लेक्स आणि डॉमिनोजचं आऊटलेट...
संध्याकाळच्या सावल्या लांबू लागल्या. आता गारवा नाही, बोचणारी थंडी अंगाचा थरकाप उडवत होती. त्यात धुक्याची भर पडली. दोघांनीही अंगात जॅकेटस् घातली. वळणावळणावर कपल्सनी लव्हर्स कॉर्नर थाटले होते. तिथलं बुकिंग आधीच फुल्ल झालेलं. कुची-कूचा खेळ रंगात आलेला. गाड्या येताना दिसल्या की, ही कपल्स सृष्टीसौंदर्य पाहण्याचं नाटक करायची, हातातला मोबाईल समोर धरुन द-याखो-यांचा फोटो काढण्याची अॅक्टिंग. गाड्या वळणावरुन दिसेनाशा झाल्या की, यांचा अर्ध्यावर मोडलेला कुची-कूचा गेम पुन्हा सुरु...
दोघं डोंगरमाथ्यावर पोहोचले. मक्याचं कणीस, भुट्टा, बटाटा आणि कांदा भजी, चहा-कॉफी, आइस्क्रीम, चिप्स, बिस्किटं... सगळे स्टॉल्स तिथं होते. सोबतीला गर्दीही होती. इथून पुढे अॅम्बी व्हॅली आणखी 9 किमीवर. या रोडवर अलिकडेच दोन नवीन रिसॉर्टस् सुरु झाले आहेत. ते कुची-कूवाल्या कपल्ससाठीच असावेत, असा समज कुणाचाही होईल. परंतु आश्चर्य म्हणजे तिथं फॅमिली क्राऊड दिसलं. अंधार पडू लागला होता. मुंबईला परतायचं होतंच. मग अॅम्बी व्हॅलीला न जाताच दिपेशने करिश्मा मागे वळवली. लोणावळा सिटीकडे. तिथं चिक्की आणि फजची भरपूर खरेदी झाली. कामतमध्ये जाऊन दोघांनी पोटोबा केला. खरं तर खंडाळा-लोणावळ्यात फिरण्यासाठी बरेच स्पॉटस् होते. पण वेळ नव्हता ना यार...
मोर्चा पुन्हा मुंबईच्या दिशेने वळला. दिवसभर बाइक चालवून थकवा आलाच होता. दिपेश सोनालीच्या बिल्डिंगजवळ पोहोचला तेव्हा रात्रीचे साडेदहा झाले होते. घाईघाईत उतरुन आधाअधुरा गुडनाइट किस केला आणि ती धूम पळाली. थोडं पुढं जाऊन थांबली आणि गोड हसत बाय केलं. दिपेशचं अंग सॉलिड ठणकत होतं. प्रयत्न करुनही हसता येईना. फक्त तिची लाँग ड्राइव्हची इच्छा पूर्ण केल्याचं समाधान त्याला होतं.
आता म्हणे त्यांनी पुढची बाइक ट्रिप प्लान केलीय ती महाबळेश्वरला... तेही पुण्याला रात्री हॉल्ट करुन..!
(वि. सू. – याठिकाणी पात्रांची नावे मुद्दाम बदलण्यात आली आहेत. वेळ, स्पॉटस्, बाइकचा मेक आणि रंग याबाबतीत कुणालाही काही साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.)
- सुनील घुमे
Saturday, September 5, 2009
खुदा गवाह..!
प्रेमासारखं पवित्र काहीच नाही...
अगदी तसंच मंदिराचं..!
(मंदिरा बेदी नाही यार... मी ख-याखु-या मंदिराबद्दल बोलतोय. दे..ऊ...ळ!)
बिलिव्ह इट ऑर नॉट... पण एखादं सुंदर, प्रसन्न, पवित्र मंदिर किंवा दर्गा हा खरोखरच आयडियल लव्हर्स स्पॉट असतो.
निदान महालक्ष्मीच्या मंदिरात आणि हाजीअलीच्या दर्ग्यात गेल्यानंतर नक्कीच खात्री पटेल.
मंगळवारी गणपतीबाप्पा आणि शुक्रवारी संतोषीमाँ असे उपवास वगैरे करणारी तुमची ती असेल, तर नेक्स्ट टाइम तिला आवर्जून महालक्ष्मीच्या मंदिरात घेऊन जा... फॉर अ चेंज... तेही आधी काहीही न सांगता. अचानक! तुम्ही आस्तिक आहात की नास्तिक, देव मानता की नाही, या गोष्टी विसरायच्या. तिला काय आवडतं, ते सर्वात महत्त्वाचं. एकदा तिला महालक्ष्मीचे दर्शन करवून आणा, नेक्स्ट टाइम तुम्ही सांगाल तिथे यायला ती तयार होईल. एका पायावर..!
महालक्ष्मीच्या मंदिरात टॅक्सीबिक्सीने मुळीच जायचं नाही. म्हणजे तसं गेलं तर चालतं. पण मंदिरात जायचं तर चालतच जायला हवं. पश्चिम रेल्वेच्या महालक्ष्मी स्टेशनवर उतरायचं. तिथून महालक्ष्मी रेसकोर्सच्या बाजूने जाणारा मोठ्ठा रोड सरळ मंदिराकडे जातो. फार तर अर्धा-पाऊण तास लागेल चालत हे अंतर कापायला. पण एकदम वर्थ आहे. दोन्ही बाजूला मोठ्ठाली झाडं असलेला हा रोड. दिवसा तिथं वर्दळ असते. परंतु संध्याकाळी सात-साडे सातनंतर ब-यापैकी निर्जन रस्ता. रेसकोर्सवर जॉगिंगला वगैरे जाणा-यांसाठी जो गाड्यांचा पार्किंग लॉट आहे ना... तिथून चालायचं तर वेगळ्या प्रायव्हसीची गरजच नाही. ती आपोआपच मिळते.
थोडं चालत पुढे गेल्यावर उजव्या बाजूचा रस्ता लाला कॉलेजकडे जातो. भरपूर वेळ असेल तर वाट वाकडी करायला मुळीच हरकत नाही. किंबहुना संध्याकाळी चार-पाचची वेळ असेल तर वाट वाकडी कराच तुम्ही. या शॉर्टकटने तुम्ही थेट हाजीअलीला जाणा-या मेन रोडवर येता. नेहरु तारांगण आणि हाजीअली यांच्या बरोबर मध्यावर. रस्ता क्रॉस केला की, समुद्र... इथं बसायला फारशी बेंचेस नाहीत. नशीबवान असाल, तर एखादा रिकामा बेंच मिळेल. जिनका कोई नही होता, उनका खुदा होता है... आणि ज्यांच्याकडे बेंच नाही, त्यांच्यासाठी समुद्राचा कठडा होता है... ओबडधोबड कठड्यावर बसून खळाळणा-या लाटांवर तरंगणारा हाजीअलीचा दर्गा पाहण्यात मोठीच मौज आहे. दिवस पावसाचे असतील तर तुफानी लाटा समुद्राची वेस ओलांडून फुटपाथवर येऊन फुटतात. कपड्यांवर तुषारांचा सडा पडतो. खवळलेल्या समुद्रातून हाजीअलीचा दर्गा अलगद किना-यावर वाहत येईल की काय, असा भास होतो. पण नाही. अढळ तपश्चर्येला बसलेल्या एखाद्या ऋषी-मुनीसारखा हाजीअलीचा दर्गा स्थितप्रज्ञ असतो. लाटा डोकं आपटून थकतात, पण दर्गा जागच्या जागीच.
प्रामाणिकपणे सांगायचं, तर किना-यावर बसण्यापेक्षा हाजीअलीच्या दर्ग्यात जाण्यात खरा आनंद आहे. तुम्ही कुणीही असा, दर्ग्यात जाण्यासाठी कसलाही मज्जाव नाही. फक्त शुक्रवारची नमाजींची गर्दी टाळावी इतकंच. दर्ग्यात जाणं म्हणजे समुद्राच्या पोटात शिरण्यासारखंच. भगवान श्रीराम सागरी सेतूवरुन चालत लंकेला कसा पोहोचला असेल..? हाजीअलीच्या दर्ग्यात जाणा-या दगडी रस्त्यावरुन चालताना अगदी तस्साच फिल येतो. फक्त वाटेतले भिकारी थोडा रसभंग करतात. खैरातीसाठी त्यांचा जो आटापिटा सुरु असतो, तो एकदम वाईट्ट. असं म्हणतात की, या भिका-यांकडे दिवसाकाठी हजारा-हजाराची चिल्लर जमते. आयला, सॉलिडच...
दर्ग्यातलं वातावरण तसं अपरिचित. पहिल्यांदाच गेला असाल तर गोंधळून जायला होतं. परंतु पद्धत कोणतीही असो, मनातली श्रद्धा सर्वात महत्त्वाची. पवित्र भावनेने डोकं ठेवलं काय किंवा हात जोडले काय, देवापर्यंत आणि अल्लाहपर्यंत त्या नक्कीच पोहोचतात. खूप समाधान वाटतं.
थोडावेळ दर्ग्यात काढायचा. बॅक साइडला जाऊन अरबी समुद्र पाहायचा. किना-यावरुन दिसणारा समुद्र, दर्ग्यातून आणखी वेगळा दिसतो. एकदम वेगळा. दर्ग्याच्या आतून किना-याकडेही आपण एका वेगळ्या अँगलने पाहतो... दर्ग्यातून बाहेर पडताना पावलं आपसूकच हाजीअली ज्यूस सेंटरकडे वळतात. चीज सँडविच, फालूदा किंवा पायनापल ज्यूस आणि सफेद ग्लासातलं बर्फाळ पाणी... उम्मा..!
त्याच रस्त्यावरुन पाच मिनिटं चाललो की, आपण महालक्ष्मी मंदिराच्या दारात. दहा-पंधरा रुपयांचे दाणे घेऊन ते कबुतरांना खाऊ घालायचे. तिथून चालत आत मुख्य मंदिराच्या दिशेने जायचं. दोन्ही बाजूला हारफुलं आणि पेढेवाल्यांची दुकानं सजलेली असतात. फुल-प्रसादाची थाळी घ्यायची. चपला स्टॉलवरच काढायच्या. एव्हाना गळ्यातला दुपट्टा तिने डोक्यावरुन घेतलेला असतो. आपण नुसतं मागून मागून चालायचं. फार तर तिची पर्स सांभाळत. पाय-या चढून मंदिराजवळ पोहोचल्यावर तिचा आणि आपला मार्ग वेगळा होतो. म्हणजे ती महिलांच्या रांगेत आणि आपण पुरुषांच्या. शुक्रवार, गुरुवार असेल तर जास्त गर्दी असते. पुरुषांची रांग भरभर संपते, पण बायकांचं खूप काही मागायचं असतं, देवीकडे..! सगळ्याजणींना देवीची ओटी भरायची असते. महालक्ष्मीचं दर्शन घेऊन बाहेर आल्यावरही ओठांची पुटपुट सुरुच असते. सवयीप्रमाणे काहीतरी मागायचं राहूनच जातं... प्रदक्षिणा घालता घालता त्या विसरलेल्या यादीची उजळणी सुरु होते. त्या नादात आपल्यापेक्षा तिच्या दोन प्रदक्षिणा जास्तच होतात...
देवीचं दर्शन झाल्यावर अजिबात परतायची घाई करायची नाही. मंदिराच्या आवारातल्या बेंचेसवर बसायचं. ती ताटातले फुटाणे आणि पेढा आपल्या हातावर ठेवते. आपण त्यातलाही थोडासा पेढा तिला भरवायचा… तिला झालेला आनंद, मिळालेलं समाधान तिच्या डोळ्यात दिसू लागतं. शब्दांपेक्षा तिचे डोळेच घडाघडा बोलू लागतात... तिथे शांत बसायचं. अगदी शांत. सीसीटीव्हीमधल्या महालक्ष्मीकडे पाहत... वीसेक मिनिटांनी तुमची ती स्वतःच तुम्हाला खूण करेल, उठायची. तेव्हाच उठायचं. कळलं..?
मित्रांनो, एकदा हा प्रयोग करुन बघाच. तुमची देवी तुम्हाला हमखास प्रसन्न झालीच म्हणून समजा..!
- सुनील घुमे
अगदी तसंच मंदिराचं..!
(मंदिरा बेदी नाही यार... मी ख-याखु-या मंदिराबद्दल बोलतोय. दे..ऊ...ळ!)
बिलिव्ह इट ऑर नॉट... पण एखादं सुंदर, प्रसन्न, पवित्र मंदिर किंवा दर्गा हा खरोखरच आयडियल लव्हर्स स्पॉट असतो.
निदान महालक्ष्मीच्या मंदिरात आणि हाजीअलीच्या दर्ग्यात गेल्यानंतर नक्कीच खात्री पटेल.
मंगळवारी गणपतीबाप्पा आणि शुक्रवारी संतोषीमाँ असे उपवास वगैरे करणारी तुमची ती असेल, तर नेक्स्ट टाइम तिला आवर्जून महालक्ष्मीच्या मंदिरात घेऊन जा... फॉर अ चेंज... तेही आधी काहीही न सांगता. अचानक! तुम्ही आस्तिक आहात की नास्तिक, देव मानता की नाही, या गोष्टी विसरायच्या. तिला काय आवडतं, ते सर्वात महत्त्वाचं. एकदा तिला महालक्ष्मीचे दर्शन करवून आणा, नेक्स्ट टाइम तुम्ही सांगाल तिथे यायला ती तयार होईल. एका पायावर..!
महालक्ष्मीच्या मंदिरात टॅक्सीबिक्सीने मुळीच जायचं नाही. म्हणजे तसं गेलं तर चालतं. पण मंदिरात जायचं तर चालतच जायला हवं. पश्चिम रेल्वेच्या महालक्ष्मी स्टेशनवर उतरायचं. तिथून महालक्ष्मी रेसकोर्सच्या बाजूने जाणारा मोठ्ठा रोड सरळ मंदिराकडे जातो. फार तर अर्धा-पाऊण तास लागेल चालत हे अंतर कापायला. पण एकदम वर्थ आहे. दोन्ही बाजूला मोठ्ठाली झाडं असलेला हा रोड. दिवसा तिथं वर्दळ असते. परंतु संध्याकाळी सात-साडे सातनंतर ब-यापैकी निर्जन रस्ता. रेसकोर्सवर जॉगिंगला वगैरे जाणा-यांसाठी जो गाड्यांचा पार्किंग लॉट आहे ना... तिथून चालायचं तर वेगळ्या प्रायव्हसीची गरजच नाही. ती आपोआपच मिळते.
थोडं चालत पुढे गेल्यावर उजव्या बाजूचा रस्ता लाला कॉलेजकडे जातो. भरपूर वेळ असेल तर वाट वाकडी करायला मुळीच हरकत नाही. किंबहुना संध्याकाळी चार-पाचची वेळ असेल तर वाट वाकडी कराच तुम्ही. या शॉर्टकटने तुम्ही थेट हाजीअलीला जाणा-या मेन रोडवर येता. नेहरु तारांगण आणि हाजीअली यांच्या बरोबर मध्यावर. रस्ता क्रॉस केला की, समुद्र... इथं बसायला फारशी बेंचेस नाहीत. नशीबवान असाल, तर एखादा रिकामा बेंच मिळेल. जिनका कोई नही होता, उनका खुदा होता है... आणि ज्यांच्याकडे बेंच नाही, त्यांच्यासाठी समुद्राचा कठडा होता है... ओबडधोबड कठड्यावर बसून खळाळणा-या लाटांवर तरंगणारा हाजीअलीचा दर्गा पाहण्यात मोठीच मौज आहे. दिवस पावसाचे असतील तर तुफानी लाटा समुद्राची वेस ओलांडून फुटपाथवर येऊन फुटतात. कपड्यांवर तुषारांचा सडा पडतो. खवळलेल्या समुद्रातून हाजीअलीचा दर्गा अलगद किना-यावर वाहत येईल की काय, असा भास होतो. पण नाही. अढळ तपश्चर्येला बसलेल्या एखाद्या ऋषी-मुनीसारखा हाजीअलीचा दर्गा स्थितप्रज्ञ असतो. लाटा डोकं आपटून थकतात, पण दर्गा जागच्या जागीच.
प्रामाणिकपणे सांगायचं, तर किना-यावर बसण्यापेक्षा हाजीअलीच्या दर्ग्यात जाण्यात खरा आनंद आहे. तुम्ही कुणीही असा, दर्ग्यात जाण्यासाठी कसलाही मज्जाव नाही. फक्त शुक्रवारची नमाजींची गर्दी टाळावी इतकंच. दर्ग्यात जाणं म्हणजे समुद्राच्या पोटात शिरण्यासारखंच. भगवान श्रीराम सागरी सेतूवरुन चालत लंकेला कसा पोहोचला असेल..? हाजीअलीच्या दर्ग्यात जाणा-या दगडी रस्त्यावरुन चालताना अगदी तस्साच फिल येतो. फक्त वाटेतले भिकारी थोडा रसभंग करतात. खैरातीसाठी त्यांचा जो आटापिटा सुरु असतो, तो एकदम वाईट्ट. असं म्हणतात की, या भिका-यांकडे दिवसाकाठी हजारा-हजाराची चिल्लर जमते. आयला, सॉलिडच...
