खुदा गवाह..!

प्रेमासारखं पवित्र काहीच नाही...
अगदी तसंच मंदिराचं..!
(मंदिरा बेदी नाही यार... मी ख-याखु-या मंदिराबद्दल बोलतोय. दे..ऊ...ळ!)
बिलिव्ह इट ऑर नॉट... पण एखादं सुंदर, प्रसन्न, पवित्र मंदिर किंवा दर्गा हा खरोखरच आयडियल लव्हर्स स्पॉट असतो.
निदान महालक्ष्मीच्या मंदिरात आणि हाजीअलीच्या दर्ग्यात गेल्यानंतर नक्कीच खात्री पटेल.

मंगळवारी गणपतीबाप्पा आणि शुक्रवारी संतोषीमाँ असे उपवास वगैरे करणारी तुमची ती असेल, तर नेक्स्ट टाइम तिला आवर्जून महालक्ष्मीच्या मंदिरात घेऊन जा... फॉर अ चेंज... तेही आधी काहीही न सांगता. अचानक! तुम्ही आस्तिक आहात की नास्तिक, देव मानता की नाही, या गोष्टी विसरायच्या. तिला काय आवडतं, ते सर्वात महत्त्वाचं. एकदा तिला महालक्ष्मीचे दर्शन करवून आणा, नेक्स्ट टाइम तुम्ही सांगाल तिथे यायला ती तयार होईल. एका पायावर..!

महालक्ष्मीच्या मंदिरात टॅक्सीबिक्सीने मुळीच जायचं नाही. म्हणजे तसं गेलं तर चालतं. पण मंदिरात जायचं तर चालतच जायला हवं. पश्चिम रेल्वेच्या महालक्ष्मी स्टेशनवर उतरायचं. तिथून महालक्ष्मी रेसकोर्सच्या बाजूने जाणारा मोठ्ठा रोड सरळ मंदिराकडे जातो. फार तर अर्धा-पाऊण तास लागेल चालत हे अंतर कापायला. पण एकदम वर्थ आहे. दोन्ही बाजूला मोठ्ठाली झाडं असलेला हा रोड. दिवसा तिथं वर्दळ असते. परंतु संध्याकाळी सात-साडे सातनंतर ब-यापैकी निर्जन रस्ता. रेसकोर्सवर जॉगिंगला वगैरे जाणा-यांसाठी जो गाड्यांचा पार्किंग लॉट आहे ना... तिथून चालायचं तर वेगळ्या प्रायव्हसीची गरजच नाही. ती आपोआपच मिळते.

थोडं चालत पुढे गेल्यावर उजव्या बाजूचा रस्ता लाला कॉलेजकडे जातो. भरपूर वेळ असेल तर वाट वाकडी करायला मुळीच हरकत नाही. किंबहुना संध्याकाळी चार-पाचची वेळ असेल तर वाट वाकडी कराच तुम्ही. या शॉर्टकटने तुम्ही थेट हाजीअलीला जाणा-या मेन रोडवर येता. नेहरु तारांगण आणि हाजीअली यांच्या बरोबर मध्यावर. रस्ता क्रॉस केला की, समुद्र... इथं बसायला फारशी बेंचेस नाहीत. नशीबवान असाल, तर एखादा रिकामा बेंच मिळेल. जिनका कोई नही होता, उनका खुदा होता है... आणि ज्यांच्याकडे बेंच नाही, त्यांच्यासाठी समुद्राचा कठडा होता है... ओबडधोबड कठड्यावर बसून खळाळणा-या लाटांवर तरंगणारा हाजीअलीचा दर्गा पाहण्यात मोठीच मौज आहे. दिवस पावसाचे असतील तर तुफानी लाटा समुद्राची वेस ओलांडून फुटपाथवर येऊन फुटतात. कपड्यांवर तुषारांचा सडा पडतो. खवळलेल्या समुद्रातून हाजीअलीचा दर्गा अलगद किना-यावर वाहत येईल की काय, असा भास होतो. पण नाही. अढळ तपश्चर्येला बसलेल्या एखाद्या ऋषी-मुनीसारखा हाजीअलीचा दर्गा स्थितप्रज्ञ असतो. लाटा डोकं आपटून थकतात, पण दर्गा जागच्या जागीच.