दर्ग्यातलं वातावरण तसं अपरिचित. पहिल्यांदाच गेला असाल तर गोंधळून जायला होतं. परंतु पद्धत कोणतीही असो, मनातली श्रद्धा सर्वात महत्त्वाची. पवित्र भावनेने डोकं ठेवलं काय किंवा हात जोडले काय, देवापर्यंत आणि अल्लाहपर्यंत त्या नक्कीच पोहोचतात. खूप समाधान वाटतं.
थोडावेळ दर्ग्यात काढायचा. बॅक साइडला जाऊन अरबी समुद्र पाहायचा. किना-यावरुन दिसणारा समुद्र, दर्ग्यातून आणखी वेगळा दिसतो. एकदम वेगळा. दर्ग्याच्या आतून किना-याकडेही आपण एका वेगळ्या अँगलने पाहतो... दर्ग्यातून बाहेर पडताना पावलं आपसूकच हाजीअली ज्यूस सेंटरकडे वळतात. चीज सँडविच, फालूदा किंवा पायनापल ज्यूस आणि सफेद ग्लासातलं बर्फाळ पाणी... उम्मा..!
त्याच रस्त्यावरुन पाच मिनिटं चाललो की, आपण महालक्ष्मी मंदिराच्या दारात. दहा-पंधरा रुपयांचे दाणे घेऊन ते कबुतरांना खाऊ घालायचे. तिथून चालत आत मुख्य मंदिराच्या दिशेने जायचं. दोन्ही बाजूला हारफुलं आणि पेढेवाल्यांची दुकानं सजलेली असतात. फुल-प्रसादाची थाळी घ्यायची. चपला स्टॉलवरच काढायच्या. एव्हाना गळ्यातला दुपट्टा तिने डोक्यावरुन घेतलेला असतो. आपण नुसतं मागून मागून चालायचं. फार तर तिची पर्स सांभाळत. पाय-या चढून मंदिराजवळ पोहोचल्यावर तिचा आणि आपला मार्ग वेगळा होतो. म्हणजे ती महिलांच्या रांगेत आणि आपण पुरुषांच्या. शुक्रवार, गुरुवार असेल तर जास्त गर्दी असते. पुरुषांची रांग भरभर संपते, पण बायकांचं खूप काही मागायचं असतं, देवीकडे..! सगळ्याजणींना देवीची ओटी भरायची असते. महालक्ष्मीचं दर्शन घेऊन बाहेर आल्यावरही ओठांची पुटपुट सुरुच असते. सवयीप्रमाणे काहीतरी मागायचं राहूनच जातं... प्रदक्षिणा घालता घालता त्या विसरलेल्या यादीची उजळणी सुरु होते. त्या नादात आपल्यापेक्षा तिच्या दोन प्रदक्षिणा जास्तच होतात...
देवीचं दर्शन झाल्यावर अजिबात परतायची घाई करायची नाही. मंदिराच्या आवारातल्या बेंचेसवर बसायचं. ती ताटातले फुटाणे आणि पेढा आपल्या हातावर ठेवते. आपण त्यातलाही थोडासा पेढा तिला भरवायचा… तिला झालेला आनंद, मिळालेलं समाधान तिच्या डोळ्यात दिसू लागतं. शब्दांपेक्षा तिचे डोळेच घडाघडा बोलू लागतात... तिथे शांत बसायचं. अगदी शांत. सीसीटीव्हीमधल्या महालक्ष्मीकडे पाहत... वीसेक मिनिटांनी तुमची ती स्वतःच तुम्हाला खूण करेल, उठायची. तेव्हाच उठायचं. कळलं..?
मित्रांनो, एकदा हा प्रयोग करुन बघाच. तुमची देवी तुम्हाला हमखास प्रसन्न झालीच म्हणून समजा..!
- सुनील घुमे
Wednesday, September 2, 2009
प्रिय अमुचा एक पार्क हा...
समुद्र आणि गार्डन असा दुग्धशर्करायोग म्हणजे नेपीयन्सी रोडवरचं प्रियदर्शिनी पार्क. पीडीपी...! अरबी समुद्राच्या अगदी काठावर वसलेले हे मोठ्ठालं गार्डन. महत्त्वाचं म्हणजे बाकीची गार्डन सूर्यास्तानंतर बंद होतात. परंतु पीडीपीत मात्र रात्री नऊ वाजेपर्यंत कुणीही तुम्हाला हटकत नाही.
हम : बरं बाबा, आज संध्याकाळी जाऊया...
तुम : कुठं? सी फेसला नाहीतर हाजीअलीला? काय रे, तुला दुसरे कुठले स्पॉट सापडत नाहीत?
हम : का? तिथं काय प्रॉब्लेम आहे? मस्त पावसाचा सिझन आहे. खळाळत्या लाटांमध्ये भिजूया...
तुम : मला नाही आवडतं सारखं सारखं समुद्रावर. सगळ्या लाटा आणि खडकही आपल्याला ओळखायला लागलेत. त्यापेक्षा मस्तपैकी एखाद्या गार्डनमध्ये जाऊ. झाडाखाली, हिरवळीवर नाहीतर कट्ट्यावर बसू...
हम : का ती झाडं नाही ओळखणार आपल्याला..?
... आपलंही अनेकदा असं ‘हम-तुम’सारखंच होतं. एकतर उघड उघड भेटायची बोंब. त्यात भेटलो तर ‘कुठं कुठं जायचं ...’ याच्यावरच निम्मावेळ खर्ची पडतो. त्याला समुद्रावर फिरायचं असतं, तर तिचा हट्ट गार्डनसाठी. ‘हम-तुम’च्या या प्रॉब्लेमवर एक सोल्यूशन आहे… प्रियदर्शिनी पार्क!
समुद्र आणि पार्क असा दुग्धशर्करायोग म्हणजे नेपीयन्सी रोडवरचं प्रियदर्शिनी पार्क. पीडीपी...!
ब्रीच कॅन्डी किंवा केम्स कॉर्नरवरुन नेपीयन्सी रोडने मलबार हिलला जाताना उजव्या हाताला असलेला हा प्रियदर्शिनी पार्क. मलबार हिलवर राहणा-या आणि तोंडात चांदीचा चमचा घेऊन जन्माला आलेल्या गर्भश्रीमंतांचा हा जॉगिंग पार्क. इंदिरा गांधी यांच्या नावावरुन तो प्रियदर्शिनी पार्क म्हणून ओळखला जातो. अरबी समुद्राच्या अगदी काठावर वसलेले हे मोठ्ठाले गार्डन. गार्डनमध्ये बसून समुद्राच्या लाटांचा आनंद लुटायचा, तर पीडीपीसारखी चांगली सोय नाही. महत्त्वाचं म्हणजे बाकीची गार्डन्स सूर्यास्तानंतर बंद होतात. परंतु पीडीपीत मात्र रात्री नऊ वाजेपर्यंत कुणीही तुम्हाला हटकत नाही.
वेल मेन्टेन्ड अशा या पार्कात एन्ट्रीसाठी अजिबात फी नाही. आत शिरलं की, उजव्या बाजूलाच पुष्कळ बेन्चेस असतात. पंजाबी ड्रेस आणि पायात स्पोर्टस् शूज अशा वेषातील आज्जी आणि शॉर्टस-टी शर्टस् घातलेले आजोबा पाय मोकळे करायला टॉवरमधून खाली उतरलेले असतात. पीडीपीला एखाद-दुसरा राऊंड मारल्यानंतर या बेंचेंसवर या ज्येष्ठ नागरिकांची मिटिंग भरलेली असते. त्यांना अजिबात डिस्टर्ब करायचं नाही. एकतर तिथून सरळ रेषेत चालत मधले मैदान क्रॉस करुन थेट समुद्रकिनारी जाता येतं किंवा उजव्या बाजूपासून सुरु झालेल्या जॉगिंग ट्रॅकवरुन प्रेमी कपल्सना आपली पदयात्रा सुरु करता येते. पीडीपीला एक राऊंड मारायचा झाला तरी दहा ते पंधरा मिनिटे लागतात. थकायला झालं तर समुद्र किना-यालगतच्या बेंचवर किंवा दगडांवर, नाहीतर सरळ वाळूत जाऊन बसायचं. ज्यांना खडकांमध्ये बसायला आवडतं, त्यांना तोही ऑप्शन आहे. अरबी समुद्रात बुडणा-या सूर्याला साक्षी ठेवून प्रेमी कपल्सच्या अनेकविध गुजगोष्टी इथं रंगतात...
पीडीपीमधला फेव्हरेट स्पॉट कुठला असेल तर इथलं माडांचं आर्टिफिशियल बन. या लँडस्केप बागेची रचनाच एवढ्या कल्पकतेने करण्यात आली आहे की, हॅटस ऑफ टू देम... माडांच्या झावळ्यांमधून दूरवरचा समुद्र पाहताना आपण एखाद्या चित्रकाराची कलाकृतीच पाहतोय, असा फिल येतो. विशेषतः सूर्यास्तानंतरची रात्रीची लाईटसची रचना वातावरण आणखी रोमँटिक बनवते. काळोख पडल्यानंतर जॉगिंग ट्रॅकच्या मध्यभागी पसरलेल्या हिरवळीवर पहुडण्याचा एक्सपिरीयन्स शब्दांत वर्णन करताच येणार नाही. दिवेलागणीच्या वेळी पीडीपीच्या तिन्ही बाजूला असलेले गगनचुंबी टॉवर दिव्यांनी लुकलुकायला लागतात. एखाद्या तोरणासारखे..!
शेजारी बसलेली ती एका सी फेसिंग बाल्कनीकडे बोट दाखवते आणि म्हणते... मला ते घर हवंय. देशील? आपण जागच्याजागीच उडतो. सा-या यष्ट्या भुईसपाट होतात. एकदम क्लिन बोल्ड...
साडेसात वाजताची वेळ.. इव्हनिंग वॉकवाली मंडळी कमी झालेली असतात. पुढचा एक तास प्रेमी कपल्ससाठी ‘मोकळे मैदान’ असतो. जॉगिंग ट्रॅकवर सुरक्षित अंतरावरुन चालणारी कपल्स एकमेकांच्या बाहुपाशात विसावतात. मोकळ्या आकाशात चांदण्यांचा आणि मोकळ्या पार्कामध्ये कपल्सचा खेळ रंगलेला असतो. एवढ्यात साडे आठ वाजतात... सिक्युरिटी गार्डसच्या शिट्ट्या पार्कामध्ये घुमू लागतात. ‘चलो, बाहर चलो’चा गजर कानावर पडतो. झाडांच्या कुशीतून पाना-फुलांनी बाहेर पडावं, तशी एकेक कपल्स बाहेर येऊ लागतात.
पार्काच्या गेटजवळच्या स्टॉलवर आइस्क्रीमची ऑर्डर दिली जाते. विरघळणारी आइस्क्रीम कपड्यांवर सांडणार नाही, याची काळजी घेत हम आणि तुम नेपीयन्सी रोडवरच्या गर्दीमध्ये विरघळून जातात...
- सुनील घुमे
हम : बरं बाबा, आज संध्याकाळी जाऊया...
तुम : कुठं? सी फेसला नाहीतर हाजीअलीला? काय रे, तुला दुसरे कुठले स्पॉट सापडत नाहीत?
हम : का? तिथं काय प्रॉब्लेम आहे? मस्त पावसाचा सिझन आहे. खळाळत्या लाटांमध्ये भिजूया...
तुम : मला नाही आवडतं सारखं सारखं समुद्रावर. सगळ्या लाटा आणि खडकही आपल्याला ओळखायला लागलेत. त्यापेक्षा मस्तपैकी एखाद्या गार्डनमध्ये जाऊ. झाडाखाली, हिरवळीवर नाहीतर कट्ट्यावर बसू...
हम : का ती झाडं नाही ओळखणार आपल्याला..?
... आपलंही अनेकदा असं ‘हम-तुम’सारखंच होतं. एकतर उघड उघड भेटायची बोंब. त्यात भेटलो तर ‘कुठं कुठं जायचं ...’ याच्यावरच निम्मावेळ खर्ची पडतो. त्याला समुद्रावर फिरायचं असतं, तर तिचा हट्ट गार्डनसाठी. ‘हम-तुम’च्या या प्रॉब्लेमवर एक सोल्यूशन आहे… प्रियदर्शिनी पार्क!
समुद्र आणि पार्क असा दुग्धशर्करायोग म्हणजे नेपीयन्सी रोडवरचं प्रियदर्शिनी पार्क. पीडीपी...!
ब्रीच कॅन्डी किंवा केम्स कॉर्नरवरुन नेपीयन्सी रोडने मलबार हिलला जाताना उजव्या हाताला असलेला हा प्रियदर्शिनी पार्क. मलबार हिलवर राहणा-या आणि तोंडात चांदीचा चमचा घेऊन जन्माला आलेल्या गर्भश्रीमंतांचा हा जॉगिंग पार्क. इंदिरा गांधी यांच्या नावावरुन तो प्रियदर्शिनी पार्क म्हणून ओळखला जातो. अरबी समुद्राच्या अगदी काठावर वसलेले हे मोठ्ठाले गार्डन. गार्डनमध्ये बसून समुद्राच्या लाटांचा आनंद लुटायचा, तर पीडीपीसारखी चांगली सोय नाही. महत्त्वाचं म्हणजे बाकीची गार्डन्स सूर्यास्तानंतर बंद होतात. परंतु पीडीपीत मात्र रात्री नऊ वाजेपर्यंत कुणीही तुम्हाला हटकत नाही.
वेल मेन्टेन्ड अशा या पार्कात एन्ट्रीसाठी अजिबात फी नाही. आत शिरलं की, उजव्या बाजूलाच पुष्कळ बेन्चेस असतात. पंजाबी ड्रेस आणि पायात स्पोर्टस् शूज अशा वेषातील आज्जी आणि शॉर्टस-टी शर्टस् घातलेले आजोबा पाय मोकळे करायला टॉवरमधून खाली उतरलेले असतात. पीडीपीला एखाद-दुसरा राऊंड मारल्यानंतर या बेंचेंसवर या ज्येष्ठ नागरिकांची मिटिंग भरलेली असते. त्यांना अजिबात डिस्टर्ब करायचं नाही. एकतर तिथून सरळ रेषेत चालत मधले मैदान क्रॉस करुन थेट समुद्रकिनारी जाता येतं किंवा उजव्या बाजूपासून सुरु झालेल्या जॉगिंग ट्रॅकवरुन प्रेमी कपल्सना आपली पदयात्रा सुरु करता येते. पीडीपीला एक राऊंड मारायचा झाला तरी दहा ते पंधरा मिनिटे लागतात. थकायला झालं तर समुद्र किना-यालगतच्या बेंचवर किंवा दगडांवर, नाहीतर सरळ वाळूत जाऊन बसायचं. ज्यांना खडकांमध्ये बसायला आवडतं, त्यांना तोही ऑप्शन आहे. अरबी समुद्रात बुडणा-या सूर्याला साक्षी ठेवून प्रेमी कपल्सच्या अनेकविध गुजगोष्टी इथं रंगतात...
पीडीपीमधला फेव्हरेट स्पॉट कुठला असेल तर इथलं माडांचं आर्टिफिशियल बन. या लँडस्केप बागेची रचनाच एवढ्या कल्पकतेने करण्यात आली आहे की, हॅटस ऑफ टू देम... माडांच्या झावळ्यांमधून दूरवरचा समुद्र पाहताना आपण एखाद्या चित्रकाराची कलाकृतीच पाहतोय, असा फिल येतो. विशेषतः सूर्यास्तानंतरची रात्रीची लाईटसची रचना वातावरण आणखी रोमँटिक बनवते. काळोख पडल्यानंतर जॉगिंग ट्रॅकच्या मध्यभागी पसरलेल्या हिरवळीवर पहुडण्याचा एक्सपिरीयन्स शब्दांत वर्णन करताच येणार नाही. दिवेलागणीच्या वेळी पीडीपीच्या तिन्ही बाजूला असलेले गगनचुंबी टॉवर दिव्यांनी लुकलुकायला लागतात. एखाद्या तोरणासारखे..!
शेजारी बसलेली ती एका सी फेसिंग बाल्कनीकडे बोट दाखवते आणि म्हणते... मला ते घर हवंय. देशील? आपण जागच्याजागीच उडतो. सा-या यष्ट्या भुईसपाट होतात. एकदम क्लिन बोल्ड...
साडेसात वाजताची वेळ.. इव्हनिंग वॉकवाली मंडळी कमी झालेली असतात. पुढचा एक तास प्रेमी कपल्ससाठी ‘मोकळे मैदान’ असतो. जॉगिंग ट्रॅकवर सुरक्षित अंतरावरुन चालणारी कपल्स एकमेकांच्या बाहुपाशात विसावतात. मोकळ्या आकाशात चांदण्यांचा आणि मोकळ्या पार्कामध्ये कपल्सचा खेळ रंगलेला असतो. एवढ्यात साडे आठ वाजतात... सिक्युरिटी गार्डसच्या शिट्ट्या पार्कामध्ये घुमू लागतात. ‘चलो, बाहर चलो’चा गजर कानावर पडतो. झाडांच्या कुशीतून पाना-फुलांनी बाहेर पडावं, तशी एकेक कपल्स बाहेर येऊ लागतात.
पार्काच्या गेटजवळच्या स्टॉलवर आइस्क्रीमची ऑर्डर दिली जाते. विरघळणारी आइस्क्रीम कपड्यांवर सांडणार नाही, याची काळजी घेत हम आणि तुम नेपीयन्सी रोडवरच्या गर्दीमध्ये विरघळून जातात...
- सुनील घुमे
Saturday, August 22, 2009
दिलबर हिल
म्हातारीचा बूट काय किंवा हँगिग गार्डन. इथल्या झाडावेलींमध्ये बच्चेकंपनीपेक्षा प्रेमी कपल्सच जास्त दिसतात. सकाळ-संध्याकाळी जॉगिंगला येणा-या गर्भश्रीमंत मलबार हिलवाल्यांपेक्षा ‘दिलबर हिल’वाल्यांचीच संख्या कितीतरी अधिक असते.
तुम्हाला आठवते लाइफमधली पहिली पिकनिक..?
राणीची बाग, छोटा काश्मिर किंवा नव्याण्णव टक्के म्हातारीचा बूट..!
बहुतेक यापैकीच कुठंतरी आपण पहिल्यांदा जातो. बालपणी पाहिलेल्या त्या राणीच्या बागेची किंवा म्हातारीच्या बुटाची एक इमेज आपल्या डोक्याच्या हार्ड डिस्कमध्ये परमनंटली सेव्ह झालेली असते. जसजसं वय वाढतं, किंबहुना जसं आपण वयात येतो तसतसं त्या इमेजमधील कलर्स बदलत जातात. जुन्या ब्लॅक अॅन्ड व्हाइट फोटोतला म्हातारीचा बूट कलरफुल होतो.
प्रेमात पडलो ना की, हे कलर आणखी उजळतात. त्यांचं इंद्रधनुष्य बनतं...
बच्चे असताना कधीकाळी पहिल्यांदा पाहिलेला म्हातारीचा बूट. त्या बुटाच्या आतून लोखंडी शिड्या चढत वरच्या मजल्यापर्यंत धावत जायचं. बुटाच्या गॅलरीत गेल्यावर खाली उभ्या असलेल्या माणसांकडे पाहून जोरजोरात किंचाळायचं, वाकुल्या दाखवायच्या... बुटावरुन खाली घसरायचं... आयुष्यात पहिल्यांदा प्रेमात पडलो ते या म्हातारीच्या बुटाच्याच. आईशप्पथ!
आणि जेव्हा खरोखरच प्रेमात पडलो तेव्हा ‘ति’लाही अनेकदा तिथंच घेऊन गेलो. बुटाची शप्पथ!
मलबार हिलच्या या टेकडीवरुन गिरगाव चौपाटीचा सीन एकदम झक्कास दिसतो. म्हणजे आकाशात उडणा-या घारीला खालची जमीन कशी दिसत असेल, अगदी तसंच इथून गिरगाव चौपाटीचं दर्शन होतं. म्हातारीच्या बुटात शिरायचं वय उरलं नाही. पण तिथं गेलो की एकदा तरी बुटाला हात लावावंसं वाटायचं. मध्यंतरी बुटात कुणाला जाऊ देत नव्हते. वाईट वाटलं. नंतर कधीतरी छान रंगरंगोटी केली बुटाला. म्हातारीच्या बुटाजवळची बाग तर खूपच सुंदर आहे. त्यापलीकडे बच्चे कंपनीला खेळण्यासाठी मोठं गार्डन आहे. रस्ता ओलांडून पलिकडे गेलं की समोरचं हँगिंग गार्डन तर... व्वा क्या बात है! अजूनही तिथं वेगवेगळ्या प्राण्यांच्या आकारात सजवलेली छोटी छोटी झाडं-वेली, कमानी आहेत. तिथल्या हिरवळीवर बसायचं, गाणी म्हणायची किंवा खेळायचं... आईचा रुमाल हरवला, तो मला सापडला...
हल्ली एक फरक जाणवला तो म्हणजे बच्चे कंपनीपेक्षा इथं कपल्सची गर्दी वाढली आहे. म्हातारीच्या बुटाशेजारच्या बागेतील बेंच कपल्सनी अडवलेले असतात. गार्डनमधून वर टेरेसवरही जाता येतं. तिथं तर कपल्सचाच डेरा असतो. समोरच्या हँगिग गार्डनच्या झाडावेलींमध्येही जागा मिळेल तिथे कपल्स एके कपल्सच दिसतात. सकाळ-संध्याकाळी जॉगिंगला येणा-या गर्भश्रीमंत मलबार हिलवाल्यांपेक्षा ‘दिलबर हिल’वाल्यांचीच संख्या कितीतरी अधिक असते. त्यात दुपारच्या नंतर मुंबई दर्शनवाल्यांच्या बसेसची भर पडते.
मध्यंतरी आपला एक मित्र त्याच्या होणा-या बायकोला घेऊन म्हातारीचा बूट पाहायला गेला होता. दोघांचा साखरपुडा झालेला. परंतु दोघंही घरच्यांना न सांगता परस्पर गुपचूप भेटले होते. एकमेकांचा हात हातात घेऊन त्यांच्या भावी आयुष्याच्या गुजगोष्टी रंगल्या होत्या. एवढ्यात... एवढ्यात... अचानक तीन-चार पालिकेचे सुरक्षारक्षक तिथे धावत आले. काही कळायच्या आतच त्या दोघांवर त्यांनी झडप घातली. काय चाळे सुरु होते तुमचे..? त्यांनी दम भरायला सुरुवात केली. तिची तर घाबरगुंडीच उडाली. आजुबाजूचे सगळे लोक हा तमाशा पाहत होते. सुरक्षारक्षक काही ऐकून घ्यायला तयार नव्हते. उठा... तुमची वरात आता पोलिस स्टेशनवरच नेतो, त्यांनी पुन्हा दरडावले. पोलिस स्टेशनचे नाव ऐकताच तिची बोबडीच वळली, तिनं मोठ्याने गळा काढला. शेवटी त्या दोघांची सुटका केली ती ‘गांधीबाबा’नं... पाचशे रुपये सुरक्षारक्षकांच्या हातात त्याने कोंबले, तेव्हा कुठं मांडवली झाली... पण त्याच्या बायकोने म्हातारीच्या बुटाचा धसका घेतला तो कायमचा...
हँगिग गार्डनपासून दहा मिनिटाच्या अंतरावरच बाणगंगा आहे. का कोण जाणे, पण हा स्पॉट मला तरी फारसा कधी आवडला नाही. जेव्हा जेव्हा तिथं गेलो, तेव्हा तिथं कुणाचं तरी श्राद्ध सुरु असायचं. नाहीतर म्हाता-या गुजराथी बाया अगदी ग्रुपग्रुपने तिथं पवित्र स्नानाला आलेल्या असायच्या. तळ्याचं पाणी ब-यापैकी कमी झालेलं. त्या पाण्यातच काहीजण कपडे धुवायचे. कुत्री पाय-यांवर लोळण घेत पडलेली. श्राद्धाच्या खरकट्यावर कावळ्यांचा हल्लाबोल. फारच किळसवाणं असायचं ते दृश्य. बाणगंगेच्या समोरच समुद्राला खेटून एक छोटंस गार्डन आहे. तिथं मात्र बसायला आवडायचं. कारण या गार्डनमध्ये एकतर गर्दी नसायची, शिवाय समुद्र एकदम मस्त दिसायचा. दुपारच्या वेळी तर या गार्डनमध्ये चीटपाखरुही असत नाही... कळलं? समझनेवालों को इशारा काफी है...
मलबार हिलवरचा सर्वात चांगला लव्हरस्पॉट कुठला माहित आहे? कॅफे नाझ..? नाही. जुन्या हिंदी सिनेमात गाजलेला कॅफे नाझ तर केव्हाचाच बंद पडलाय... म्हातारीच्या बुटाच्या थोडं पुढं चालून खाली बाबुलनाथला उतरुन जायला पाय-या आहेत. दगडी पाय-यापाय-यांचा हा रस्ता. मलबार हिलवरुन थेट बाबुलनाथ मंदिराच्या दारात फक्त पाच मिनिटात पोहोचवतो. इथून गिरगाव चौपाटीलाही जाता येतं. ब-यापैकी रुंद पायवाटीचा हा रस्ता म्हणजे प्रेमी कपल्सचा फेव्हरिट अड्डा. झाडांच्या सावलीत विसावलेल्या या पायवाटेच्या दोन्ही बाजूला मजबूत कठडा आहे. या कठड्यावर बसून तासनतास घालवता येतात. कुणीही तुम्हाला हटकत नाही. मोजकी वर्दळ, म्हटलं तर निर्जन अशी ही जागा. विशेषतः दुपारच्या वेळी. प्रेमी कपल्ससाठी हा एकदम हॉटस्पॉट.
आपली पायरी ओळखून प्रेम करावं, हे तिथंच शिकता येतं. देवाशप्पथ!
- सुनील घुमे
तुम्हाला आठवते लाइफमधली पहिली पिकनिक..?
राणीची बाग, छोटा काश्मिर किंवा नव्याण्णव टक्के म्हातारीचा बूट..!
बहुतेक यापैकीच कुठंतरी आपण पहिल्यांदा जातो. बालपणी पाहिलेल्या त्या राणीच्या बागेची किंवा म्हातारीच्या बुटाची एक इमेज आपल्या डोक्याच्या हार्ड डिस्कमध्ये परमनंटली सेव्ह झालेली असते. जसजसं वय वाढतं, किंबहुना जसं आपण वयात येतो तसतसं त्या इमेजमधील कलर्स बदलत जातात. जुन्या ब्लॅक अॅन्ड व्हाइट फोटोतला म्हातारीचा बूट कलरफुल होतो.
प्रेमात पडलो ना की, हे कलर आणखी उजळतात. त्यांचं इंद्रधनुष्य बनतं...
बच्चे असताना कधीकाळी पहिल्यांदा पाहिलेला म्हातारीचा बूट. त्या बुटाच्या आतून लोखंडी शिड्या चढत वरच्या मजल्यापर्यंत धावत जायचं. बुटाच्या गॅलरीत गेल्यावर खाली उभ्या असलेल्या माणसांकडे पाहून जोरजोरात किंचाळायचं, वाकुल्या दाखवायच्या... बुटावरुन खाली घसरायचं... आयुष्यात पहिल्यांदा प्रेमात पडलो ते या म्हातारीच्या बुटाच्याच. आईशप्पथ!
आणि जेव्हा खरोखरच प्रेमात पडलो तेव्हा ‘ति’लाही अनेकदा तिथंच घेऊन गेलो. बुटाची शप्पथ!
मलबार हिलच्या या टेकडीवरुन गिरगाव चौपाटीचा सीन एकदम झक्कास दिसतो. म्हणजे आकाशात उडणा-या घारीला खालची जमीन कशी दिसत असेल, अगदी तसंच इथून गिरगाव चौपाटीचं दर्शन होतं. म्हातारीच्या बुटात शिरायचं वय उरलं नाही. पण तिथं गेलो की एकदा तरी बुटाला हात लावावंसं वाटायचं. मध्यंतरी बुटात कुणाला जाऊ देत नव्हते. वाईट वाटलं. नंतर कधीतरी छान रंगरंगोटी केली बुटाला. म्हातारीच्या बुटाजवळची बाग तर खूपच सुंदर आहे. त्यापलीकडे बच्चे कंपनीला खेळण्यासाठी मोठं गार्डन आहे. रस्ता ओलांडून पलिकडे गेलं की समोरचं हँगिंग गार्डन तर... व्वा क्या बात है! अजूनही तिथं वेगवेगळ्या प्राण्यांच्या आकारात सजवलेली छोटी छोटी झाडं-वेली, कमानी आहेत. तिथल्या हिरवळीवर बसायचं, गाणी म्हणायची किंवा खेळायचं... आईचा रुमाल हरवला, तो मला सापडला...
हल्ली एक फरक जाणवला तो म्हणजे बच्चे कंपनीपेक्षा इथं कपल्सची गर्दी वाढली आहे. म्हातारीच्या बुटाशेजारच्या बागेतील बेंच कपल्सनी अडवलेले असतात. गार्डनमधून वर टेरेसवरही जाता येतं. तिथं तर कपल्सचाच डेरा असतो. समोरच्या हँगिग गार्डनच्या झाडावेलींमध्येही जागा मिळेल तिथे कपल्स एके कपल्सच दिसतात. सकाळ-संध्याकाळी जॉगिंगला येणा-या गर्भश्रीमंत मलबार हिलवाल्यांपेक्षा ‘दिलबर हिल’वाल्यांचीच संख्या कितीतरी अधिक असते. त्यात दुपारच्या नंतर मुंबई दर्शनवाल्यांच्या बसेसची भर पडते.
मध्यंतरी आपला एक मित्र त्याच्या होणा-या बायकोला घेऊन म्हातारीचा बूट पाहायला गेला होता. दोघांचा साखरपुडा झालेला. परंतु दोघंही घरच्यांना न सांगता परस्पर गुपचूप भेटले होते. एकमेकांचा हात हातात घेऊन त्यांच्या भावी आयुष्याच्या गुजगोष्टी रंगल्या होत्या. एवढ्यात... एवढ्यात... अचानक तीन-चार पालिकेचे सुरक्षारक्षक तिथे धावत आले. काही कळायच्या आतच त्या दोघांवर त्यांनी झडप घातली. काय चाळे सुरु होते तुमचे..? त्यांनी दम भरायला सुरुवात केली. तिची तर घाबरगुंडीच उडाली. आजुबाजूचे सगळे लोक हा तमाशा पाहत होते. सुरक्षारक्षक काही ऐकून घ्यायला तयार नव्हते. उठा... तुमची वरात आता पोलिस स्टेशनवरच नेतो, त्यांनी पुन्हा दरडावले. पोलिस स्टेशनचे नाव ऐकताच तिची बोबडीच वळली, तिनं मोठ्याने गळा काढला. शेवटी त्या दोघांची सुटका केली ती ‘गांधीबाबा’नं... पाचशे रुपये सुरक्षारक्षकांच्या हातात त्याने कोंबले, तेव्हा कुठं मांडवली झाली... पण त्याच्या बायकोने म्हातारीच्या बुटाचा धसका घेतला तो कायमचा...
हँगिग गार्डनपासून दहा मिनिटाच्या अंतरावरच बाणगंगा आहे. का कोण जाणे, पण हा स्पॉट मला तरी फारसा कधी आवडला नाही. जेव्हा जेव्हा तिथं गेलो, तेव्हा तिथं कुणाचं तरी श्राद्ध सुरु असायचं. नाहीतर म्हाता-या गुजराथी बाया अगदी ग्रुपग्रुपने तिथं पवित्र स्नानाला आलेल्या असायच्या. तळ्याचं पाणी ब-यापैकी कमी झालेलं. त्या पाण्यातच काहीजण कपडे धुवायचे. कुत्री पाय-यांवर लोळण घेत पडलेली. श्राद्धाच्या खरकट्यावर कावळ्यांचा हल्लाबोल. फारच किळसवाणं असायचं ते दृश्य. बाणगंगेच्या समोरच समुद्राला खेटून एक छोटंस गार्डन आहे. तिथं मात्र बसायला आवडायचं. कारण या गार्डनमध्ये एकतर गर्दी नसायची, शिवाय समुद्र एकदम मस्त दिसायचा. दुपारच्या वेळी तर या गार्डनमध्ये चीटपाखरुही असत नाही... कळलं? समझनेवालों को इशारा काफी है...
मलबार हिलवरचा सर्वात चांगला लव्हरस्पॉट कुठला माहित आहे? कॅफे नाझ..? नाही. जुन्या हिंदी सिनेमात गाजलेला कॅफे नाझ तर केव्हाचाच बंद पडलाय... म्हातारीच्या बुटाच्या थोडं पुढं चालून खाली बाबुलनाथला उतरुन जायला पाय-या आहेत. दगडी पाय-यापाय-यांचा हा रस्ता. मलबार हिलवरुन थेट बाबुलनाथ मंदिराच्या दारात फक्त पाच मिनिटात पोहोचवतो. इथून गिरगाव चौपाटीलाही जाता येतं. ब-यापैकी रुंद पायवाटीचा हा रस्ता म्हणजे प्रेमी कपल्सचा फेव्हरिट अड्डा. झाडांच्या सावलीत विसावलेल्या या पायवाटेच्या दोन्ही बाजूला मजबूत कठडा आहे. या कठड्यावर बसून तासनतास घालवता येतात. कुणीही तुम्हाला हटकत नाही. मोजकी वर्दळ, म्हटलं तर निर्जन अशी ही जागा. विशेषतः दुपारच्या वेळी. प्रेमी कपल्ससाठी हा एकदम हॉटस्पॉट.
आपली पायरी ओळखून प्रेम करावं, हे तिथंच शिकता येतं. देवाशप्पथ!
- सुनील घुमे
Friday, August 21, 2009
बांद्रे बँडस्टॅन्ड... इटस् रॉकिंग!
बिनधास्त कपल्स कडेकडेने नाही, सरळ खडकावरुन मजल दरमजल करत समुद्राला जाऊन भिडतात. बँडस्टॅन्डच्या खडकावर बसून प्रेम करणं म्हणजे एकदम रॉकिंग एक्सपिरियन्स! इटस् रॉकिंग, यारा कभी इश्क तो करो..!
बीज अंकुरे अंकुरे, ओल्या मातीच्या कुशीत...
कसे रुजावे बियाणे, माळरानी... खडकात...
हाय फ्रेंडस्, काय आठवलं..?
... गोट्या!