प्रामाणिकपणे सांगायचं, तर किना-यावर बसण्यापेक्षा हाजीअलीच्या दर्ग्यात जाण्यात खरा आनंद आहे. तुम्ही कुणीही असा, दर्ग्यात जाण्यासाठी कसलाही मज्जाव नाही. फक्त शुक्रवारची नमाजींची गर्दी टाळावी इतकंच. दर्ग्यात जाणं म्हणजे समुद्राच्या पोटात शिरण्यासारखंच. भगवान श्रीराम सागरी सेतूवरुन चालत लंकेला कसा पोहोचला असेल..? हाजीअलीच्या दर्ग्यात जाणा-या दगडी रस्त्यावरुन चालताना अगदी तस्साच फिल येतो. फक्त वाटेतले भिकारी थोडा रसभंग करतात. खैरातीसाठी त्यांचा जो आटापिटा सुरु असतो, तो एकदम वाईट्ट. असं म्हणतात की, या भिका-यांकडे दिवसाकाठी हजारा-हजाराची चिल्लर जमते. आयला, सॉलिडच...
दर्ग्यातलं वातावरण तसं अपरिचित. पहिल्यांदाच गेला असाल तर गोंधळून जायला होतं. परंतु पद्धत कोणतीही असो, मनातली श्रद्धा सर्वात महत्त्वाची. पवित्र भावनेने डोकं ठेवलं काय किंवा हात जोडले काय, देवापर्यंत आणि अल्लाहपर्यंत त्या नक्कीच पोहोचतात. खूप समाधान वाटतं.

थोडावेळ दर्ग्यात काढायचा. बॅक साइडला जाऊन अरबी समुद्र पाहायचा. किना-यावरुन दिसणारा समुद्र, दर्ग्यातून आणखी वेगळा दिसतो. एकदम वेगळा. दर्ग्याच्या आतून किना-याकडेही आपण एका वेगळ्या अँगलने पाहतो... दर्ग्यातून बाहेर पडताना पावलं आपसूकच हाजीअली ज्यूस सेंटरकडे वळतात. चीज सँडविच, फालूदा किंवा पायनापल ज्यूस आणि सफेद ग्लासातलं बर्फाळ पाणी... उम्मा..!

त्याच रस्त्यावरुन पाच मिनिटं चाललो की, आपण महालक्ष्मी मंदिराच्या दारात. दहा-पंधरा रुपयांचे दाणे घेऊन ते कबुतरांना खाऊ घालायचे. तिथून चालत आत मुख्य मंदिराच्या दिशेने जायचं. दोन्ही बाजूला हारफुलं आणि पेढेवाल्यांची दुकानं सजलेली असतात. फुल-प्रसादाची थाळी घ्यायची. चपला स्टॉलवरच काढायच्या. एव्हाना गळ्यातला दुपट्टा तिने डोक्यावरुन घेतलेला असतो. आपण नुसतं मागून मागून चालायचं. फार तर तिची पर्स सांभाळत. पाय-या चढून मंदिराजवळ पोहोचल्यावर तिचा आणि आपला मार्ग वेगळा होतो. म्हणजे ती महिलांच्या रांगेत आणि आपण पुरुषांच्या. शुक्रवार, गुरुवार असेल तर जास्त गर्दी असते. पुरुषांची रांग भरभर संपते, पण बायकांचं खूप काही मागायचं असतं, देवीकडे..! सगळ्याजणींना देवीची ओटी भरायची असते. महालक्ष्मीचं दर्शन घेऊन बाहेर आल्यावरही ओठांची पुटपुट सुरुच असते. सवयीप्रमाणे काहीतरी मागायचं राहूनच जातं... प्रदक्षिणा घालता घालता त्या विसरलेल्या यादीची उजळणी सुरु होते. त्या नादात आपल्यापेक्षा तिच्या दोन प्रदक्षिणा जास्तच होतात...

देवीचं दर्शन झाल्यावर अजिबात परतायची घाई करायची नाही. मंदिराच्या आवारातल्या बेंचेसवर बसायचं. ती ताटातले फुटाणे आणि पेढा आपल्या हातावर ठेवते. आपण त्यातलाही थोडासा पेढा तिला भरवायचा… तिला झालेला आनंद, मिळालेलं समाधान तिच्या डोळ्यात दिसू लागतं. शब्दांपेक्षा तिचे डोळेच घडाघडा बोलू लागतात... तिथे शांत बसायचं. अगदी शांत. सीसीटीव्हीमधल्या महालक्ष्मीकडे पाहत... वीसेक मिनिटांनी तुमची ती स्वतःच तुम्हाला खूण करेल, उठायची. तेव्हाच उठायचं. कळलं..?

मित्रांनो, एकदा हा प्रयोग करुन बघाच. तुमची देवी तुम्हाला हमखास प्रसन्न झालीच म्हणून समजा..!

- सुनील घुमे