बरोब्बर... लहानपणी पाहिलेल्या ‘गोट्या’ सिरीयलचं हे टायटल साँग.
खडकामध्ये बीजाला अंकुर फुटत नाही, खडकावर बियाणं रुजत नाही, हे खरंच. पण प्रेमापुरतं बोलायचं झालं तर प्रेम हे या नियमाला अपवाद ठरतं. किंबहुना प्रेम हे सर्वच नियमांना अपवाद ठरतं. कसं? कारण खडकावरही प्रेम फुलतं. खडकावरच तर प्रेम खुलतं.
खडबडीत खडकावरील रेशीमस्पर्शी प्रेमाची ही दुनिया पाहायची असेल तर बांद्र्याच्या बँडस्टॅन्डला जायला हवं. अरबी समुद्राच्या कुशीत विसावलेला हा स्पॉट म्हणजे प्रेमी कपल्सच्या फेव्हरिटपैकी एक. ‘गोट्या’ पाहता पाहता प्रेमात कधी पडलो, ते कळलंच नाही. प्रेम म्हणजे खवळलेला दर्याच. समुद्राला आलेलं तुफान. त्यामुळं प्रेमात बुडालेले प्रेमवीर खरोखरीच्या समुद्रात शिरुन प्रेम करायला मुळीच डरत नाहीत.
बांद्रा स्टेशनवरुन रिक्षा करायची आणि बँडस्टॅन्डवर यायचं. ज्यांना प्रेमाच्या गुजगोष्टी करायच्या असतील त्यांना वॉक हा एक पर्याय आहे. इथल्या लँडस्केप गार्डनमधून पायी चालायचं. मनसोक्त गप्पाही होतात आणि प्रितीची बागही फुलते. प्रेमाच्या प्रायमरीमध्ये असलेल्यांनी असं कडेकडेने फिरायचं. अगदी सी रॉक म्हणजे आताच्या ताज लँडस् हॉटेलपर्यंत किंवा त्याहीपुढे किल्ल्यापर्यंत चालत जायचं. तोच तो पडझड झालेला ‘जाने तू…’ वाला किल्ला. तिथून समोरच्या समुद्राचा व्ह्यू सॉलिड दिसतो. सी फेसिंग आलिशान फ्लॅटच्या बाल्कनीत बसल्यासारखा फिल येतो...
ज्यांनी प्रेमाची सेकंडरी स्टेप गाठली आहे, त्यांच्यासाठी जवळचं एक गार्डनही आहे. शाहरुख खानच्या बरोब्बर बंगल्यासमोर. ते कायम कपल्ससाठीच रिझर्व्हड असतं. बाय द वे तुमची ती जर शाहरुखची फॅन असेल तर तिला ‘मन्नत’समोरुन एक राऊंड मारुन आणा. किंग खान नाही, पण त्याच्या ड्रिम हाऊसचा भलामोठा बंद दरवाजा पाहून ती हंड्रेड पर्सेंट खूष होईल. लागली ब ब ब ब बेट... या कॅटेगरीतली कपल्स जवळच्या माऊंट मेरीच्या चर्चमध्येही न चुकता हजेरी लावतात. माऊंट मेरीसमोर मेणबत्ती पेटवून ‘मन्नत’ मागतात...
उरले ते प्रेमाची थर्ड डिग्री गाठणारे. ही बिनधास्त कपल्स कडेकडेने नाही, सरळ खडकावरुन मजल दरमजल करत समुद्राला जाऊन भिडतात. या खडकांवरुन चालणं म्हणजे एकदम रॉकिंग एक्सपिरियन्स! इटस् रॉकिंग, यारा कभी इश्क तो करो... इटस् रॉकिंग! एकेक पाऊल जपून टाकत, मध्येच जंप मारत ही अडथळ्यांची शर्यत पार करावी लागते. सोबत असलेली ती आपला नाजूकपणा जपत असते. जास्त पुढं नको, इथंच थांबूया, असं ती म्हणते. मग आपण तिचा हात धरायचा आणि खेचायचं. ती लाडिक आढेवेढे घेईल. आपणही इम्प्रेशन मारण्यासाठी हिरो व्हायचं. दगडावरुन कशी सहज उडी मारता येते, त्याचं प्रात्यक्षिक दाखवायचं. पण कधी कधी मोठ्ठी गंमत होते. म्हणजे हिरोगिरी करण्याच्या नादात बुळबुळीत दगडावरुन पाय स्लिप होतो आणि धपा...क् होतं. सगळ्या मूडची आणि कपड्यांचीही ‘आयझेड’ होते... खडकावरची ही सप्तपदी जरा जपूनच पार करायची...
जरा लांबवर पोहोचलो की, एखादा आडोशाचा खडक शोधायचा. बाजूला एखादं कपल असेल तरी हरकत नाही. उलट बरंच. वेळप्रसंगी कुणीतरी बाजूला आहे, ही बाब पुढच्या ‘कार्या’ला आणखी बळ देते... संध्याकाळची वेळ असेल तर मस्तपैकी तिच्या कुशीत शिरुन सनसेट पाहायचा. पोझिशन नेमकी उलटी असेल तर तिच्या केसांमधून बोटं फिरवत राहायचं. मोबाईलवर छानपैकी अमिताभचं जुनं गाणं लावायचं. कभी कभी मेरे दिल में खयाल आता है... एकदम रोमँटिक माहौल. आता अशा रोमँटिक वातावरणात समुद्राबरोबरच प्रेमालाही भरती आली, तर त्यात आपला काय दोष? प्रेमात आकंठ बुडणं म्हणजे काय, याचा साक्षात्कार बँडस्टॅन्डच्या या खडकाळ जगतात पावलापावलावर दिसतो. कधीकधी ही कपल्स प्रेमसागरात एवढी बुडालेली असतात की, आजुबाजूला भरतीचं पाणी वाढतंय, याची शुद्धही त्यांना राहत नाही. भरतीच्या पाण्यात अडकून कपल्स बुडाल्याच्या घटना अनेकदा इथं घडल्या आहेत. तेव्हा बी केअरफुल! घरी आणखी कुणीतरी तुमची वाट पाहतंय...
आता प्रेम म्हटलं की प्रेमाचे पहरेदारही आलेच. पोलिस कधी कधी इथे धाडी घालून रसभंग करण्याचे त्यांचे कर्तव्य इमानेइतबारे पार पाडतात. बंदी असलेल्या डान्स बारमधल्या पोरींना कसं पकडतात, अगदी तसंच प्रेमी कपल्सची वरात रीतसर पोलिस ठाण्यात पोहोचते. संताप... राग... हुंदके... रडारड... आक्रोश... सगळ्या भावभावनांचा नुसता कल्लोळ होतो. कधी नुसती हूल देऊन सुटका होते, तर कधी मामला फाइन भरेपर्यंत ताणला जातो. कुणी जास्तच पंगा केला तर सरळ मुलीच्या आणि मुलाच्या घरी फोन करुन त्यांच्या प्रेमलीलांचा अध्याय पोलिस घरच्यांसमोर वाचून दाखवतात. त्यामुळे दुर्दैवाने अशी वेळ कधी आलीच तर सरळ पोलिसमामांच्या हातापाया पडायचं, गयावया करायची. 99 टक्के काम झालंच म्हणून समजा.
… शेवटी खाकी वर्दीच्या आतही माणसाचंच हृदय असतं. ते विरघळतं...
- सुनील घुमे
बीज अंकुरे अंकुरे, ओल्या मातीच्या कुशीत...
कसे रुजावे बियाणे, माळरानी... खडकात...
हाय फ्रेंडस्, काय आठवलं..?
... गोट्या!
बरोब्बर... लहानपणी पाहिलेल्या ‘गोट्या’ सिरीयलचं हे टायटल साँग.
खडकामध्ये बीजाला अंकुर फुटत नाही, खडकावर बियाणं रुजत नाही, हे खरंच. पण प्रेमापुरतं बोलायचं झालं तर प्रेम हे या नियमाला अपवाद ठरतं. किंबहुना प्रेम हे सर्वच नियमांना अपवाद ठरतं. कसं? कारण खडकावरही प्रेम फुलतं. खडकावरच तर प्रेम खुलतं.
खडबडीत खडकावरील रेशीमस्पर्शी प्रेमाची ही दुनिया पाहायची असेल तर बांद्र्याच्या बँडस्टॅन्डला जायला हवं. अरबी समुद्राच्या कुशीत विसावलेला हा स्पॉट म्हणजे प्रेमी कपल्सच्या फेव्हरिटपैकी एक. ‘गोट्या’ पाहता पाहता प्रेमात कधी पडलो, ते कळलंच नाही. प्रेम म्हणजे खवळलेला दर्याच. समुद्राला आलेलं तुफान. त्यामुळं प्रेमात बुडालेले प्रेमवीर खरोखरीच्या समुद्रात शिरुन प्रेम करायला मुळीच डरत नाहीत.
बांद्रा स्टेशनवरुन रिक्षा करायची आणि बँडस्टॅन्डवर यायचं. ज्यांना प्रेमाच्या गुजगोष्टी करायच्या असतील त्यांना वॉक हा एक पर्याय आहे. इथल्या लँडस्केप गार्डनमधून पायी चालायचं. मनसोक्त गप्पाही होतात आणि प्रितीची बागही फुलते. प्रेमाच्या प्रायमरीमध्ये असलेल्यांनी असं कडेकडेने फिरायचं. अगदी सी रॉक म्हणजे आताच्या ताज लँडस् हॉटेलपर्यंत किंवा त्याहीपुढे किल्ल्यापर्यंत चालत जायचं. तोच तो पडझड झालेला ‘जाने तू…’ वाला किल्ला. तिथून समोरच्या समुद्राचा व्ह्यू सॉलिड दिसतो. सी फेसिंग आलिशान फ्लॅटच्या बाल्कनीत बसल्यासारखा फिल येतो...
ज्यांनी प्रेमाची सेकंडरी स्टेप गाठली आहे, त्यांच्यासाठी जवळचं एक गार्डनही आहे. शाहरुख खानच्या बरोब्बर बंगल्यासमोर. ते कायम कपल्ससाठीच रिझर्व्हड असतं. बाय द वे तुमची ती जर शाहरुखची फॅन असेल तर तिला ‘मन्नत’समोरुन एक राऊंड मारुन आणा. किंग खान नाही, पण त्याच्या ड्रिम हाऊसचा भलामोठा बंद दरवाजा पाहून ती हंड्रेड पर्सेंट खूष होईल. लागली ब ब ब ब बेट... या कॅटेगरीतली कपल्स जवळच्या माऊंट मेरीच्या चर्चमध्येही न चुकता हजेरी लावतात. माऊंट मेरीसमोर मेणबत्ती पेटवून ‘मन्नत’ मागतात...
उरले ते प्रेमाची थर्ड डिग्री गाठणारे. ही बिनधास्त कपल्स कडेकडेने नाही, सरळ खडकावरुन मजल दरमजल करत समुद्राला जाऊन भिडतात. या खडकांवरुन चालणं म्हणजे एकदम रॉकिंग एक्सपिरियन्स! इटस् रॉकिंग, यारा कभी इश्क तो करो... इटस् रॉकिंग! एकेक पाऊल जपून टाकत, मध्येच जंप मारत ही अडथळ्यांची शर्यत पार करावी लागते. सोबत असलेली ती आपला नाजूकपणा जपत असते. जास्त पुढं नको, इथंच थांबूया, असं ती म्हणते. मग आपण तिचा हात धरायचा आणि खेचायचं. ती लाडिक आढेवेढे घेईल. आपणही इम्प्रेशन मारण्यासाठी हिरो व्हायचं. दगडावरुन कशी सहज उडी मारता येते, त्याचं प्रात्यक्षिक दाखवायचं. पण कधी कधी मोठ्ठी गंमत होते. म्हणजे हिरोगिरी करण्याच्या नादात बुळबुळीत दगडावरुन पाय स्लिप होतो आणि धपा...क् होतं. सगळ्या मूडची आणि कपड्यांचीही ‘आयझेड’ होते... खडकावरची ही सप्तपदी जरा जपूनच पार करायची...
जरा लांबवर पोहोचलो की, एखादा आडोशाचा खडक शोधायचा. बाजूला एखादं कपल असेल तरी हरकत नाही. उलट बरंच. वेळप्रसंगी कुणीतरी बाजूला आहे, ही बाब पुढच्या ‘कार्या’ला आणखी बळ देते... संध्याकाळची वेळ असेल तर मस्तपैकी तिच्या कुशीत शिरुन सनसेट पाहायचा. पोझिशन नेमकी उलटी असेल तर तिच्या केसांमधून बोटं फिरवत राहायचं. मोबाईलवर छानपैकी अमिताभचं जुनं गाणं लावायचं. कभी कभी मेरे दिल में खयाल आता है... एकदम रोमँटिक माहौल. आता अशा रोमँटिक वातावरणात समुद्राबरोबरच प्रेमालाही भरती आली, तर त्यात आपला काय दोष? प्रेमात आकंठ बुडणं म्हणजे काय, याचा साक्षात्कार बँडस्टॅन्डच्या या खडकाळ जगतात पावलापावलावर दिसतो. कधीकधी ही कपल्स प्रेमसागरात एवढी बुडालेली असतात की, आजुबाजूला भरतीचं पाणी वाढतंय, याची शुद्धही त्यांना राहत नाही. भरतीच्या पाण्यात अडकून कपल्स बुडाल्याच्या घटना अनेकदा इथं घडल्या आहेत. तेव्हा बी केअरफुल! घरी आणखी कुणीतरी तुमची वाट पाहतंय...
आता प्रेम म्हटलं की प्रेमाचे पहरेदारही आलेच. पोलिस कधी कधी इथे धाडी घालून रसभंग करण्याचे त्यांचे कर्तव्य इमानेइतबारे पार पाडतात. बंदी असलेल्या डान्स बारमधल्या पोरींना कसं पकडतात, अगदी तसंच प्रेमी कपल्सची वरात रीतसर पोलिस ठाण्यात पोहोचते. संताप... राग... हुंदके... रडारड... आक्रोश... सगळ्या भावभावनांचा नुसता कल्लोळ होतो. कधी नुसती हूल देऊन सुटका होते, तर कधी मामला फाइन भरेपर्यंत ताणला जातो. कुणी जास्तच पंगा केला तर सरळ मुलीच्या आणि मुलाच्या घरी फोन करुन त्यांच्या प्रेमलीलांचा अध्याय पोलिस घरच्यांसमोर वाचून दाखवतात. त्यामुळे दुर्दैवाने अशी वेळ कधी आलीच तर सरळ पोलिसमामांच्या हातापाया पडायचं, गयावया करायची. 99 टक्के काम झालंच म्हणून समजा.
… शेवटी खाकी वर्दीच्या आतही माणसाचंच हृदय असतं. ते विरघळतं...
- सुनील घुमे
Monday, August 17, 2009
प्रेमाची सी लिंक
मुंबईच्या समुद्रावर कुणाची हुकूमत असेल तर प्रेमीजनांची. 'प्रेम करुया खुल्लम खुल्ला' हा इथला मंत्रा असतो. शाळा-कॉलेजमध्ये असताना फ्रेण्ड्ससोबत आणि प्रेमात पडल्यानंतर गर्लफ्रेण्डसोबत... पावलं वळतात ती सागरकिनारीच!
मायानगरी मुंबईच्या सौंदर्यात नवी भर पडलीय ती वांद्रे-वरळी सी लिंकची. महाराणीचा लखलखता नवा नेकलेसच जणू.
आजवर संध्याकाळच्या मावळत्या सूर्याला साक्षी ठेवून 'जिने-मरने की कसमे' खाणारी प्रेमी कपल्स. यापुढे त्यांच्या प्रेमाचा साक्षीदार असेल तो रात्रीच्या अंधारात लुकलुकत्या दिव्यांनी न्हाऊन निघालेला सी लिंक. समुद्रकिनारचा खारा वारा, उसळणा-या लाटांची गाज, समोरचा लुकलुकता केबल ब्रीज आणि सोबत हवीहवीशी ती... असा रोमॅण्टिक सीन आणखी कुठे असणार?
प्रेमी कपल्सचा मोर्चा शिवाजी पार्कच्या कट्ट्यावरुन चौपाटीजवळच्या गार्डनमध्ये शिरलाय तो उगाच नाही. समुद्र किनारा आणि प्रेमी कपल्स हे नातं एकदम अतूट. फेविकॉल का मजबूत जोड... टुटेगा नही. दादर, गिरगाव, जुहू चौपाटी, मरिन ड्राइव्ह, गेट वे ऑफ इंडिया, वरळी सी फेस, वांद्रे रेक्लमेशन, बॅण्डस्टॅण्ड, मार्वे-मनोरी, अक्सा, मढ ते पार अर्नाळा बीचपर्यंत... समुदावर कुणाची हुकूमत असेल तर प्रेमीजनांची. प्रेम करुया खुल्लम खुल्ला, हा इथला मंत्रा असतो. शाळा-कॉलेजमध्ये असताना फ्रेण्ड्ससोबत आणि प्रेमात पडल्यानंतर गर्लफ्रेण्डसोबत... पावलं वळतात ती सागरकिनारीच.
समुद्रावर गेल्यावर आधी एक मस्तपैकी राऊण्ड मारायचा. एका टोकापासून दुस-या टोकापर्यंत, हातात हात घालून. खरं तर राऊण्ड हे एक निमित्त असतं. कुठे चांगली आणि मोक्याची जागा मिळेल, याची उभ्या उभ्या केलेली ती पाहणीच. चाणाक्ष लोकांना ती पटकन सापडते. बाकीचे नुसतेच हेलपाटे घालून थकतात. कुणालाही सहज दिसणार नाही, अशी जागा पकडायची म्हणजे मोठं कसब असतं. एकदा असा कोपरा सापडला की, दिवस सार्थकी लागल्याचे भाव चेह-यावर उमटतात. पुढचे दोन-तीन तास आपण वेगळ्याच दुनियेत असतो...
याबाबतीत आपली शिवाजी पार्कची चौपाटी एकदम बेस्ट. तृतीयपंथी आणि टारगट पोरं सोडली तर बाकी काही त्रास नसतो. गिरगाव चौपाटीवर आडोसा असा उरलेलाच नाही. लोकमान्य टिळकांच्या पुतळ्यामागची गार्डनची जागा कशीबशी रिझर्व्हेशन टिकवून आहे. त्यात भरीला पोलिसांचा त्रास. त्यामुळे वाळूपेक्षा नाना-नानी पार्काशेजारचा कट्टाच चांगला. गिरगाव चौपाटीवर चांगलं काय असेल तर इथली खानपान सेवा. भेळपुरी प्लाझामध्ये जाऊन भय्याच्या गाडीवरची शेवपुरी, पाणीपुरी चाखायची किंवा बर्फाचा गोळा खायचा... अर्थात शेअर करुनच. ती गंमत एकदम भारी असते, पैसा वसूल!
मरिन ड्राइव्ह म्हणजे कॉलेजच्या पोरापोरींचा अड्डा. अगदी भल्या सकाळीच ही प्रीतीची पाखरं तिथे किलबिलाट करायला हजर असतात. बिच्चारे मॉर्निंग वॉकवाले... त्यांना ही प्रभात फेरी धावती का होईना, पण पाहावीच लागते. सकाळी आणि संध्याकाळी मुंबई दर्शनवाल्यांच्या बसेस इथल्या लोकसंख्येत भर घालतात. यूपी-बिहारमधून पहिल्यांदाच बम्बईला आलेल्या भाभी-भौजाई चौपाटीवर गळ्यात गळे घालून बसलेल्या पोरापोरींकडे टकामका पाहत बसतात. डोईवर पदर असला तरी त्यांचे चेह-याचे भाव खूप काही सांगून जातात. पावसात भिजत मरिन ड्राइव्हच्या कट्ट्यावर खवळलेला समुद्र पाहताना मज्जा येते. तिखटमीठ लावलेला, लिंबू पिळलेला भुट्टा दोघांत मिळून खाताना त्याची चव आणखी वाढते. राणीच्या रत्नहाराला खरी झळाळी येते ती रात्रीच्या वेळी. मरिन ड्राइव्हच्या फ्लायओव्हरवर बसून चमचमती मुंबई पाहण्याची गंमत तिथेच अनुभवता येते. कपल्ससाठी हे ठिकाण ब-यापैकी सेफ आहे. परंतु मध्यंतरी याच ठिकाणी मित्रासोबत फिरायला आलेल्या एका मुलीवर एका पोलिसाने भर पोलिस चौकीतच बलात्कार केला होता, हे विसरुन चालणार नाही.
वरळी सी फेस हल्ली क्राऊडेड झालाय. शनिवारी-रविवारी तर इथे पाय ठेवायला जागा नसते. सगळे फॅमिलीवाले जमत असल्याने प्रेमी कपल्सची गोची होते. आता तर वांद्रे-वरळी सी लिंक इथेच रिकामा होणार असल्याने सी फेसवरचं ट्रॅफिक आणखी वाढणार. नाही म्हणायला वरळी कोळीवाड्याच्या बाजूला असलेल्या छोट्या गार्डनचा आधार तेवढाच कपल्ससाठी उरलाय. या गार्डनमध्ये एवढ्या दाटीवाटीने कपल्स बसलेली असतात की, आपल्या माणसाच्या खांद्यावर हात टाकावा तरी तो तिस-यापर्यंत पोहोचतो. मग 'सॉरी...', 'एक्स्क्यूज मी...' वगैरे फॉर्मलिटीज पाळाव्या लागतात.
गेट वे ऑफ इंडियावर हौशे, नवशे, गवशे यांचीच कायम गर्दी. देशी-विदेशी पर्यटकांची संख्या तिथे जास्त. तरीही प्रेमी कपल्स गेट वेला आवर्जून हजेरी लावतातच. गर्दीपासून थोडं दूर ताजच्या समोर किंवा रेडिओ क्लबच्या दिशेने त्यांना आपला मोर्चा वळवावा लागतो. ज्यांना समुद्रातून एक फेरफटका मारुन यायचा असेल त्यांच्यासाठी इथं लाँचची व्यवस्था आहे. रात्रीच्या वेळी समुद्रातून गेट वे आणि ताजचा परिसर खूपच सुंदर दिसतो. अशीच एखादी चाँदनी रात आवडीच्या माणसासोबत अनुभवण्यासाठी ही लाँच फेरी एकदम मस्त.
सागर किनारे, दिल ये पुकारे... गुणगुणत.
- सुनील घुमे
मायानगरी मुंबईच्या सौंदर्यात नवी भर पडलीय ती वांद्रे-वरळी सी लिंकची. महाराणीचा लखलखता नवा नेकलेसच जणू.
आजवर संध्याकाळच्या मावळत्या सूर्याला साक्षी ठेवून 'जिने-मरने की कसमे' खाणारी प्रेमी कपल्स. यापुढे त्यांच्या प्रेमाचा साक्षीदार असेल तो रात्रीच्या अंधारात लुकलुकत्या दिव्यांनी न्हाऊन निघालेला सी लिंक. समुद्रकिनारचा खारा वारा, उसळणा-या लाटांची गाज, समोरचा लुकलुकता केबल ब्रीज आणि सोबत हवीहवीशी ती... असा रोमॅण्टिक सीन आणखी कुठे असणार?
प्रेमी कपल्सचा मोर्चा शिवाजी पार्कच्या कट्ट्यावरुन चौपाटीजवळच्या गार्डनमध्ये शिरलाय तो उगाच नाही. समुद्र किनारा आणि प्रेमी कपल्स हे नातं एकदम अतूट. फेविकॉल का मजबूत जोड... टुटेगा नही. दादर, गिरगाव, जुहू चौपाटी, मरिन ड्राइव्ह, गेट वे ऑफ इंडिया, वरळी सी फेस, वांद्रे रेक्लमेशन, बॅण्डस्टॅण्ड, मार्वे-मनोरी, अक्सा, मढ ते पार अर्नाळा बीचपर्यंत... समुदावर कुणाची हुकूमत असेल तर प्रेमीजनांची. प्रेम करुया खुल्लम खुल्ला, हा इथला मंत्रा असतो. शाळा-कॉलेजमध्ये असताना फ्रेण्ड्ससोबत आणि प्रेमात पडल्यानंतर गर्लफ्रेण्डसोबत... पावलं वळतात ती सागरकिनारीच.
समुद्रावर गेल्यावर आधी एक मस्तपैकी राऊण्ड मारायचा. एका टोकापासून दुस-या टोकापर्यंत, हातात हात घालून. खरं तर राऊण्ड हे एक निमित्त असतं. कुठे चांगली आणि मोक्याची जागा मिळेल, याची उभ्या उभ्या केलेली ती पाहणीच. चाणाक्ष लोकांना ती पटकन सापडते. बाकीचे नुसतेच हेलपाटे घालून थकतात. कुणालाही सहज दिसणार नाही, अशी जागा पकडायची म्हणजे मोठं कसब असतं. एकदा असा कोपरा सापडला की, दिवस सार्थकी लागल्याचे भाव चेह-यावर उमटतात. पुढचे दोन-तीन तास आपण वेगळ्याच दुनियेत असतो...
याबाबतीत आपली शिवाजी पार्कची चौपाटी एकदम बेस्ट. तृतीयपंथी आणि टारगट पोरं सोडली तर बाकी काही त्रास नसतो. गिरगाव चौपाटीवर आडोसा असा उरलेलाच नाही. लोकमान्य टिळकांच्या पुतळ्यामागची गार्डनची जागा कशीबशी रिझर्व्हेशन टिकवून आहे. त्यात भरीला पोलिसांचा त्रास. त्यामुळे वाळूपेक्षा नाना-नानी पार्काशेजारचा कट्टाच चांगला. गिरगाव चौपाटीवर चांगलं काय असेल तर इथली खानपान सेवा. भेळपुरी प्लाझामध्ये जाऊन भय्याच्या गाडीवरची शेवपुरी, पाणीपुरी चाखायची किंवा बर्फाचा गोळा खायचा... अर्थात शेअर करुनच. ती गंमत एकदम भारी असते, पैसा वसूल!
मरिन ड्राइव्ह म्हणजे कॉलेजच्या पोरापोरींचा अड्डा. अगदी भल्या सकाळीच ही प्रीतीची पाखरं तिथे किलबिलाट करायला हजर असतात. बिच्चारे मॉर्निंग वॉकवाले... त्यांना ही प्रभात फेरी धावती का होईना, पण पाहावीच लागते. सकाळी आणि संध्याकाळी मुंबई दर्शनवाल्यांच्या बसेस इथल्या लोकसंख्येत भर घालतात. यूपी-बिहारमधून पहिल्यांदाच बम्बईला आलेल्या भाभी-भौजाई चौपाटीवर गळ्यात गळे घालून बसलेल्या पोरापोरींकडे टकामका पाहत बसतात. डोईवर पदर असला तरी त्यांचे चेह-याचे भाव खूप काही सांगून जातात. पावसात भिजत मरिन ड्राइव्हच्या कट्ट्यावर खवळलेला समुद्र पाहताना मज्जा येते. तिखटमीठ लावलेला, लिंबू पिळलेला भुट्टा दोघांत मिळून खाताना त्याची चव आणखी वाढते. राणीच्या रत्नहाराला खरी झळाळी येते ती रात्रीच्या वेळी. मरिन ड्राइव्हच्या फ्लायओव्हरवर बसून चमचमती मुंबई पाहण्याची गंमत तिथेच अनुभवता येते. कपल्ससाठी हे ठिकाण ब-यापैकी सेफ आहे. परंतु मध्यंतरी याच ठिकाणी मित्रासोबत फिरायला आलेल्या एका मुलीवर एका पोलिसाने भर पोलिस चौकीतच बलात्कार केला होता, हे विसरुन चालणार नाही.
वरळी सी फेस हल्ली क्राऊडेड झालाय. शनिवारी-रविवारी तर इथे पाय ठेवायला जागा नसते. सगळे फॅमिलीवाले जमत असल्याने प्रेमी कपल्सची गोची होते. आता तर वांद्रे-वरळी सी लिंक इथेच रिकामा होणार असल्याने सी फेसवरचं ट्रॅफिक आणखी वाढणार. नाही म्हणायला वरळी कोळीवाड्याच्या बाजूला असलेल्या छोट्या गार्डनचा आधार तेवढाच कपल्ससाठी उरलाय. या गार्डनमध्ये एवढ्या दाटीवाटीने कपल्स बसलेली असतात की, आपल्या माणसाच्या खांद्यावर हात टाकावा तरी तो तिस-यापर्यंत पोहोचतो. मग 'सॉरी...', 'एक्स्क्यूज मी...' वगैरे फॉर्मलिटीज पाळाव्या लागतात.
गेट वे ऑफ इंडियावर हौशे, नवशे, गवशे यांचीच कायम गर्दी. देशी-विदेशी पर्यटकांची संख्या तिथे जास्त. तरीही प्रेमी कपल्स गेट वेला आवर्जून हजेरी लावतातच. गर्दीपासून थोडं दूर ताजच्या समोर किंवा रेडिओ क्लबच्या दिशेने त्यांना आपला मोर्चा वळवावा लागतो. ज्यांना समुद्रातून एक फेरफटका मारुन यायचा असेल त्यांच्यासाठी इथं लाँचची व्यवस्था आहे. रात्रीच्या वेळी समुद्रातून गेट वे आणि ताजचा परिसर खूपच सुंदर दिसतो. अशीच एखादी चाँदनी रात आवडीच्या माणसासोबत अनुभवण्यासाठी ही लाँच फेरी एकदम मस्त.
सागर किनारे, दिल ये पुकारे... गुणगुणत.
- सुनील घुमे
Tuesday, August 11, 2009
जंगल में मंगल
पावसाळ्यातली नॅशनल पार्कची सफर हा स्वर्ग असेल, तर बाकीच्या मोसमात स्वर्ग फक्त दोन बोटं उरलेला असतो. ऋतू कुठलाही असो, इथं प्रेमाला आणि प्रेमिकांना सदैव पालवी फुटलेली असते.
टिप टिप बरसा पानी, पानी ने आग लगायी
आग लगी दिल में तो, दिल को तेरी याद आयी...
महिनाभराच्या रुसव्यानंतर पावसाच्या जलधारा कोसळू लागल्यात... पहिल्या पावसाचा गंध सर्वदूर पसरलाय... आषाढसरींनी अख्खा आसमंत चिंब चिंब झालाय... पुन्हा एकदा रान हिरवंगार झालंय... अशावेळी याद येते ती... प्रेयसीची? ती तर कायमच येते हो...
अशावेळी याद येते ती नॅशनल पार्कची...
अहाहा... हिरवंगार, ओलेतं नॅशनल पार्क. (सरकारी भाषेत बोरिवलीचं संजय गांधी राष्ट्रीय उद्यान.) प्रेमात पडलेल्या प्रत्येकानेच रिमझिम पावसात भिजत कधी ना कधी नॅशनल पार्क पालथा घातलेला. ज्यांनी हा आनंद लुटला नाही किंवा लुटता आला नाही, त्यांच्यासारखे तेच... कमनशिबी!
बोरिवली पूवेर्ला रिक्षात बसून हायवेवरच्या नॅशनल पार्काच्या दारात उतरायचं. त्याने रिक्षाचे पैसे द्यायचे आणि तिने छत्री उघडून कावऱ्याबावऱ्या नजरेने कुणी आपल्याकडे पाहत तर नाही ना, याचा कानोसा घ्यायचा. विण्डचिटर घातलेल्या त्याने मग तिच्या लेडीज छत्रीत शिरायचं... डिट्टो राज कपूरच्या 'श्री ४२०'मधला रोमॅण्टिक सीन. 'प्यार हुआ, इकरार हुआ, प्यार से फिर क्यूँ लगता है डर...' पावसाच्या सरी अंगावर झेलत कपल्स नॅशनल पार्कच्या डांबरी रस्त्यावरुन चालू लागतात. छत्री पावसासाठी नसतेच, तिचा उपयोग आडोशासाठीच. तिने डोक्यावरुन ओढणी लपेटायची. मग पावसाचा जोर वाढतो आणि... आणि... अलगद त्याचा हात तिच्या खांद्यावर विसावतो. दोघेही शहारतात... त्यांच्यासारखेच दोन-चारजण पुढेमागे चालत असतात. कुणी झाडाच्या आडोशाने, कुणी ओढ्याच्या काठी विसावलेलंं. एव्हाना पावसाने सर्वांग भिजलेलं असतं. पण छत्री काही बंद होत नाही. थंडीने अंग थरथरु लागतं, पण एकमेकांच्या सहवासाची ऊब तरारी देते.
नॅशनल पार्कमध्ये मनसोक्त फिरता येतं, भटकता येतं. अगदी कुठंही. प्रायव्हसीच्या शोधात असलेल्यांना ती पावलापावलावर सापडते. इथं यायचं म्हणजे एक फायदा असतो. कुणीही ओळखीचं सहसा भेटत नाही आणि चुकूनमाकून भेटलं तरी कुणी कुणाला काही सांगत नाही. सब पंछी एक डाल के..! नॅशनल पार्कचं प्रत्येक झाडं, प्रत्येक बेंच, प्रत्येक वाट अन् अगदी प्रत्येक दगड हा प्रेमाचा साक्षीदार असतो. अनेक कपल्सची बसायची जागाही ठरलेली असते. सकाळपासून संध्याकाळपर्यंत अगदी मज्जेत वेळ जातो. दुपारी पोटात कावळे काव काव करतात. मग जी हुश्शार असते, ती पर्समधून वेफर्स, कुरकुरे, फरसाण, चिक्की नाहीतर चॉकलेट्स बाहेर काढते. छोटीशी पाण्याची बाटली असतेच. पोरगी गृहकृत्यदक्ष की काय म्हणतात, ती आहे की नाही, याची वधूपरीक्षाही तिथे आपसूक होऊन जाते.
नॅशनल पार्कातला एक रस्ता वनराणी आणि गांधी टोपीकडे जातो. दुसरा रस्ता टायगर सफारीकडे. त्याच बाजूला थोडा पुढे धबधबाही आहे. आणि तिसरा रस्ता कान्हेरी गुंफाकडे जातो. हे तीन स्पॉट म्हणजे खरं तर प्रेमाच्या फुटपट्ट्याच. म्हणजे कसं..? अगदी नवखी कपल्स वनराणी-गांधी टोपीकडे जातात. हा मार्ग एकदम सेफ. थोडी सरावलेली कपल्स टायगर सफारीच्या मागच्या अंगाच्या रस्त्याने धबधब्यापर्यंत पोहोचतात. कुणी पोहोचतच नाहीत, आडवाटेतच त्यांची पावलं अडखळतात. आणि एकदम मुरलेली कपल्स कान्हेरी गुंफाची वाट वाकडी करतात. स्वत:ची बाइक असेल, तर फक्त आणि फक्त कान्हेरी गुंफाच. नॅशनल पार्कमध्ये बाइक असणाऱ्यांना अॅडव्हाण्टेज असतो. वाट्टेल तिथे बाइक थांबवली, मेन स्टॅण्डला लावली की झालं. वाटलं तर बाइकवर, नाहीतर पायवाटेनं झाडाझुडपाच्या आड. बाइक बंद, रोमान्स सुरू... अगदी तासा-दीड तासाची पायपीट करुन कान्हेरी गुंफाची टेकडी गाठणारी साहसी कपल्सही अनेक असतात. या टेकडीवर पोहोचल्यानंतर आपण जणू जंगलाच्या हिरव्या गालिचावर उभे असल्याचा भास होतो. आवडीचं माणूस सोबत असलं की, कान्हेरीचा रस्ता कधी संपतो कळतच नाही. चिंब पावसानं रान आबादानी झालेलं. अशा धुंद हिरव्या रानातली रिमझिम पावसातली ही वारी एकदा तरी अनुभवण्याजोगी.
पावसाळ्यातली नॅशनल पार्कची सफारी हा स्वर्ग असेल, तर बाकीच्या मोसमात स्वर्ग फक्त दोन बोटं उरलेला असतो. ऋतू कुठलाही असो, इथं प्रेमाला आणि प्रेमिकांना सदैव पालवी फुटलेली असते. पण या स्वर्गाच्या वाटेवर काटेही आहेत बरं... विशेषत: अंधार पडल्यानंतर हे जंगल खूपच धोकादायक आहे. अगदी दिवसाढवळ्याही बिबट्यांपेक्षाही हिंस्त्र अशा मानवी पशूंचा इथे मुक्त संचार असतो. जंगल में मंगल करायला आलेल्या प्रेमी कपल्सना धारदार शस्त्रांचा धाक दाखवून लुबाडण्याचे प्रकार सर्रास घडतात. प्रसंगी अब्रूवर आणि जीवावर बेतल्याचीही उदाहरणं आहेत. त्यामुळे इथे येणाऱ्या कपल्सनी सातच्या आत घरात हा नियम गाठीशी बांधूनच ठेवावा.
'प्यार किया है, तो इतना डरनाही पडेगा...'
- सुनील घुमे
टिप टिप बरसा पानी, पानी ने आग लगायी
आग लगी दिल में तो, दिल को तेरी याद आयी...
महिनाभराच्या रुसव्यानंतर पावसाच्या जलधारा कोसळू लागल्यात... पहिल्या पावसाचा गंध सर्वदूर पसरलाय... आषाढसरींनी अख्खा आसमंत चिंब चिंब झालाय... पुन्हा एकदा रान हिरवंगार झालंय... अशावेळी याद येते ती... प्रेयसीची? ती तर कायमच येते हो...
अशावेळी याद येते ती नॅशनल पार्कची...
अहाहा... हिरवंगार, ओलेतं नॅशनल पार्क. (सरकारी भाषेत बोरिवलीचं संजय गांधी राष्ट्रीय उद्यान.) प्रेमात पडलेल्या प्रत्येकानेच रिमझिम पावसात भिजत कधी ना कधी नॅशनल पार्क पालथा घातलेला. ज्यांनी हा आनंद लुटला नाही किंवा लुटता आला नाही, त्यांच्यासारखे तेच... कमनशिबी!
बोरिवली पूवेर्ला रिक्षात बसून हायवेवरच्या नॅशनल पार्काच्या दारात उतरायचं. त्याने रिक्षाचे पैसे द्यायचे आणि तिने छत्री उघडून कावऱ्याबावऱ्या नजरेने कुणी आपल्याकडे पाहत तर नाही ना, याचा कानोसा घ्यायचा. विण्डचिटर घातलेल्या त्याने मग तिच्या लेडीज छत्रीत शिरायचं... डिट्टो राज कपूरच्या 'श्री ४२०'मधला रोमॅण्टिक सीन. 'प्यार हुआ, इकरार हुआ, प्यार से फिर क्यूँ लगता है डर...' पावसाच्या सरी अंगावर झेलत कपल्स नॅशनल पार्कच्या डांबरी रस्त्यावरुन चालू लागतात. छत्री पावसासाठी नसतेच, तिचा उपयोग आडोशासाठीच. तिने डोक्यावरुन ओढणी लपेटायची. मग पावसाचा जोर वाढतो आणि... आणि... अलगद त्याचा हात तिच्या खांद्यावर विसावतो. दोघेही शहारतात... त्यांच्यासारखेच दोन-चारजण पुढेमागे चालत असतात. कुणी झाडाच्या आडोशाने, कुणी ओढ्याच्या काठी विसावलेलंं. एव्हाना पावसाने सर्वांग भिजलेलं असतं. पण छत्री काही बंद होत नाही. थंडीने अंग थरथरु लागतं, पण एकमेकांच्या सहवासाची ऊब तरारी देते.
नॅशनल पार्कमध्ये मनसोक्त फिरता येतं, भटकता येतं. अगदी कुठंही. प्रायव्हसीच्या शोधात असलेल्यांना ती पावलापावलावर सापडते. इथं यायचं म्हणजे एक फायदा असतो. कुणीही ओळखीचं सहसा भेटत नाही आणि चुकूनमाकून भेटलं तरी कुणी कुणाला काही सांगत नाही. सब पंछी एक डाल के..! नॅशनल पार्कचं प्रत्येक झाडं, प्रत्येक बेंच, प्रत्येक वाट अन् अगदी प्रत्येक दगड हा प्रेमाचा साक्षीदार असतो. अनेक कपल्सची बसायची जागाही ठरलेली असते. सकाळपासून संध्याकाळपर्यंत अगदी मज्जेत वेळ जातो. दुपारी पोटात कावळे काव काव करतात. मग जी हुश्शार असते, ती पर्समधून वेफर्स, कुरकुरे, फरसाण, चिक्की नाहीतर चॉकलेट्स बाहेर काढते. छोटीशी पाण्याची बाटली असतेच. पोरगी गृहकृत्यदक्ष की काय म्हणतात, ती आहे की नाही, याची वधूपरीक्षाही तिथे आपसूक होऊन जाते.
नॅशनल पार्कातला एक रस्ता वनराणी आणि गांधी टोपीकडे जातो. दुसरा रस्ता टायगर सफारीकडे. त्याच बाजूला थोडा पुढे धबधबाही आहे. आणि तिसरा रस्ता कान्हेरी गुंफाकडे जातो. हे तीन स्पॉट म्हणजे खरं तर प्रेमाच्या फुटपट्ट्याच. म्हणजे कसं..? अगदी नवखी कपल्स वनराणी-गांधी टोपीकडे जातात. हा मार्ग एकदम सेफ. थोडी सरावलेली कपल्स टायगर सफारीच्या मागच्या अंगाच्या रस्त्याने धबधब्यापर्यंत पोहोचतात. कुणी पोहोचतच नाहीत, आडवाटेतच त्यांची पावलं अडखळतात. आणि एकदम मुरलेली कपल्स कान्हेरी गुंफाची वाट वाकडी करतात. स्वत:ची बाइक असेल, तर फक्त आणि फक्त कान्हेरी गुंफाच. नॅशनल पार्कमध्ये बाइक असणाऱ्यांना अॅडव्हाण्टेज असतो. वाट्टेल तिथे बाइक थांबवली, मेन स्टॅण्डला लावली की झालं. वाटलं तर बाइकवर, नाहीतर पायवाटेनं झाडाझुडपाच्या आड. बाइक बंद, रोमान्स सुरू... अगदी तासा-दीड तासाची पायपीट करुन कान्हेरी गुंफाची टेकडी गाठणारी साहसी कपल्सही अनेक असतात. या टेकडीवर पोहोचल्यानंतर आपण जणू जंगलाच्या हिरव्या गालिचावर उभे असल्याचा भास होतो. आवडीचं माणूस सोबत असलं की, कान्हेरीचा रस्ता कधी संपतो कळतच नाही. चिंब पावसानं रान आबादानी झालेलं. अशा धुंद हिरव्या रानातली रिमझिम पावसातली ही वारी एकदा तरी अनुभवण्याजोगी.
पावसाळ्यातली नॅशनल पार्कची सफारी हा स्वर्ग असेल, तर बाकीच्या मोसमात स्वर्ग फक्त दोन बोटं उरलेला असतो. ऋतू कुठलाही असो, इथं प्रेमाला आणि प्रेमिकांना सदैव पालवी फुटलेली असते. पण या स्वर्गाच्या वाटेवर काटेही आहेत बरं... विशेषत: अंधार पडल्यानंतर हे जंगल खूपच धोकादायक आहे. अगदी दिवसाढवळ्याही बिबट्यांपेक्षाही हिंस्त्र अशा मानवी पशूंचा इथे मुक्त संचार असतो. जंगल में मंगल करायला आलेल्या प्रेमी कपल्सना धारदार शस्त्रांचा धाक दाखवून लुबाडण्याचे प्रकार सर्रास घडतात. प्रसंगी अब्रूवर आणि जीवावर बेतल्याचीही उदाहरणं आहेत. त्यामुळे इथे येणाऱ्या कपल्सनी सातच्या आत घरात हा नियम गाठीशी बांधूनच ठेवावा.
'प्यार किया है, तो इतना डरनाही पडेगा...'
- सुनील घुमे
Monday, August 10, 2009
७० mm प्रेम
सिनेमा हॉलच्या अंधारात प्रेमी कपल्स प्रायव्हसी शोधायला सुरुवात करतात. पडद्यावर रणबीर कपूर टॉवेलमध्ये नाचत असतो आणि समोर प्रेमी कपल्सचं कुची कुची रकमा... सुरू असतं. केवळ तेवढ्यासाठीच तर कॉर्नर सीटचे पैसे मोजलेले असतात.
सिनेमावाल्यांचा संप मिटला. नाही म्हणजे त्याचा आनंद आहेच. पण एक कम्युनिटी मात्र नक्कीच खट्टू झाली असेल, लव्ह बर्डसची!
आता का म्हणून काय विचारता... गेले दोन महिने सिनेमा थिएटरमध्ये एकही नवा पिक्चर लागला नव्हता. त्यामुळे सिनेमा हॉल आणि मल्टिप्लेक्समध्ये हाऊस फुल्लची बोंबच होती. बॉलिवूडमधील मंदीच्या या काळात खरीखुरी मज्जा झाली, ती या लव्ह बर्डसचीच. कोणत्याही शोला जा, थिएटरचं वाळवंट झालेलं... मग तिथं फुलायचं प्रीतीचं ओअॅसिस!
सिनेमा आणि लव्हर्सचं नातं म्हणजे कसं, एक दुजे के लिए... सारखं. प्रेमावर सिनेमा निघतात आणि सिनेमा बघून लोक प्रेमात पडतात. त्यामुळे सिनेमा हॉलसारखा दुसरा लव्हर्स स्पॉट शोधूनही सापडणार नाही. उन्हातान्हात, पावसापाण्यात, थंडीवाऱ्यात, उघड्या पार्कामध्ये किंवा समुदकिनारी वणवण भटकण्यापेक्षा कूल कूल एसीमध्ये बसून तीन तासांचा सिनेमा पाहणं कधीही बेस्ट. रस्त्यावरुन फिरायचं म्हणजे कुणीतरी पाहील याची भीती. त्यापेक्षा सिनेमा थिएटरमध्ये प्रोजेक्टरच्या मंद मंद उजेडात कसं मस्त मस्त.
प्रेमात पडल्यानंतर आपण सर्वात आधी काय करतो तर एकत्र सिनेमाला जातो. घरापासून लांबच्या थिएटरमध्ये. सोबतीला गर्लफ्रेण्ड असतेच. पण तिनेही सोबतीला आपली छोटी बहीण किंवा शेजारच्या मुलीला आणलेलं असतं. आपण जाईपर्यंत दहा मिनिटांचा पिक्चर गेलेला असतो. श्शी, उशीर झाला ना, असं तिला वाटतं. आपल्याला अजिबात काही वाटत नाही. अंधारात एक एक खुर्ची ओलांडत आपली सीट गाठायची कसरत रोमांचकारी असते. हलकेच आपला स्पर्श तिला होतो. लाइफमधला पहिलावाहिला स्पर्श... अगदी 'काँटा लगा' की काय म्हणतात, तस्सं होऊन जातं. सिनेमा बघताना आपण गप्प असतो, पण स्पर्शाच्या भाषेत बरंच काही बोलून जातो. खरंय ना?
हा झाला सिनेमाचा इण्टरव्हलपर्यंतचा भाग. लेकिन पिक्चर तो अभी बाकी है मेरे दोस्त...
हळूहळू सिनेमा थिएटरच्या चकरा वाढतात. सिनेमा हॉलच्या अंधारात प्रायव्हसी शोधायला सुरुवात होते. पडद्यावर रणबीर कपूर टॉवेलमध्ये नाचत असतो आणि खाली प्रेमी कपल्सचं कुची कुची रकमा सुरू असतं. केवळ तेवढ्यासाठीच तर कॉर्नर सीटचे पैसे मोजलेले असतात. कधी कधी प्रेमकैदी एवढे आवारा, पागल, दिवाने होतात की बाजूला फॅमिली किंवा छोटी मुलं आहेत, याचंही भान राहत नाही. प्रेमाची गाडी ओव्हरस्पीडमध्ये धावत असते. लज्जा, संकोच, भीतीची स्टेशनं केव्हाचीच मागे गेलेली असतात.
खरं तर अशा बेधुंद प्रेमींसाठीच अनेक मल्टिप्लेक्सेसमध्ये मऊ मऊ कोचाची सोय उपलब्ध आहे. एकदम फन रिपब्लिक... फ्लॉप, टुकार चित्रपट किंवा मराठी चित्रपटांचे मॉर्निंग शो म्हणजे प्यार में पागल लोकांसाठी स्वर्गच... काही बोटांवरच तर हा स्वर्ग असतो. मराठा मंदीरसारख्या थिएटरमधील 'दिलवाले दुल्हनिया ले जाएंगे'चा ७०० वा विक्रमी आठवडा. आतमध्ये जावं तर सगळ्या खुर्च्या रिकाम्या. कोपरे कोपरे शोधून कपल्सनी आपापलं विश्व तयार केलेलं... पडद्यावरच्या बिचा-या काजोलकडे ढुंकूनही कुणी पाहत नाही. सगळे दिलवाले आपापल्या दुल्हनियाच्या दुनियेत... ना मंदीचं टेन्शन, ना बॉसची कटकट, ना उज्ज्वल भविष्याची चिंता. फक्त टिंग निंग निंग निंग... टिंग निंग टिंग निंग...
परंतु कधी कधी सिनेमा थिएटरमध्ये सॉलिड गोचीही होते. म्हणजे आपण चंमत ग करण्यासाठी जातो आणि आपलीच चकट फू चंमत ग होते. कॉलेजचं लेक्चर बंक करून आलेल्या टोळक्याच्या तावडीत आपण अलगद सापडतो किंवा ऐनवेळी टाइमपास म्हणून साध्या थिएटरमध्ये जातो आणि आधीच टाइमपास करण्यासाठी आलेल्या कुणाच्या तरी जाळ्यात अडकतो. त्यामुळे आवडीच्या माणसासोबत पिक्चरला जाताना सुरक्षितता हा फॅक्टर लक्षात घेऊनच थिएटरची निवड करावी लागते. नाहीतर फुकटचा मनस्ताप होतो.
सिनेमा थिएटरच्या पायऱ्या चढत चढतच आपल्यापैकी अनेकजण लग्नाच्या बोहल्यावर चढतात. सिनेमासारखाच प्रेमी कपल्सच्या आयुष्याच्या पिक्चरचा शेवटही बहुतांशी गोड होतो.
... आणि ज्यांचा होत नाही, त्यांच्या दु:खात आम्ही सहभागी आहोतच.
- सुनील घुमे
सिनेमावाल्यांचा संप मिटला. नाही म्हणजे त्याचा आनंद आहेच. पण एक कम्युनिटी मात्र नक्कीच खट्टू झाली असेल, लव्ह बर्डसची!
आता का म्हणून काय विचारता... गेले दोन महिने सिनेमा थिएटरमध्ये एकही नवा पिक्चर लागला नव्हता. त्यामुळे सिनेमा हॉल आणि मल्टिप्लेक्समध्ये हाऊस फुल्लची बोंबच होती. बॉलिवूडमधील मंदीच्या या काळात खरीखुरी मज्जा झाली, ती या लव्ह बर्डसचीच. कोणत्याही शोला जा, थिएटरचं वाळवंट झालेलं... मग तिथं फुलायचं प्रीतीचं ओअॅसिस!
सिनेमा आणि लव्हर्सचं नातं म्हणजे कसं, एक दुजे के लिए... सारखं. प्रेमावर सिनेमा निघतात आणि सिनेमा बघून लोक प्रेमात पडतात. त्यामुळे सिनेमा हॉलसारखा दुसरा लव्हर्स स्पॉट शोधूनही सापडणार नाही. उन्हातान्हात, पावसापाण्यात, थंडीवाऱ्यात, उघड्या पार्कामध्ये किंवा समुदकिनारी वणवण भटकण्यापेक्षा कूल कूल एसीमध्ये बसून तीन तासांचा सिनेमा पाहणं कधीही बेस्ट. रस्त्यावरुन फिरायचं म्हणजे कुणीतरी पाहील याची भीती. त्यापेक्षा सिनेमा थिएटरमध्ये प्रोजेक्टरच्या मंद मंद उजेडात कसं मस्त मस्त.
प्रेमात पडल्यानंतर आपण सर्वात आधी काय करतो तर एकत्र सिनेमाला जातो. घरापासून लांबच्या थिएटरमध्ये. सोबतीला गर्लफ्रेण्ड असतेच. पण तिनेही सोबतीला आपली छोटी बहीण किंवा शेजारच्या मुलीला आणलेलं असतं. आपण जाईपर्यंत दहा मिनिटांचा पिक्चर गेलेला असतो. श्शी, उशीर झाला ना, असं तिला वाटतं. आपल्याला अजिबात काही वाटत नाही. अंधारात एक एक खुर्ची ओलांडत आपली सीट गाठायची कसरत रोमांचकारी असते. हलकेच आपला स्पर्श तिला होतो. लाइफमधला पहिलावाहिला स्पर्श... अगदी 'काँटा लगा' की काय म्हणतात, तस्सं होऊन जातं. सिनेमा बघताना आपण गप्प असतो, पण स्पर्शाच्या भाषेत बरंच काही बोलून जातो. खरंय ना?
हा झाला सिनेमाचा इण्टरव्हलपर्यंतचा भाग. लेकिन पिक्चर तो अभी बाकी है मेरे दोस्त...
हळूहळू सिनेमा थिएटरच्या चकरा वाढतात. सिनेमा हॉलच्या अंधारात प्रायव्हसी शोधायला सुरुवात होते. पडद्यावर रणबीर कपूर टॉवेलमध्ये नाचत असतो आणि खाली प्रेमी कपल्सचं कुची कुची रकमा सुरू असतं. केवळ तेवढ्यासाठीच तर कॉर्नर सीटचे पैसे मोजलेले असतात. कधी कधी प्रेमकैदी एवढे आवारा, पागल, दिवाने होतात की बाजूला फॅमिली किंवा छोटी मुलं आहेत, याचंही भान राहत नाही. प्रेमाची गाडी ओव्हरस्पीडमध्ये धावत असते. लज्जा, संकोच, भीतीची स्टेशनं केव्हाचीच मागे गेलेली असतात.
खरं तर अशा बेधुंद प्रेमींसाठीच अनेक मल्टिप्लेक्सेसमध्ये मऊ मऊ कोचाची सोय उपलब्ध आहे. एकदम फन रिपब्लिक... फ्लॉप, टुकार चित्रपट किंवा मराठी चित्रपटांचे मॉर्निंग शो म्हणजे प्यार में पागल लोकांसाठी स्वर्गच... काही बोटांवरच तर हा स्वर्ग असतो. मराठा मंदीरसारख्या थिएटरमधील 'दिलवाले दुल्हनिया ले जाएंगे'चा ७०० वा विक्रमी आठवडा. आतमध्ये जावं तर सगळ्या खुर्च्या रिकाम्या. कोपरे कोपरे शोधून कपल्सनी आपापलं विश्व तयार केलेलं... पडद्यावरच्या बिचा-या काजोलकडे ढुंकूनही कुणी पाहत नाही. सगळे दिलवाले आपापल्या दुल्हनियाच्या दुनियेत... ना मंदीचं टेन्शन, ना बॉसची कटकट, ना उज्ज्वल भविष्याची चिंता. फक्त टिंग निंग निंग निंग... टिंग निंग टिंग निंग...
परंतु कधी कधी सिनेमा थिएटरमध्ये सॉलिड गोचीही होते. म्हणजे आपण चंमत ग करण्यासाठी जातो आणि आपलीच चकट फू चंमत ग होते. कॉलेजचं लेक्चर बंक करून आलेल्या टोळक्याच्या तावडीत आपण अलगद सापडतो किंवा ऐनवेळी टाइमपास म्हणून साध्या थिएटरमध्ये जातो आणि आधीच टाइमपास करण्यासाठी आलेल्या कुणाच्या तरी जाळ्यात अडकतो. त्यामुळे आवडीच्या माणसासोबत पिक्चरला जाताना सुरक्षितता हा फॅक्टर लक्षात घेऊनच थिएटरची निवड करावी लागते. नाहीतर फुकटचा मनस्ताप होतो.
सिनेमा थिएटरच्या पायऱ्या चढत चढतच आपल्यापैकी अनेकजण लग्नाच्या बोहल्यावर चढतात. सिनेमासारखाच प्रेमी कपल्सच्या आयुष्याच्या पिक्चरचा शेवटही बहुतांशी गोड होतो.
... आणि ज्यांचा होत नाही, त्यांच्या दु:खात आम्ही सहभागी आहोतच.
- सुनील घुमे
Saturday, August 8, 2009
क्युपिड पार्क!
बच्चे कंपनीसाठी बालोद्यान असतं, आजी-आजोबांसाठी नाना-नानी पार्क असतं, तसं युथ जनरेशनसाठी एखादं क्युपिड पार्क का नको? जिथे फक्त आणि फक्त प्रेमाचंच अधिराज्य असेल...
'जे लाहोर नही देख्या, ते नहीं जन्म्या...' अशी पंजाबी म्हण आहे. अगदी त्याच तालावर जिसने शिवाजी पार्क नही देख्या, वो लव्हरच नही... असं विधान आपण करू शकतो.
शिवाजी पार्कात एकदाही पाय ठेवला नाही, असा मुंबईकर आशिक शोधून सापडणार नाही. जशी क्रिकेटची, तशीच शिवाजी पार्क म्हणजे प्रेमाचीही पंढरी. दिवसाचे २४ तास, विशेषत: सूर्य मावळल्यानंतर इथे प्रेमाचा ऊरुसच भरलेला असतो. पार्कातील हिरवळ, कट्टा, ज्ञानेश्वर गार्डन ते अगदी अरबी समुदाच्या काठापर्यंत प्रेमरसात आकंठ बुडालेले प्रेमवीर पावलापावलावर भेटतात. छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या नावाने दादरसारख्या मध्यवतीर् भागात पाय रोवून उभं असलेलं हे ऐतिहासिक मैदान. ते प्रसिद्ध आहे, इथे भरणाऱ्या लाखो-लाखोंच्या राजकीय सभांसाठी. शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे यांनी आपल्या दसरा मेळाव्यातील भाषणांनी आणि सचिन तेंडुलकरने आपल्या चौकार-षटकारांच्या आतषबाजीने शिवाजी पार्क गाजवलं. तेच मैदान यच्चयावत प्रेमी कपल्ससाठी हक्काचं व्यासपीठ बनलंय... क्युपिड पार्क.
सकाळचा सूर्य उगवण्याआधीच प्रेमाची पाखरं इथं किलबिलाट करू लागतात. सकाळी जॉगिंगला आलेल्यांएवढीच प्रितीच्या फुलपाखरांची गदीर् कट्ट्यावर दाटलेली असते. कॉलेजचं लेक्चर बंक करून आलेली तरुण कपल्स इथे दुसऱ्याच अभ्यासाला भिडलेली असतात. उन्हं डोक्यावर येतात तशी गदीर् वाढायला लागते. संध्याकाळी पार्कात जत्राच भरलेली असते. कट्ट्यावर शोधूनही जागा सापडत नाही. बच्चे कंपनीपासून ते ज्येष्ठ नागरिकांपर्यंत सगळ्यांचा कट्टा ठरलेला असतो. त्यांच्या जागेवर आपण बसलो तर नको नको ते टोमणे ऐकावे लागतात. अशावेळी प्रेमी कपल्सना आधार देते ती मैदानातील हिरवळ.
दादर स्टेशन, प्लाझा, शिवाजी मंदीर, शिवसेना भवन, जिप्सी, माँसाहेबांचा पुतळा... या जागा म्हणजे कपल्सचे मीटिंग पॉइण्ट्स. सूर्य मावळतीला डोकावू लागला की, प्रेमी कपल्सची पावलं चालती पार्काची वाट अशी अवस्था होऊन जाते. जोडीदाराचा हात धरुन आधी उद्यान गणेशाचं दर्शन घ्यायचं... बाप्पाचा प्रसाद मिळाला की, पार्कात हिरवळीवर मोक्याची जागा पकडायची. क्रिकेटच्या पीचची चहुबाजूंनी नेट लावलेली जागा म्हणजे सोने पे सुहागा... एव्हाना पार्कात अंधाराचं राज्य पसरलेलं असतं. ज्या पीचवर दिवसा क्रिकेटची नेट प्रॅक्टिस चालते, तिथे वेगळीच प्रॅक्टिस रंगलेली असते. रात्रीस खेळ चाले... असं मस्त भारलेेलं वातावरण इथे असतं. अवघ्या पार्कावर क्युपिडचं (अर्थात प्रेमदेवतेचं) अधिराज्य सुरू झालेलं असतं. रात्री दहा-साडे दहा वाजेपर्यंत ही नाइट मॅच संपते आणि सभ्य प्रेमी कपल्स आम्ही त्या गावचेच नाही, अशा आविर्भावात आल्या वाटेने माघारी परततात. परंतु रात्री अकरानंतर पार्कात जे काही सुरू असतं, त्याची इथे वाच्यताच न केलेली बरी. चंपी, मालिशपासून ते कुणाही सुसंस्कृत माणसाच्या अंगावर काटा येईल, असे अश्लील आणि बिभत्स प्रकार तिथे चालतात.
कल्पना करा की, उद्या मी शिवाजीराजे भोसले बोलतोय... चित्रपटाचा सिक्वल म्हणून कुणी मी शिवाजीराजे भोसले पाहतोय... असा चित्रपट काढला तर?
हाच खेळ चौपाटीवरही अहोरात्र चाललेला असतो. महापौर बंगल्यापासून कीतीर् कॉलेजपर्यंत पसरलेली किनाऱ्याची भिंत. या भिंतीला खेटून दुपट्ट्याच्या आड, छत्रीचा आडोसा घेऊन, प्रेमाच्या नावाखाली अगदी किळसवाणे चाळे सुरू असतात. समुदाला भरती असो नाहीतर ओहोटी, किनाऱ्यावर बसलेल्या या जोडप्यांच्या प्रणयाला (?) मात्र कायम उधाण असतं. त्यांच्या या साधनेत भिकारी, तृतीयपंथी आणि आंबट शौकिन पोरांचा कायम उपदव सुरू असतो. त्यामुळे सच्चा प्रेमीजनांनी चौपाटीचं दर्शन थोडं लांबूनच घेतलेलं बरं!
या कपल्सना असं उघड्यावर पडलेलं पाहिलं की वाटतं, या मुंबईत मनसोक्त प्रेम करण्यासाठी एखादी जागा हवीच. बच्चे कंपनीसाठी बालोद्यान, आजी-आजोबांसाठी नाना-नानी पार्क असतं, तसं युथ जनरेशनसाठी एखादं क्युपिड पार्क का नको? विधानसभेच्या निवडणुका जवळ येत आहेत... सो पॉलिटिशियन्स, थिंक अबाऊट इट.
- सुनील घुमे
'जे लाहोर नही देख्या, ते नहीं जन्म्या...' अशी पंजाबी म्हण आहे. अगदी त्याच तालावर जिसने शिवाजी पार्क नही देख्या, वो लव्हरच नही... असं विधान आपण करू शकतो.
शिवाजी पार्कात एकदाही पाय ठेवला नाही, असा मुंबईकर आशिक शोधून सापडणार नाही. जशी क्रिकेटची, तशीच शिवाजी पार्क म्हणजे प्रेमाचीही पंढरी. दिवसाचे २४ तास, विशेषत: सूर्य मावळल्यानंतर इथे प्रेमाचा ऊरुसच भरलेला असतो. पार्कातील हिरवळ, कट्टा, ज्ञानेश्वर गार्डन ते अगदी अरबी समुदाच्या काठापर्यंत प्रेमरसात आकंठ बुडालेले प्रेमवीर पावलापावलावर भेटतात. छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या नावाने दादरसारख्या मध्यवतीर् भागात पाय रोवून उभं असलेलं हे ऐतिहासिक मैदान. ते प्रसिद्ध आहे, इथे भरणाऱ्या लाखो-लाखोंच्या राजकीय सभांसाठी. शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे यांनी आपल्या दसरा मेळाव्यातील भाषणांनी आणि सचिन तेंडुलकरने आपल्या चौकार-षटकारांच्या आतषबाजीने शिवाजी पार्क गाजवलं. तेच मैदान यच्चयावत प्रेमी कपल्ससाठी हक्काचं व्यासपीठ बनलंय... क्युपिड पार्क.
सकाळचा सूर्य उगवण्याआधीच प्रेमाची पाखरं इथं किलबिलाट करू लागतात. सकाळी जॉगिंगला आलेल्यांएवढीच प्रितीच्या फुलपाखरांची गदीर् कट्ट्यावर दाटलेली असते. कॉलेजचं लेक्चर बंक करून आलेली तरुण कपल्स इथे दुसऱ्याच अभ्यासाला भिडलेली असतात. उन्हं डोक्यावर येतात तशी गदीर् वाढायला लागते. संध्याकाळी पार्कात जत्राच भरलेली असते. कट्ट्यावर शोधूनही जागा सापडत नाही. बच्चे कंपनीपासून ते ज्येष्ठ नागरिकांपर्यंत सगळ्यांचा कट्टा ठरलेला असतो. त्यांच्या जागेवर आपण बसलो तर नको नको ते टोमणे ऐकावे लागतात. अशावेळी प्रेमी कपल्सना आधार देते ती मैदानातील हिरवळ.
दादर स्टेशन, प्लाझा, शिवाजी मंदीर, शिवसेना भवन, जिप्सी, माँसाहेबांचा पुतळा... या जागा म्हणजे कपल्सचे मीटिंग पॉइण्ट्स. सूर्य मावळतीला डोकावू लागला की, प्रेमी कपल्सची पावलं चालती पार्काची वाट अशी अवस्था होऊन जाते. जोडीदाराचा हात धरुन आधी उद्यान गणेशाचं दर्शन घ्यायचं... बाप्पाचा प्रसाद मिळाला की, पार्कात हिरवळीवर मोक्याची जागा पकडायची. क्रिकेटच्या पीचची चहुबाजूंनी नेट लावलेली जागा म्हणजे सोने पे सुहागा... एव्हाना पार्कात अंधाराचं राज्य पसरलेलं असतं. ज्या पीचवर दिवसा क्रिकेटची नेट प्रॅक्टिस चालते, तिथे वेगळीच प्रॅक्टिस रंगलेली असते. रात्रीस खेळ चाले... असं मस्त भारलेेलं वातावरण इथे असतं. अवघ्या पार्कावर क्युपिडचं (अर्थात प्रेमदेवतेचं) अधिराज्य सुरू झालेलं असतं. रात्री दहा-साडे दहा वाजेपर्यंत ही नाइट मॅच संपते आणि सभ्य प्रेमी कपल्स आम्ही त्या गावचेच नाही, अशा आविर्भावात आल्या वाटेने माघारी परततात. परंतु रात्री अकरानंतर पार्कात जे काही सुरू असतं, त्याची इथे वाच्यताच न केलेली बरी. चंपी, मालिशपासून ते कुणाही सुसंस्कृत माणसाच्या अंगावर काटा येईल, असे अश्लील आणि बिभत्स प्रकार तिथे चालतात.
कल्पना करा की, उद्या मी शिवाजीराजे भोसले बोलतोय... चित्रपटाचा सिक्वल म्हणून कुणी मी शिवाजीराजे भोसले पाहतोय... असा चित्रपट काढला तर?
हाच खेळ चौपाटीवरही अहोरात्र चाललेला असतो. महापौर बंगल्यापासून कीतीर् कॉलेजपर्यंत पसरलेली किनाऱ्याची भिंत. या भिंतीला खेटून दुपट्ट्याच्या आड, छत्रीचा आडोसा घेऊन, प्रेमाच्या नावाखाली अगदी किळसवाणे चाळे सुरू असतात. समुदाला भरती असो नाहीतर ओहोटी, किनाऱ्यावर बसलेल्या या जोडप्यांच्या प्रणयाला (?) मात्र कायम उधाण असतं. त्यांच्या या साधनेत भिकारी, तृतीयपंथी आणि आंबट शौकिन पोरांचा कायम उपदव सुरू असतो. त्यामुळे सच्चा प्रेमीजनांनी चौपाटीचं दर्शन थोडं लांबूनच घेतलेलं बरं!
या कपल्सना असं उघड्यावर पडलेलं पाहिलं की वाटतं, या मुंबईत मनसोक्त प्रेम करण्यासाठी एखादी जागा हवीच. बच्चे कंपनीसाठी बालोद्यान, आजी-आजोबांसाठी नाना-नानी पार्क असतं, तसं युथ जनरेशनसाठी एखादं क्युपिड पार्क का नको? विधानसभेच्या निवडणुका जवळ येत आहेत... सो पॉलिटिशियन्स, थिंक अबाऊट इट.
- सुनील घुमे
Thursday, August 6, 2009
बेस्ट स्टॉप... बेस्ट स्पॉट
मुंबईतील बेस्टची सेवा खरोखरच बेस्ट आहे. मग तो रस्त्यावरचा स्टॉप असो, नाही तर धावणारी बस. प्रेमाचे दोन शब्द बोलण्यासाठी आतुरलेल्या कपल्ससाठी या जागा म्हणजे हॉट स्पॉटच...
एखादा आडोशाचा स्टॉप शोधायचा... चांगली शेड, चार-दोन झाडांची सावली असलेला. बसेसची फ्रिक्वेन्सीही कमी असणारा. महत्त्वाचं म्हणजे दोघांच्याही घरापासून ब-यापैकी लांबच्या अंतरावरचा... शोधणाऱ्यांना असा स्टॉप सापडणं फारसं मुश्किल नाही. रविवार किंवा सुट्टीच्या दिवशी नरिमन पॉइण्ट, सीएसटी, कुलाबा परिसरात फेरफटका मारला तर पावलापावलावर अशा जागा सापडतील. दोन तास, तीन तास कितीही वेळ बसा तिथे. तुम्हाला साधं कुणी हटकणारही नाही. पार्काबिर्कात त्रास देणारे भिकारी, फेरीवाले, छक्के यापैकीही कुणी इथे येत नाही. तुम्ही आणि तुमचं माणूस फक्त.
एकाच जागी उभे राहून कंटाळा आला तर जी कुठली पुढची बस येईल, ती पकडायची. शक्यतो डबल डेकर, गदीर्ची वेळ टाळून. दुपारी किंवा सुट्टीच्या दिवशी बेस्टचा वरचा मजला रिकामाच असतो. दोन लास्ट स्टॉप सांगितलं की, कण्डक्टरही काय समजायचं ते समजून जातो. यंग कण्डक्टर असेल तर ठीक आहे, पण कुणी बुढ्ढाचार्य असेल तर जरा सांभाळून. कारण पिकलं पान तिकीट फाडता फाडता एखादा टोमणाही चिकटवतो. पण त्याकडे न चुकता कानाडोळा करायचा. काही प्रत्युत्तर द्यायचा प्रयत्न कराल तर फसाल. कण्डक्टरच नाही, बसमधले बाकीचेही तुम्हाला गिऱ्हाईक बनवतील.
साधी बस असेल, तर मागची सीट आणि डबल डेकर असेल तर वरच्या मजल्यावरची पुढची सीट अजिबात विसरायचं नाही हे. या सीटवर आरक्षित अशी पाटी लावलेली नसते. परंतु प्रेमी कपल्सनी आपल्या कर्तृत्त्वाने हे आरक्षण पदरात पाडून घेतलं आहे, याचा विसर पडू देऊ नका.
बेस्टची एसी सेवा म्हणजे कपल्ससाठी स्वर्गच... काळ्या काचांच्या, पडदे असलेल्या ए १ किंवा ए २ या गारेगार एसी बसेसमधून प्रिय व्यक्तीसोबत फिरण्याचा आनंद काही औरच आहे. तो शब्दांत वर्णन करताच येणार नाही. ज्या कुणा बेस्टच्या अधिकाऱ्याला ही कल्पना सुचली त्याला आमच्याकडून जादू की झप्पी... पण चांगल्याला चांगलं म्हणायची सोय नाही. कारण हल्ली बेस्टने किंगलाँगच्या नव्या एसी बसगाड्या रस्त्यावर आणल्या. एकदम पारदर्शक, निळसर काचांची ही बस दुदैर्वाने आपल्या कामाची नाही!
मुलीला प्रपोज करण्यासाठी आपण नेहमी चांगलं स्थळं आणि वेळ निवडतो. आपल्या एका मित्राने अशाच बेस्ट वारीमध्ये एकीला प्रपोज केलं होतं. तुम्हीही असं काही धाडस करणार असाल तर जरा जपून. कारण चुकूनमाकून पोरीने नकार दिला आणि बोंब केली, तर तुमची काही खैर नाही.
तेव्हा बेस्ट प्रेमासाठी बेस्टच, पण प्रपोज करणार असाल तर... अॅट युअर ओन रिस्क!
- सुनील घुमे
एखादा आडोशाचा स्टॉप शोधायचा... चांगली शेड, चार-दोन झाडांची सावली असलेला. बसेसची फ्रिक्वेन्सीही कमी असणारा. महत्त्वाचं म्हणजे दोघांच्याही घरापासून ब-यापैकी लांबच्या अंतरावरचा... शोधणाऱ्यांना असा स्टॉप सापडणं फारसं मुश्किल नाही. रविवार किंवा सुट्टीच्या दिवशी नरिमन पॉइण्ट, सीएसटी, कुलाबा परिसरात फेरफटका मारला तर पावलापावलावर अशा जागा सापडतील. दोन तास, तीन तास कितीही वेळ बसा तिथे. तुम्हाला साधं कुणी हटकणारही नाही. पार्काबिर्कात त्रास देणारे भिकारी, फेरीवाले, छक्के यापैकीही कुणी इथे येत नाही. तुम्ही आणि तुमचं माणूस फक्त.
एकाच जागी उभे राहून कंटाळा आला तर जी कुठली पुढची बस येईल, ती पकडायची. शक्यतो डबल डेकर, गदीर्ची वेळ टाळून. दुपारी किंवा सुट्टीच्या दिवशी बेस्टचा वरचा मजला रिकामाच असतो. दोन लास्ट स्टॉप सांगितलं की, कण्डक्टरही काय समजायचं ते समजून जातो. यंग कण्डक्टर असेल तर ठीक आहे, पण कुणी बुढ्ढाचार्य असेल तर जरा सांभाळून. कारण पिकलं पान तिकीट फाडता फाडता एखादा टोमणाही चिकटवतो. पण त्याकडे न चुकता कानाडोळा करायचा. काही प्रत्युत्तर द्यायचा प्रयत्न कराल तर फसाल. कण्डक्टरच नाही, बसमधले बाकीचेही तुम्हाला गिऱ्हाईक बनवतील.
साधी बस असेल, तर मागची सीट आणि डबल डेकर असेल तर वरच्या मजल्यावरची पुढची सीट अजिबात विसरायचं नाही हे. या सीटवर आरक्षित अशी पाटी लावलेली नसते. परंतु प्रेमी कपल्सनी आपल्या कर्तृत्त्वाने हे आरक्षण पदरात पाडून घेतलं आहे, याचा विसर पडू देऊ नका.
बेस्टची एसी सेवा म्हणजे कपल्ससाठी स्वर्गच... काळ्या काचांच्या, पडदे असलेल्या ए १ किंवा ए २ या गारेगार एसी बसेसमधून प्रिय व्यक्तीसोबत फिरण्याचा आनंद काही औरच आहे. तो शब्दांत वर्णन करताच येणार नाही. ज्या कुणा बेस्टच्या अधिकाऱ्याला ही कल्पना सुचली त्याला आमच्याकडून जादू की झप्पी... पण चांगल्याला चांगलं म्हणायची सोय नाही. कारण हल्ली बेस्टने किंगलाँगच्या नव्या एसी बसगाड्या रस्त्यावर आणल्या. एकदम पारदर्शक, निळसर काचांची ही बस दुदैर्वाने आपल्या कामाची नाही!
मुलीला प्रपोज करण्यासाठी आपण नेहमी चांगलं स्थळं आणि वेळ निवडतो. आपल्या एका मित्राने अशाच बेस्ट वारीमध्ये एकीला प्रपोज केलं होतं. तुम्हीही असं काही धाडस करणार असाल तर जरा जपून. कारण चुकूनमाकून पोरीने नकार दिला आणि बोंब केली, तर तुमची काही खैर नाही.
तेव्हा बेस्ट प्रेमासाठी बेस्टच, पण प्रपोज करणार असाल तर... अॅट युअर ओन रिस्क!
- सुनील घुमे
गर्दीतला एकांत
गरज ही शोधाची जननी आहे, हे खरंच. त्या अर्थाने आम्ही मुंबईकर म्हणजे सगळ्या शोधांचे बापच...
साधं प्रेमाचंच घ्या... प्रेमात सगळेच पडतात. शंभरापैकी ९५ तर नक्कीच! आता या गजबजलेल्या मुंबईत प्रेमासाठी निवांत जागा शोधणं म्हणजे काय प्रॉब्लेम आहे, ते प्रेमात पडल्याशिवाय कळणार नाही. (काय पटलं ना?) पण त्यावरही आपण उपाय शोधतो. खरं तर हा उपाय नसतोच, ती असते अॅडजस्टमेण्ट.
त्याशिवाय का दादरचं रेल्वे स्टेशन हा प्रेमी कपल्सचा हक्काचा अड्डा बनतो? दिवसाचे २४ तास आणि वर्षाचे ३६५ दिवस तुडुंब गदीर्ने ओसंडून वाहणाऱ्या या रेल्वे स्टेशनातही प्रेमाच्या कळ्या फुलतात. आश्चर्य वाटण्याचं काही कारण नाही. फक्त लोकल पकडण्याच्या धावपळीच्या शेड्युलमधून फुरसतीची पाच मिनिटं काढायला हवीत. मग, प्लॅटफॉर्मवर फुललेले प्रेमाचे गुच्छच गुच्छ नजरेला पडतात.
दादर वेस्टर्नचा प्लॅटफॉर्म नंबर एक. तिथला इण्डिकेटर... ज्युस आणि आइस्क्रिमवाल्याचा स्टॉल. तुम्ही कधीही जा, चार-दोन कपल्स तिथे आवर्जून भेटतात. चूकामूक न होता हमखास भेटण्याची ही सोयीची जागा. सेण्ट्रल आणि वेस्टर्नला जोडणारे दोन्ही पूल इथे रिकामे होतात. त्यामुळे भेटायचं असेल तर यासारखी दुसरी सोयीची जागा नाही. तुम्ही उपनगरात राहता की शहरात, वेस्टर्नने येता की सेण्ट्रलने... या ठिकाणी हृदयांची भेट होतेच. लोकल पकडणाऱ्यांची गदीर् इथे असतेच. पण आपल्या प्रियकर, प्रेयसीची वाट पाहणाऱ्यांची संख्याही लक्षणीय असते. हे ठिकाण सोयीचं अशासाठी की, इथून शिवाजी पार्क, चौपाटी, सिद्धिविनायक मंदीर, प्लाझा, शिवाजी मंदीर, प्रभादेवी, वरळी सी फेस असं कुठेही सहज जाता येतं.
रेल्वे स्टेशनवर भेटण्याचे बरेच फायदेही असतात. एक तर गदीर्त कुणी ओळखीचा भेटलाच तर तो स्वत:च घाईत असल्यामुळे आपल्याला टोकणं जरा कमीच. दुसरं म्हणजे ओळखीचा कुणी दिसला तर कलटी मारणं सोप्पं असतं. बोलता बोलता दोन-चार पावलं पुढंमागं व्हायचं. आपल्यासोबत कुणी आहे, याचा दुसऱ्या कुणाला संशयही येत नाही. हाय-हॅलो झालं की तो-ती आपल्या वाटेने निघून जातात. आपण पुन्हा आपल्या प्रेमाच्या जगात परततो.
सेण्ट्रल आणि वेस्टर्नला जोडणाऱ्या मुख्य पुलावर उभं रहायलाही जागा नसते. त्याऐवजी त्याला समांतर असलेला जो छोटा पूल आहे, तिथे प्रेमाच्या गुजगोष्टी चांगल्या रंगतात. तिथेही कसला अडसर नसतो. जिथून दादर लोकल सुटतात, त्या प्लॅटफॉर्मलगतचा रस्ताही प्रेमी कपल्सनी गजबजलेला असतो. विशेषत: बाइकवरुन प्रेयसीला सोडायला आलेल्यांची इथे मोठी वर्दळ असते. तुमच्याकडे रेल्वेचा पास नसेल तरी काही हरकत नाही. वेस्टर्नला सुविधाचा फुटपाथ किंवा पूवेर्कडचं स्वामीनारायण मंदीर, हनुमान मंदीर हे स्पॉटही जणू प्रेमीजनांचीच वाट पाहत उभे असतात. टॅक्सीत बसून फाइव्ह गार्डनला जायचं नाही तर समोरच्या हॉटेलात बसून कोल्डड्रिंक प्यायचं. पूवीर् मामा काणेंचा बटाटावडा साक्षीला असायचा. आता त्याची जागा हॉटेलातल्या क्लब सॅण्डविचने घेतलीय. भरपूर वेळ असणाऱ्यांसाठी आणि नसणाऱ्यांसाठी असे वेगवेगळे ऑप्शन तयार असतात.
गर्दीतला हा एकांत अनुभवायला तरी एकदा दादर स्टेशनला याच...
- सुनील घुमे
साधं प्रेमाचंच घ्या... प्रेमात सगळेच पडतात. शंभरापैकी ९५ तर नक्कीच! आता या गजबजलेल्या मुंबईत प्रेमासाठी निवांत जागा शोधणं म्हणजे काय प्रॉब्लेम आहे, ते प्रेमात पडल्याशिवाय कळणार नाही. (काय पटलं ना?) पण त्यावरही आपण उपाय शोधतो. खरं तर हा उपाय नसतोच, ती असते अॅडजस्टमेण्ट.
त्याशिवाय का दादरचं रेल्वे स्टेशन हा प्रेमी कपल्सचा हक्काचा अड्डा बनतो? दिवसाचे २४ तास आणि वर्षाचे ३६५ दिवस तुडुंब गदीर्ने ओसंडून वाहणाऱ्या या रेल्वे स्टेशनातही प्रेमाच्या कळ्या फुलतात. आश्चर्य वाटण्याचं काही कारण नाही. फक्त लोकल पकडण्याच्या धावपळीच्या शेड्युलमधून फुरसतीची पाच मिनिटं काढायला हवीत. मग, प्लॅटफॉर्मवर फुललेले प्रेमाचे गुच्छच गुच्छ नजरेला पडतात.
दादर वेस्टर्नचा प्लॅटफॉर्म नंबर एक. तिथला इण्डिकेटर... ज्युस आणि आइस्क्रिमवाल्याचा स्टॉल. तुम्ही कधीही जा, चार-दोन कपल्स तिथे आवर्जून भेटतात. चूकामूक न होता हमखास भेटण्याची ही सोयीची जागा. सेण्ट्रल आणि वेस्टर्नला जोडणारे दोन्ही पूल इथे रिकामे होतात. त्यामुळे भेटायचं असेल तर यासारखी दुसरी सोयीची जागा नाही. तुम्ही उपनगरात राहता की शहरात, वेस्टर्नने येता की सेण्ट्रलने... या ठिकाणी हृदयांची भेट होतेच. लोकल पकडणाऱ्यांची गदीर् इथे असतेच. पण आपल्या प्रियकर, प्रेयसीची वाट पाहणाऱ्यांची संख्याही लक्षणीय असते. हे ठिकाण सोयीचं अशासाठी की, इथून शिवाजी पार्क, चौपाटी, सिद्धिविनायक मंदीर, प्लाझा, शिवाजी मंदीर, प्रभादेवी, वरळी सी फेस असं कुठेही सहज जाता येतं.
रेल्वे स्टेशनवर भेटण्याचे बरेच फायदेही असतात. एक तर गदीर्त कुणी ओळखीचा भेटलाच तर तो स्वत:च घाईत असल्यामुळे आपल्याला टोकणं जरा कमीच. दुसरं म्हणजे ओळखीचा कुणी दिसला तर कलटी मारणं सोप्पं असतं. बोलता बोलता दोन-चार पावलं पुढंमागं व्हायचं. आपल्यासोबत कुणी आहे, याचा दुसऱ्या कुणाला संशयही येत नाही. हाय-हॅलो झालं की तो-ती आपल्या वाटेने निघून जातात. आपण पुन्हा आपल्या प्रेमाच्या जगात परततो.
सेण्ट्रल आणि वेस्टर्नला जोडणाऱ्या मुख्य पुलावर उभं रहायलाही जागा नसते. त्याऐवजी त्याला समांतर असलेला जो छोटा पूल आहे, तिथे प्रेमाच्या गुजगोष्टी चांगल्या रंगतात. तिथेही कसला अडसर नसतो. जिथून दादर लोकल सुटतात, त्या प्लॅटफॉर्मलगतचा रस्ताही प्रेमी कपल्सनी गजबजलेला असतो. विशेषत: बाइकवरुन प्रेयसीला सोडायला आलेल्यांची इथे मोठी वर्दळ असते. तुमच्याकडे रेल्वेचा पास नसेल तरी काही हरकत नाही. वेस्टर्नला सुविधाचा फुटपाथ किंवा पूवेर्कडचं स्वामीनारायण मंदीर, हनुमान मंदीर हे स्पॉटही जणू प्रेमीजनांचीच वाट पाहत उभे असतात. टॅक्सीत बसून फाइव्ह गार्डनला जायचं नाही तर समोरच्या हॉटेलात बसून कोल्डड्रिंक प्यायचं. पूवीर् मामा काणेंचा बटाटावडा साक्षीला असायचा. आता त्याची जागा हॉटेलातल्या क्लब सॅण्डविचने घेतलीय. भरपूर वेळ असणाऱ्यांसाठी आणि नसणाऱ्यांसाठी असे वेगवेगळे ऑप्शन तयार असतात.
गर्दीतला हा एकांत अनुभवायला तरी एकदा दादर स्टेशनला याच...
- सुनील घुमे
Subscribe to:
Posts (Atom)
